Van het nomadenleven naar urban Ulaanbaatar.

Van arm naar rijk. Of misschien kun je het beter andersom bekijken. Wat de nomaden in de natuur misschien aan materiaal ontbreekt, zo ontbreekt het de stadsmensen aan rust en ruimte. En dat is te merken! Er word gigantisch veel gebouwd omdat elk jaar meer en meer mensen van het platteland naar de stad trekken. Meestal op zoek naar een in hun ogen beter leven, werk, luxe en comfort. De flatgebouwen schieten als paddestoelen uit de grond en daar moet veel voor wijken. Gelukkig blijven een aantal bezienswaardigheden vooralsnog bespaard.

Een daarvan is het Gandanklooster. Gelegen in een, mag ik wel zeggen, krottenwijk (of achterbuurt). Ik kende het slechts van een plaatje en dacht dat het ook maar een gebouw was. Maar het plaatje bleek veel groter te zijn; prachtige gebouwen, wandelende mensen en een duivenplaag. Het stikte ervan! Vast omdat er op ieder plein wel een paar gekken duivenvoer aan het verkopen waren. Dan vraag je erom he...
Bij het zoeken naar een avondmaal (geen duivenborst) stuitte ik op een ‘traditional mongolian fastfood‘ restaurant. Klonk goed; en het was verukkelijk! ‘s Avonds voor het slapen gaan een fijne douche genomen, totdat ik uit de douche stap om me aan te kleden en in een plas water sta die de hele badkamer besloeg. En die was niet zo klein helaas... Nog een hele tijd bezig geweest om de natte zooi op te ruimen. En zo werd het weer laat. Hoe krijg ik het toch voor elkaar?

Dag later het ‘National History Museum’ bezocht met een imposante en gedetailleerde collectie van het stenentijdperk tot en met de vrij recente schreeuw om onafhankelijkheid en democratie. Maar wat het meest eruit sprong was de afdeling van de mongoolse gouden tijd onder de 'Khanen’. Wist niet dat we zoveel van hun sociale, culturele en economische normen en waarden hadden overgenomen. Op de massaslachtingen en veroveringen na waren ze lang zo slecht nog niet.

Al lopende naar het ‘Bogd Khan Winterpaleis‘ in een stof/zand-storm terecht gekomen. Wat daar, naar het schijnt,wel vaker voorkomt. Dat was met name goed te zien vanaf een soviet-monument (Zaishan) op een heuvel met uitzicht op de stad.

Op de terugweg naar het hostel werd ik aangesproken door een mongoolse man. Hij was nogal luidruchtig, opgewekt en vooral erg racistisch. Begon meteen over Marco van Basten toen ik vertelde dat ik uit Holland kwam. Ruud Gullit kende hij ook, maar dat vond ie maar een slechte speler. Logisch; als je een negerhater bent. Om hem af te wimpelen, en er gelijk mijn voordeel mee te doen, vroeg ik hem naar het dichtsbijzijnde internetcafe. Uit het niets schreeuwt ie iets naar een voorbijlopende jongeman, en die heeft ons op weg geholpen. Na de racist vriendelijk, maar met bedenkingen, gedag te hebben gezegd heb ik mooi voor een prikkie kunnen internetten.

‘s Avonds naar het restaurant waar ik een dag eerder ook al vertoefde, want die was goed bevallen. En omdat ik honger had een gevulde soep + een bord met eten besteld. Blijkbaar toch niet helemaal ‘normaal‘, want de medewerkers keken me verbaasd aan en sommigen wisten een grijns niet te verbergen. En ik stiekem teruglachen omdat het zo spotgoedkoop was, hehe. Iedereen blij!