Kuala Lumpur & Langkawi

XXXtra

BIG Deal, vliegen met AirAsia. Ware het niet dat het een Maleisische maatschappij is. Nieuwe klanten werven word zo een moeilijke bezigheid. Beter is het om de bestaande bij je te houden binnen het BIG Loyalty programme. Wordt een BIG Shot en verdien BIG Points die je dan weer vliegensvlug uit kunt geven aan weet-ik-veel-wat-allemaal.
Mijn beste lezers, u begrijpt natuurlijk wel dat deze meneer zich meteen persoonlijk aangesproken voelde, toehapte en een ticket werd aangesmeerd.

Zo, dat was geregeld. Nu alleen nog wachten totdat de extraatjes binnenrollen.
Op het vliegveld kwam de eerste verrassing al bij het bagage droppen. Ik mocht weldraeen extra uur in de rij staan om in te checken. Genieten geblazen. Mijn lange wachtpartij viel op en ik werdnaar een andere rij geleid. Wat een service he... Aldaar bezorgde een chinese typfout me nog een paar extra minuutjes. Een wijzer op de klok die niet wijzer werd maar wel sneller leek te tikken, deed me extra hard schuifelen naar de immigratiedienst. Daar goed opgelet en geen departure card gevonden in mijn paspoort. Die had ik er toch echt wel in gedaan...

Met een 'extraterrestrial' lange nek op zoek naar wat gevonden moest worden. 'ET write departure card', anders mag ie niet het land uit. Zelfs niet op een vliegende retro-fiets. De bagage werd de scanner ingesmeten, ET gelukkig niet. Werd wel even gecontroleerd op laserzwaarden, nanopistolen en ander tuig. Niks gevonden. Voor de zekerheid toch een betastend vluggertje en een portable scanner, formaatje badmintonracket, in je aars. Erin, eruit. Het ging allemaal zo snel dat je aan de andere kant van de scanner je baggage kon opvangen. Whoppa!

Wat volgde was een sjok naar de gate om te (water)boarden, terwijl de pilletjes nog ergens halverwege de keel hingen. Medicijnen welteverstaan; om de zere, rauwe pijp te smeren en helen. Een schorre leftover van mijn geliefde Hangzhou.

Het werd al laat en de laatste paar rebelse hersencellen verzetten zich tegen de dromerige toestand waar de andere helft zich reeds bevond. Er vormde zich een colonne mensen voor de half-automaat (10% mens, 10% machine en 80% afgekeurd). Slaapwandelend sloot ik me aan bij de minder fortuinlijken en bevond me al gauw bij een meanderende slurf. Je weet wel, zo een die op eigen benen staat, bereden word, hard van buiten en zacht van binnen is...

Afijn, aan het einde van deze donkere tunnel is een wit licht. Een rode loper leidt me ernaartoe terwijl een koel briesje mijn nekharen rechtop doet zetten.Naarmate ik dichterbij kom wordt de temperatuur steeds aangenamer en de lichtbron feller en feller. Het lijkt de vorm te hebben van een deur en trekt me aan. Wat er achter de opening ligt is niet te zien.Ernaast staan vage, rood gekleurde, gedaantes parmantig te wachten. Ik loop er moedig en vol vertrouwen naartoe. God zij met ons! En denk eraan: wat er ook gebeurd, altijd blijven lachen.

Met elke stap wordt het beeld duidelijker. Een hele meute strak ingepakte kortgerokte dames lijkt een welkomstcommittee te vormen. Ooh...opeens begint er een belletje bij me te rinkelen. Ik pak mijn telefoon en zet hem uit. Wat een verschrikkelijke ringtone! Waarempel, terwijl ik dat doe valt me op dat ik al die tijd over rozen heb gelopen. Dat rook toch lekker.

Met 'sir' word ik tot de orde geroepen, waarna ik statig mijn neus de lucht in gooi en een ferme knik geef.'Welcome on board, your Highness'.
'King Mark of the Kingdom of the Netherlands', kondigt een zwoele stem mijn edele bezoek aan.Ja, zo stel ik me altijd voor om net dat beetje extra service eruit te halen. Met verve bekleed ik mijn ambt als 'Big Shot', geheel conform AirAsia's marketing. 'Als je iemand wil zijn dan doe je maar net alsof je iemand bent', wees een dierbaar iemand me er ooit op toen ik vroeg waarom mensen zich soms zo anders voordoen dan ze werkelijk zijn. Zo is het maar net.

Een lange vinger wees naar mijn boardingpass en bekeek deze van top tot teen. 'Seat 33K', zei ze. Haar arm gebaarde me naar haar linkerzij. Zonder schroom greep ik de kans meteen met een slag in de rondte. Net toen de opportunistische beweging de daad bij het woord wilde zetten voegde mevrouw eraan toe: 'In the back'.
Wauw! Dat voorspelde wat.

Het nauwe gat bleek breder dan deze op het eerste gezicht te kennen gaf. Ik stap erin en bevind me zodra in een langgerekte buik.De ruimte zat vol met onderdanen die, oncomfortabel genoeg, zover voorover bogen dat ze haast mijn schoenen konden kussen. 'Nounou', zeg ik. Dat is ook weer niet nodig hoor. 'Hier, kus deze knoepert van een diamanten ring maar.' Welgeteld 33 rijen later was de kristalheldere rots zo gepolijst als een vereerd phallus beeld (Google is your friend, tenzij je in China bent).

Nu de vliegende vrieskist was opengetrokken mocht ik naast het raam plaatsnemen. Extra cool! Daarvoor moesten er wel eerst een stel vlezige, reeds gestalde, hindernissen worden bedwongen: 33I en 33J. Voor het gemak en plezier noem ik ze vanaf hier 'double I' en 'double J'. Dat verwijst overigens niet naar de voorgevels van de dames in kwestie, want die waren zoals ze in China zeggen; 'airport'.

Wanneer je je in een situatie als deze bevindt kun je vier dingen doen:
1: Zijwaarts bewegen, met je kroonjuwelen gericht naar de cockpit en je reet in iemands gezicht.
2: Zijwaarts bewegen, met je reet richting cockpit en je zakie in iemands bakkes.
3: Op z'n schoothondjes over de benen van je buren scheren.
4: Proberen om met een riante sprong rechtstreeks op je kingsize troon te belanden.

De meest stoutmoedige oplossing was nummertje 3. Waarom je daarvoor zou kiezen is normaal gesproken een raadsel, ware het niet dat ik pasgeleden een inspirerende tekst over kansen en succes, door een of andere zelfbewezen guru had gelezen. Het volgende was me daaruit bijgebleven.
In plaats van het meest logische juiste pad, oftewel 'rechts', te kiezen zou je express het tegenovergestelde moeten doen. 'Think left' heette deze spreuk dan ook. Grappig he. Dat betekende in deze case onbeschaamd de weg van bepaald niet de minste weerstand afleggen. Een belachelijke optie voor een goed gepositioneerde heer van stand, met een imago zo groot als zijn...

Hard gelag (niet gelach).Dat werd hem dus niet.
Hoewel de gereserveerde zetel voldoende ruimte bood aan een zitzak als mij, kon ik onmogelijk over de 'twin sisters' heen hoppen. Optie 4 moest dus ook worden bijgeschreven op de harige buik. Bleef nog over optie 1 & 2. Hupsakee!

Liever een kont richting je mond of een lolly? Juist, dat dacht ik dus ook... Beter een in de hand dan een in de lucht? Daar dachten de ladies vast anders over. Ze verstonden er gelukkig geen hol van. Een keus moest er uiteindelijk echter wel gemaakt worden. In het engels dan maar; de 'lingua franca' op deze aardkloot.

'Can i have a seat?' Geen reactie...
'Euj, kende gullie een reet opschuiven?' Geen reactie...

Over een andere boeg misschien. 'Trick or treat?' Ze keken me aan alsof het Halloween was.Dat was lachen! Doorbordurend schoten me nog enkele gelijk klinkende alternatieven te binnen, maar die zijn niet voor herhaling vatbaar.Van flauwekullen krijg je krullen. Zodoende.

De laatste mogelijkheid zelf maar uitgekozen en willen benutten. Ware het niet dat de cupcakes me net op tijd wegkeken. Zoals ooit geinstrueerd door de gymleraar: gooi nooit je knuppel zomaar neer (softbal). Voorwaarts mars! Alle ballen naar voren en steggelend naar het kijkvenster toe.

Met een stevige blow terechtgekomen op mijn krent en meteen een onnatuurlijke situatie gecreerd. De gesp tussen mijn billen uitgehaald en via een ommezwaai de riem vastgemaakt. Buckle up b*tch*s! Nog steeds in een ongemakkelijke voorwaartse houding druk ik op de knop om de leuning te verzetten, in de hoop er zo een positieve draai aan te geven.WHAM! Maar liefst 2 graden achterwaarts leunend ben je bijna een gekwalificeerd sterrenkijker. Gevallen sterren danwel. Je ziet geen flikker!
Nou is Hangzhou zoiezo geen plek om schone luchten te aanschouwen, maar dat daargelaten.

Voordat je met je hoofd in de wolken bevind komen de stewardessen geurend langs, voorzien van de meest smakelijke bieflappen en meloenen die je, als je de prijs betaald, zo op je bord krijgt gediend. Vriendelijk word in gebrekkig engels gevraagd:'Wil je menu?'
'Nee, eerst vliegen', antwoord ik.

Net opgestegen en begonnen aan een helse tocht, getuige een jankende baby (alweer), twee pubertjes met een zaklamp die in je gezicht aan het SOS-en zijn, ingesloten door 2 chinezen en een jackie die zodoende onbereikbaar in het kastje voor handbagage lag. Brrr! De extra lading ellende maakte slapen normaalgesproken op zijn minst een uitdaging.

AirAsia, dames en heren, gaat ver...heel ver. Tot zover slechts de warmup, of was het coolingdown? Boeit niet.Het moment was aangebroken voor de creme de la creme, de kers op de taart, het ijs op de tong: 'Cryo-phase'.Ik viel als een blok in slaap. Een blackout volgde.

Het piepte dat het kraakte, het kraakte dat het piepte, het kraakte en het piepte. Het maakte een vleselijk geluid.

Mijn rug.

De 'call of nature' riep me terug naar de werkelijkheid. Ik kon haar niet beantwoorden, maar de volle blaas deed me langzaamaan ontwaken.Rotsvast proberen je voeten aan de grond te krijgen, na een lange vlucht, doe je niet zomaar. De verdoofde benen van het lange zitten, urenlang dommelen en wakker worden omringd door verstomde gezichten is blijk van pure verveling.De 'generatie bureaustoel' zou meer gewend moeten zijn...

Onze eigen fulltime piloot/parttime weerman (hopelijk niet andersom) voelde zich vrij om een bericht over de speakers mede te delen gedurende de landing.Als multitaskende man kun je dat uiteraard met twee vingers in de neus.De koninklijke knoepert om mijn middelvinger gaapt me aan. Twee vingers...

'The temperature outside is 24°C...bla bla bla... We wish you a pleasant day. Thank you for flying with AirAsia', aldus onze vliegenier. Hoorde ik nou 24? vierentwintig, VIERENTWINTIG! En ik maar denken dat we al boven Antarctica vlogen.Freezing 42°C graden verschil. Sneeuwman!

'The eagle has landed.' Wij nog niet. Alvast klappen voor een veilige landing kan geen kwaad volgens vele bijgelovigen. Hardop een islamitisch gebedje schreeuwen is wel uit den boze, zelfs boven Maleisisch gebied. In plaats daarvan flitste ik in retrospectief naar de vorige keer inKuala Lumpur. Dat is alweer bijna 2 jaar geleden, toen ik op het punt stond om naar Hangzhou te vertrekken. Wat eens toekomst was is alweer verleden. Het is tijd om wederom nieuwe plannen te maken, en vooral niet vergeten ze ook uit te voeren. Laten we deze vakantie eindigen met een weekje tropisch eiland. Bezint eer ge begint.

Boetedoening komt later. Ik moest een dagje bovenstaande filosofie 'in reverse' leven, wegens omstandigheden. Van frequent flyer tot incidental liar in een handomdraai. Slechts in het geval van onuitsprekelijke toestanden is dat aan de orde van de dag.
Wat je wel niet over moet hebben voor een chinees visum. Je word bureaucratisch genaaid waar je bij staat.Uit eigenbelang rek je de realiteit zover uit elkaar dat er gaten ontstaan in de communistische zeef. Oog om oog, tand om tand, sikkel om snikkel. Er word geen oogje dichtgeknepen als je je beroept op je backpackers-rechten. Misschien ben ik die al ontgroeid? Dan doen we toch net alsof...

Bij de aanvraag van een chinees visum moet je een returnticket kunnen laten zien, om te bewijzen dat je je maar tijdelijk welkom gaat voelen in China. Maar welke landurige reiziger zonder mentale beperkingen en legale restricties weet wanneer ie het land uitgeknikkerd wil worden? Bevalt het, dan blijf je toch langer.

Het is toch ongelofelijk. Iedere keer dat 'Zijne Hoogheid' neerdaalt, met het nobele doel om een visum te bemachtigen, komt er extra officiele onzin bij. In plaats van dat de show word ingekort. Wie kijkt daar nou naar?
Faken dus, die lach op je gezicht bij de application, wanneer je de gephotoshopte tickets, hotelboekingen en routebeschrijving overhandigd. You're on candid camera! De pasfoto was niet nep, wel afschuwelijk.

Wanneer de wielen de baan toucheren schieren ze het uit van het lachen. Nog voordat het tuig stilstaat worden de teugels losgemaakt en denkt de horde beesten uitgelaten te worden. Een kwartier later is het dan eindelijk zover. Zucht.Op z'n chinees drukt men je het vliegtuig uit; als knoflook door een pers die teentje na teentje door de tralies word geragd.Zo gauw de deuren openklapten werd je overwelmd door een spreekwoordelijke golf van warmte. De abrupte ontdooingsfase deed de eieren koken. Geklutst was niet meer nodig.
Een perfect gladde landing vereiste geen gebruik van luchtkussen hier en daar; een extra smak waarnaar ik wel uitkeek. Jammer. De dames in dienst hadden er geen oren naar.Een opgesnoven teug buitenlucht, die dit keer niet naar vervuiling smaakte, wakkerde desondanks mijn vuurtje aan.

In navolging van AirAsia's buitengewoon coole service leek het me een mooi gebaar om crew en company te complementeren met hun diensten, wat opheldering te geven rond mijn persoon, en waarmogelijk enige inspiratie aan te wakkeren bij wie daar voor open stond.Ik spande mijn spieren en zette de daad bij het woord; 'suizen'. Een frisse wind gierde door merg en been. Het sterk stukje groene energie gaf gratis en voor niks zijn geheimen prijs. Uitwuiven ging nog nooit zo vlot.

Religieus nog serieus biecht ik op geen koning te zijn, maar me wel graag de koning te rijk voel. Wie is niet graag een BIG Shot?
Hoewel de onderkoelingsverschijnselen nog natintelden in vinger en teen, vliegt deze edelman met zijn edelstenen de volgende keer gewoon weer met AirAsia, al laat hij wel eerst zijn oranje leeuw warm aaien.BIG Deal.

De budgetkoning

28

Hoi allemaal,

Heel erg bedankt voor de felicitaties, reacties, berichten, mails en wensen! Het doet me goed te weten dat, ondanks dat ik misschien niet fysiek aanwezig ben in Nederland, jullie me niet zijn vergeten. Al ben ik mentaal nog lang niet toe aan een eventuele terugkomst, aan jullie denk ik natuurlijk ook wel eens :P

Groeten en veel liefs,

Mark

Bangkok

Unplugged, superlatieven, 7-eleven heaven, cashcow, needle-soup.

'Krung thep mahanakhon amorn ratanakosin mahintharayutthaya mahadilok popnoparat ratchathani burirom udomratchanivetmahasathan amornpiman avatarnsathit sakkathattiyavisnukarmprasit'

Of gewoon; Bangkok.
Alle wegen leiden ernaartoe, maar eenmaal in de stad kwam er niet meer wijs uit. Al bij het verlaten van het treinstation werd je overvallen door beelden, geluiden, geuren en kleuren. Dat was schijnbaar even een overload voor mijn brain want ik kon, ondanks navraag, de bus naar de backpacker-buurt niet eens vinden.
Alternatief was een ferry over de Chao Praya rivier, de levensader van Bangkok. 'Neem de boot met oranje vlag', zei de kaartjesverkoopster. Ok, dat kan niet missen.
De eerst volgende oranje gekleurde vlag werd mijn doelwit. Aah, daar is ie al. Hup, aan boord gesprongen, een mooi plaatsje uitgezocht en lekker voor me uit gaan staren. Al snel gaf de kapitein gas en vaarden we...de verkeerde kant op. SHIT! Niet te geloven.
Eerstvolgende halte op land gestapt, een andere boot genomen en uiteindelijk toch aangekomen waar ik wilde zijn; in de omgeving van het beruchte 'Khao San Road'. Gemakkelijk vanwege een grote concentratie betaalbare guesthouses en eetmogelijkheden. Geen slaapplaats aan deze weg zelf echter; die laat ik over aan de party-gangers. Al zal er van enig slaap geen sprake zijn in dit zeer levendige uitgaansgebied.
Voor mij was er een ideaal gelegen accommodatie slechts een paar straten westwaarts, dicht bij de rivier. Daar zou ik de nodige nachten verblijven.

Wat al gauw opviel na binnenkomst in deze hoofdstad is dat alles een fractie anders is dan in de noordelijke helft van Thailand. In het geval van accommodatie waren er enkele vanzelfsprekende dingen zelfs niet eens inbegrepen bij de service, voor zover je daarvan kan spreken in het budget-segment. Nog nooit eerder beschikte ik niet over een stopcontact! Dat is pas onhandig met enkele essentiele electronische harde waren. Waar moet ik die stekkers nou in rammen... Wi-fi kostte bovendien een aardige duit extra per dag. Afzetters. Hoe overleef ik zolang zonder stroom en internet?
Oplossingen voor deze waardige kwesties zou ik mooi kunnen bedenken in de ruststand, liggend op een oor. Zover kwam het niet was ik was doodmoe. Met een dag vol impressies achter de rug liet ik me op bed vallen en sliep alvorens te landen. Knap he!
Wennen aan deze metropool, dat zal wel even duren. Wat een verschil met de steden tot nu toe in zuid-oost azie.

Praktisch nog maar net gearriveerd en direct al bezig met de volgende stap in het schema; het veelbelovende Myanmar. Je kunt niet vroeg genoeg zijn met visum aanvragen, dus maar beter meteen afhandelen. Moest ik wel voor naar de andere kant van de stad. Minpuntje.

Na wat research bleek dat een wel heel erg overdreven winkelstraat, voorzien van een x aantal mega shopping-malls, goed bereikbaar was vanuit de ambassade. Nou is slenterend shoppen niet mijn ding, maar een filmpje pakken wel. Er zal vast wel wat draaien in een van de super cinema's...
Ja hoor; James Bond lust ook wel een 'shaken but not stirred' cocktail in het oosten. Ook hier verscheen 007 op het witte doek, in IMax formaat. Pluspunt!

Het winkelwalhalla waar deze noorman binnen was gebarbaard had de naam 'Siam Paragon' gekregen, en toonde zijn ware natuur in een overtreffende trap. Aanwezig waren het grootste aquarium van zuid-oost azie en de grootste boekhandel van Thailand. Toe maar.
Als koopjesjager was je hier niet aan het juiste adres, maar wanneer geld geen rol speelt, je houd van bankrekening plunderen, het hoog in de bol hebt of gewoon doet alsof je 'iemand bent' dan is dit opgeblazen centrum helemaal jouw ding.
Alle dure merken met naamsbekendheid waren aanwezig; van de blinkendste bolides en exclusieve sieraden tot de meest geurende parfummetjes.
Was dat nog niet genoeg, dan kon je tegen betaling jezelf laten verbouwen met tijdelijke botoxbehandelingen, de wat permanentere laser(shows), of ouderwets met hamer en beitel...ik bedoel scalpel.
Met de juiste instrumenten wilt men, met alle plezier, je een ander geslacht aanhechten. Lengtemaatje meer, groter volume of een transplantatie? Zegt u het maar. Onze service reikt zover als uw fantasie. Geen brug te ver, geen droom te wild...als u maar betaald.
Nu in de aanbieding; het totale metamorfose voordeelpakket 'Van meneer tot mevrouw'.
Verleidelijk voor Thaise jongens, die een succesvolle carriere zien in het verkoop-je-lichaam-circuit, tijdens de nachtelijke uurtjes.

Op naar de volgende grootheid. Van het shopping-paradijs naar het paleis van de koning. Ook een behoorlijk optrekje, voorzien van potsierlijke decoraties en kitscherige buddha-beelden. Bhumibol krijgt er wat van.
Wat dan? Wat denk je van 'Wat Phra Kieu', 'Wat Pho' en nummertje 3; 'Wat Arun' ('Wat' betekent tempel). En wat nog meer...een Wat op een heuvel met de naam 'Golden Mount'. Wat een overdaad.
Je zou er door van je stoel pleuren, zoals ik later die dag zag gebeuren tijdens het diner. Tot twee keer toe trouwens! Typisch een 'Khao San Road' tafereel; iets te hoog alcoholpromillage.

De dag erop tijd voor bezoek aan, slechts, een van de grootste markten ter wereld; 'Chatuchak'. Als je daar niet slaagt voor een souvenir ben je een hopeloos geval, maar als je erheen gaat zonder doel hopeloos verloren. Paardenkleppen op, oordoppen in en vooruit met de geit.
De night bazaar in Chiang Mai was er niks bij. Gelukkig was de opzet en sfeer hier een stuk fijner. Je kon het zo gek niet bedenken of het werd er te koop aangeboden. Men deinsde niet terug van textiel met fascistische leuzen of vlaggen met hakenkruizen (niet de buddhistische versie). Allerhande wapens en krokodillenleren producten behoorden eveneens tot de snuisterijen.
Kraampje na kraampje afstruinend verbrand je ongemerkt veel energie. Choco-shakes als vloeibare suikerbom, en snacks voor de vetten. Vitaminen...naah daar heb je pillen voor.
Dacht ik dat het in Thailand nog wel meeviel met de ladyboys, hier in Bangkok kom ik daar op terug. De markt leek wel een ladyboy-lokker event. Waar ook ter wereld; waar koopjes zijn, zijn 'vrouwen'.

Aan de rand van de markt vond ik weer eens iets niet alledaags. Bij een kraampje verkochten ze insecten die ik de vorige keer, in Chiang Rai, nog niet had geprobeerd. Ik ontkwam er niet aan om weer eens een andere soort te proberen. De keuze viel op een kever-achtig gedrocht, ongeveer 8cm lang en 2cm breed. Lange poten en flinke vleugels. Had ook graag een schorpioen willen proberen, maar die waren ontzettend duur. Jammer maar helaas.
Het leek me wel leuk om het verschanselen van het insect op te nemen, ter herinnering en/of voor de geinteresseerden...maar niet aan de straat en op klaarlichte dag.
Later op de avond begon mijn maag te hunkeren naar een tussendoortje. Het insect wachtte geduldig toen ik nog snel een 7-eleven (supermarkt) zocht om niet onvoorbereid te beginnen aan een mogelijk ultiem smerig hapje.
Overal, echt op elke hoek en soms zelfs tegenover elkaar, zitten vestigingen van deze keten. Wijdverspreid mag je wel zeggen.
Een eventuele vieze nasmaak van de versnapering moet uiteraard weggespoeld kunnen worden. Je wilt daar niet de hele avond aan herinnerd blijven worden.
Waar kun je, legaal, het beste je brain mee lamleggen...met (budget)bier natuurlijk.
Daar gaan we dan: camera op mezelf gericht en happen maar. Ready, set, go.
Gaaatverdamme zeg, dat bier! Daarom stond het onderin de koeling, haha. Als ik me een voorstelling moet maken van de smaak van accuzuur dan zou deze drank als winnaar uit de bus komen.
Liever een kilo insecten als een druppel van dit vloeibare vergif. Na een paar slokken heb ik de zooi maar weggekiept, want daar zou je nog geen zwerver blij mee kunnen maken.
Ohja, de tor op zich was trouwens helemaal niet onaardig.

Eventjes een paspoort ophalen, met een vers visum voor Myanmar. Vertrek je 2 uur vantevoren, kom je alsnog pas 5 minuten na sluitingstijd aan. Dat krijg je in een stad waar het ieder uur spitsuur schijnt te zijn.
Gelukkig stond de deur nog open. Vlug naar binnen, voordat iemand besloot de zaak op slot te gooien. Nou zullen we het zien...
Dacht te moeten gaan slijmen om nog wat gedaan te krijgen aan het einde van een, ongetwijfeld, drukke dag. Enige uitleg of iets dergelijks was echter totaal niet nodig. Zonder probleem kreeg ik mijn document mee naar huis.
Voordat ik 'thuis' was waren er weer 2 uur verstreken. Zucht. In totaal meer dan 4 uur weggeweest om een aantal kilometer verderop een papiertje af te gaan halen. Lopend was ik nog sneller geweest.

Zagen de mensen in Vietnam mij onder andere als een 'walking ATM', dan zouden ze me nu eens moeten zien rondhuppelen. Nou ben ik pas echt een mobiele geldkoffer op O-benen. Bulk van het geld, dat in cash meegenomen moet worden naar Myanmar. Flappen tappen zit er daarginds niet in als buitenlander. Wat je nodig denkt te hebben zul je dus zelf mee moeten nemen. Moeilijk om in te schatten want je wilt niet zonder geld komen te zitten. Ook wil je niets verliezen natuurlijk.
Verstoppen in een geldbuidel, schoenzool, sok of ander donker hol geeft misschien een veilig gevoel maar is niet altijd praktisch en/of comfortabel. Met bruine biljetten in je #%& kom je niet ver. Wel leuk bij een geldwisselkantoor :P

Het laatste wat nog geregeld moest worden was een injectie, met hepatitis A B (3de en laatste dosis). En die wilde ik niet onvrijwillig oplopen in een donker steegje. Op naar een officieel ziekenhuis. Sterker nog; een travel clinic bood uitkomst.
Nu kan ik alleen nog sterven aan 'Japanese encephalitis', want daar ben ik niet voor ingeend in Nederland. Volgens de Thaise doktor wel een aanrader, maar dat aanbod heb ik geweigerd. Ga niet voor iedere scheet betalen!
De helft van de reizigers die ik tegenkom is niet eens ingeend voor alle 'onzekerheden' en gebruikt geen malaria-medicijnen. Risico ontloop je toch niet, hoe hard je ook rent.

Bangkok

Unplugged, superlatieven, 7-eleven heaven, cashcow, needle-soup.

'Krung thep mahanakhon amorn ratanakosin mahintharayutthaya mahadilok popnoparat ratchathani burirom udomratchanivetmahasathan amornpiman avatarnsathit sakkathattiyavisnukarmprasit'

Of gewoon; Bangkok.
Alle wegen leiden ernaartoe, maar eenmaal in de stad kwam er niet meer wijs uit. Al bij het verlaten van het treinstation werd je overvallen door beelden, geluiden, geuren en kleuren. Dat was schijnbaar even een overload voor mijn brain want ik kon, ondanks navraag, de bus naar de backpacker-buurt niet eens vinden.
Alternatief was een ferry over de Chao Praya rivier, de levensader van Bangkok. 'Neem de boot met oranje vlag', zei de kaartjesverkoopster. Ok, dat kan niet missen.
De eerst volgende oranje gekleurde vlag werd mijn doelwit. Aah, daar is ie al. Hup, aan boord gesprongen, een mooi plaatsje uitgezocht en lekker voor me uit gaan staren. Al snel gaf de kapitein gas en vaarden we...de verkeerde kant op. SHIT! Niet te geloven.
Eerstvolgende halte op land gestapt, een andere boot genomen en uiteindelijk toch aangekomen waar ik wilde zijn; in de omgeving van het beruchte 'Khao San Road'. Gemakkelijk vanwege een grote concentratie betaalbare guesthouses en eetmogelijkheden. Geen slaapplaats aan deze weg zelf echter; die laat ik over aan de party-gangers. Al zal er van enig slaap geen sprake zijn in dit zeer levendige uitgaansgebied.
Voor mij was er een ideaal gelegen accommodatie slechts een paar straten westwaarts, dicht bij de rivier. Daar zou ik de nodige nachten verblijven.

Wat al gauw opviel na binnenkomst in deze hoofdstad is dat alles een fractie anders is dan in de noordelijke helft van Thailand. In het geval van accommodatie waren er enkele vanzelfsprekende dingen zelfs niet eens inbegrepen bij de service, voor zover je daarvan kan spreken in het budget-segment. Nog nooit eerder beschikte ik niet over een stopcontact! Dat is pas onhandig met enkele essentiele electronische harde waren. Waar moet ik die stekkers nou in rammen... Wi-fi kostte bovendien een aardige duit extra per dag. Afzetters. Hoe overleef ik zolang zonder stroom en internet?
Oplossingen voor deze waardige kwesties zou ik mooi kunnen bedenken in de ruststand, liggend op een oor. Zover kwam het niet was ik was doodmoe. Met een dag vol impressies achter de rug liet ik me op bed vallen en sliep alvorens te landen. Knap he!
Wennen aan deze metropool, dat zal wel even duren. Wat een verschil met de steden tot nu toe in zuid-oost azie.

Praktisch nog maar net gearriveerd en direct al bezig met de volgende stap in het schema; het veelbelovende Myanmar. Je kunt niet vroeg genoeg zijn met visum aanvragen, dus maar beter meteen afhandelen. Moest ik wel voor naar de andere kant van de stad. Minpuntje.

Na wat research bleek dat een wel heel erg overdreven winkelstraat, voorzien van een x aantal mega shopping-malls, goed bereikbaar was vanuit de ambassade. Nou is slenterend shoppen niet mijn ding, maar een filmpje pakken wel. Er zal vast wel wat draaien in een van de super cinema's...
Ja hoor; James Bond lust ook wel een 'shaken but not stirred' cocktail in het oosten. Ook hier verscheen 007 op het witte doek, in IMax formaat. Pluspunt!

Het winkelwalhalla waar deze noorman binnen was gebarbaard had de naam 'Siam Paragon' gekregen, en toonde zijn ware natuur in een overtreffende trap. Aanwezig waren het grootste aquarium van zuid-oost azie en de grootste boekhandel van Thailand. Toe maar.
Als koopjesjager was je hier niet aan het juiste adres, maar wanneer geld geen rol speelt, je houd van bankrekening plunderen, het hoog in de bol hebt of gewoon doet alsof je 'iemand bent' dan is dit opgeblazen centrum helemaal jouw ding.
Alle dure merken met naamsbekendheid waren aanwezig; van de blinkendste bolides en exclusieve sieraden tot de meest geurende parfummetjes.
Was dat nog niet genoeg, dan kon je tegen betaling jezelf laten verbouwen met tijdelijke botoxbehandelingen, de wat permanentere laser(shows), of ouderwets met hamer en beitel...ik bedoel scalpel.
Met de juiste instrumenten wilt men, met alle plezier, je een ander geslacht aanhechten. Lengtemaatje meer, groter volume of een transplantatie? Zegt u het maar. Onze service reikt zover als uw fantasie. Geen brug te ver, geen droom te wild...als u maar betaald.
Nu in de aanbieding; het totale metamorfose voordeelpakket 'Van meneer tot mevrouw'.
Verleidelijk voor Thaise jongens, die een succesvolle carriere zien in het verkoop-je-lichaam-circuit, tijdens de nachtelijke uurtjes.

Op naar de volgende grootheid. Van het shopping-paradijs naar het paleis van de koning. Ook een behoorlijk optrekje, voorzien van potsierlijke decoraties en kitscherige buddha-beelden. Bhumibol krijgt er wat van.
Wat dan? Wat denk je van 'Wat Phra Kieu', 'Wat Pho' en nummertje 3; 'Wat Arun' ('Wat' betekent tempel). En wat nog meer...een Wat op een heuvel met de naam 'Golden Mount'. Wat een overdaad.
Je zou er door van je stoel pleuren, zoals ik later die dag zag gebeuren tijdens het diner. Tot twee keer toe trouwens! Typisch een 'Khao San Road' tafereel; iets te hoog alcoholpromillage.

De dag erop tijd voor bezoek aan, slechts, een van de grootste markten ter wereld; 'Chatuchak'. Als je daar niet slaagt voor een souvenir ben je een hopeloos geval, maar als je erheen gaat zonder doel hopeloos verloren. Paardenkleppen op, oordoppen in en vooruit met de geit.
De night bazaar in Chiang Mai was er niks bij. Gelukkig was de opzet en sfeer hier een stuk fijner. Je kon het zo gek niet bedenken of het werd er te koop aangeboden. Men deinsde niet terug van textiel met fascistische leuzen of vlaggen met hakenkruizen (niet de buddhistische versie). Allerhande wapens en krokodillenleren producten behoorden eveneens tot de snuisterijen.
Kraampje na kraampje afstruinend verbrand je ongemerkt veel energie. Choco-shakes als vloeibare suikerbom, en snacks voor de vetten. Vitaminen...naah daar heb je pillen voor.
Dacht ik dat het in Thailand nog wel meeviel met de ladyboys, hier in Bangkok kom ik daar op terug. De markt leek wel een ladyboy-lokker event. Waar ook ter wereld; waar koopjes zijn, zijn 'vrouwen'.

Aan de rand van de markt vond ik weer eens iets niet alledaags. Bij een kraampje verkochten ze insecten die ik de vorige keer, in Chiang Rai, nog niet had geprobeerd. Ik ontkwam er niet aan om weer eens een andere soort te proberen. De keuze viel op een kever-achtig gedrocht, ongeveer 8cm lang en 2cm breed. Lange poten en flinke vleugels. Had ook graag een schorpioen willen proberen, maar die waren ontzettend duur. Jammer maar helaas.
Het leek me wel leuk om het verschanselen van het insect op te nemen, ter herinnering en/of voor de geinteresseerden...maar niet aan de straat en op klaarlichte dag.
Later op de avond begon mijn maag te hunkeren naar een tussendoortje. Het insect wachtte geduldig toen ik nog snel een 7-eleven (supermarkt) zocht om niet onvoorbereid te beginnen aan een mogelijk ultiem smerig hapje.
Overal, echt op elke hoek en soms zelfs tegenover elkaar, zitten vestigingen van deze keten. Wijdverspreid mag je wel zeggen.
Een eventuele vieze nasmaak van de versnapering moet uiteraard weggespoeld kunnen worden. Je wilt daar niet de hele avond aan herinnerd blijven worden.
Waar kun je, legaal, het beste je brain mee lamleggen...met (budget)bier natuurlijk.
Daar gaan we dan: camera op mezelf gericht en happen maar. Ready, set, go.
Gaaatverdamme zeg, dat bier! Daarom stond het onderin de koeling, haha. Als ik me een voorstelling moet maken van de smaak van accuzuur dan zou deze drank als winnaar uit de bus komen.
Liever een kilo insecten als een druppel van dit vloeibare vergif. Na een paar slokken heb ik de zooi maar weggekiept, want daar zou je nog geen zwerver blij mee kunnen maken.
Ohja, de tor op zich was trouwens helemaal niet onaardig.

Eventjes een paspoort ophalen, met een vers visum voor Myanmar. Vertrek je 2 uur vantevoren, kom je alsnog pas 5 minuten na sluitingstijd aan. Dat krijg je in een stad waar het ieder uur spitsuur schijnt te zijn.
Gelukkig stond de deur nog open. Vlug naar binnen, voordat iemand besloot de zaak op slot te gooien. Nou zullen we het zien...
Dacht te moeten gaan slijmen om nog wat gedaan te krijgen aan het einde van een, ongetwijfeld, drukke dag. Enige uitleg of iets dergelijks was echter totaal niet nodig. Zonder probleem kreeg ik mijn document mee naar huis.
Voordat ik 'thuis' was waren er weer 2 uur verstreken. Zucht. In totaal meer dan 4 uur weggeweest om een aantal kilometer verderop een papiertje af te gaan halen. Lopend was ik nog sneller geweest.

Zagen de mensen in Vietnam mij onder andere als een 'walking ATM', dan zouden ze me nu eens moeten zien rondhuppelen. Nou ben ik pas echt een mobiele geldkoffer op O-benen. Bulk van het geld, dat in cash meegenomen moet worden naar Myanmar. Flappen tappen zit er daarginds niet in als buitenlander. Wat je nodig denkt te hebben zul je dus zelf mee moeten nemen. Moeilijk om in te schatten want je wilt niet zonder geld komen te zitten. Ook wil je niets verliezen natuurlijk.
Verstoppen in een geldbuidel, schoenzool, sok of ander donker hol geeft misschien een veilig gevoel maar is niet altijd praktisch en/of comfortabel. Met bruine biljetten in je #%& kom je niet ver. Wel leuk bij een geldwisselkantoor :P

Het laatste wat nog geregeld moest worden was een injectie, met hepatitis A B (3de en laatste dosis). En die wilde ik niet onvrijwillig oplopen in een donker steegje. Op naar een officieel ziekenhuis. Sterker nog; een travel clinic bood uitkomst.
Nu kan ik alleen nog sterven aan 'Japanese encephalitis', want daar ben ik niet voor ingeend in Nederland. Volgens de Thaise doktor wel een aanrader, maar dat aanbod heb ik geweigerd. Ga niet voor iedere scheet betalen!
De helft van de reizigers die ik tegenkom is niet eens ingeend voor alle 'onzekerheden' en gebruikt geen malaria-medicijnen. Risico ontloop je toch niet, hoe hard je ook rent.

Sukhothai, Ayutthaya, Kanchanaburi & Sangkhlaburi

GV(D/R), bankschroef en peddel-power

Voor een hedendaagse, hoge, prijs dicht bij de eeuwenoude tempels/ruines van 'Sukhothai'. Mijn Bruneise reisgenote en ik kozen een vervoermiddel dat ze toen nog niet kenden; de fiets. Van wat destijds vast een grote stad is geweest, hadden wij de restanten binnen een aantal uur geheel gezien. Goed gepland, al zeg ik het zelf. Om 7.00u het park betreden en om 10.00u alweer op de weg terug. Precies voordat de groepen toeristen aankwamen.
Maar hoe nu de rest van de dag opvullen? Ik had verwacht dat deze world heritage listed site meer tijd zou opslokken. En er is hier ook helemaal niks anders te doen dan stenen kijken en ijs eten.
Na dat laatste besloten om zo snel mogelijk af te reizen naar een nieuwe (oude) stad; 'Ayutthaya'. Lekker chillen in een rijdende vrieskist! Zo koud stond de airco ingesteld; en nergens een knop om dat kreng uit te zetten...
18 graden is een lekker temperatuurtje, in Nederland. Hier voelt dat, na gewenning, als winterse omstandigheden. Een hele rit lang stilzitten is ook niet zo bevorderlijk voor de interne verwarming. Brrr!
Ergens, langs de kant van de snelweg, werd ik omstreeks 19.00u uit de bus gezet. Niet wegens misdragingen, maar omdat mijn dit blijkbaar mijn bestemming was. Het voelde een beetje alsof ik aan mijn lot overgelaten werd. Waar is Ayutthaya? En hoe kom ik daar?
Een motorbike-taxi was de enige vorm van transport die nog reed op dit tijdstip. Bij gebrek aan opties, en zonder enig idee waar ik in vredesnaam naartoe moest, mijn lot uit handen gegeven. Op hoop van zegen dan maar.
Hoewel ik moeite moest doen om de balans te houden, achterop de motor bij de snelheidsduivel, ben ik toch veilig en wel aangekomen bij de backpacker area. Daar werd ik door een vrouw gelokt naar haar guesthouse, wat achteraf een goede keus was.
Moe van het vele gereis met de muziek nog aan in slaap gevallen, om midden in de nacht (2.00u) wakker te worden en nog even te gaan douchen. Om 4.00u, ik lieg niet, lag ik pas weer in bed... Wat er in hemelsnaam is gebeurd daartussen is me een raadsel. Blackout?
Afijn, wat ik zeker niet heb gedroomd zijn de vele straathonden in deze stad. Entrepeneurtip; begin een hotdog-shop alhier! Zijn we meteen van die prullenbak-vreters af.
Ook in deze stad was de tweewieler de beste keuze om op z'n Hollands, lief voor de portemonnee te zijn, en toch een goed dagje uit te genieten.

In de bus, die via 'Suphanburi' naar 'Kanchanaburi' reed, aan de praat geraakt met twee NL-ers, waar ik de komende dagen mee zou optrekken. De eerstvolgende dag was het plan om motorbikes te huren. Omdat we vergeten waren een afspraak te maken had ik geen flauw idee hoe vroeg de heren wilden starten. Vroeg uit de veren dus, om ze niet mis te lopen.
Kwamen de twee oelewappers 3 uur later ook eens een keer aankakken.
Zo kwam het dat we met de motoren pas rond het middaguur begonnen aan de trip naar 'Hellfire Pass' (een door krijgsgevangenen in WW2 uit de berg gehakte treinroute).
Zo lang als dat de geallieerde POW's (prisoners of war) hebben gewerkt in helse omstandigheden duurde onze reis niet, maar het scheelde niet veel.
Een slakkentempo was daarvan de oorzaak. Een van de Nederlanders, a.k.a. 'de Grote Vriendelijke Reus' (2m lengte), bleek een dromerig drankje te hebben gedronken in plaats van het flesje met etiket; 'flitspoppen'. Een ander excuus had ie wel. Ga je maar eens met benen als een kraanvogel op een scooter wurmen. Komisch om te zien :)
Met de bekende uitspraak van oma D als motto; 'zachtjes aan gedaan', en met 40km/h over de weg gekropen. Al met al twee keer zo lang gedaan over een relatief kleine afstand van in totaal 160km. Zelfs nog in het donker, vliegenhappend, terug moeten rijden. En dat is geen pretje, zonder brilletje of petje. Denk aan het nummerbord op je auto, waar de onbedoeld gevangen gevleugden tegenaan zijn gesplat. Zo erg dat de zongele kleur is vervangen door bloedrood. Geen tekort aan proteinen, tijdens een avondje touren.

Een ander verhaal is die van 'The bridge over the river Kwai'. Je kent de film vast wel. Het mag dan misschien gewoon een alledaagse brug lijken, maar in de historie erachter schuilen gruwelijkheden waar we weinig weet van hebben.
Niet ver van deze ellende liggen prachtige natuurgebieden met watervallen waar je U tegen zegt. Zo ook Erawan N.P met haar 'Erawan Falls'; een waterval met maar liefst zeven plateaus. Mooi hoor! Een beetje vergelijkbaar met de 'Kuang Si Falls' nabij Luang Prabang.

Schoon 'Sangkhlaburi'. Middel van vervoer: kinderstoel in bus. Klem zitten kreeg letterlijk en figuurlijk een nieuwe betekenis. Een slabbertje om het vocht op te vangen, dat uit je werd geperst, zou wel gepast zijn. En ik kreeg niet eens een diploma, of dan tenminste een stickertje, bij het verlaten van het voertuig. Voor niks al die tijd mijn braaf mijn best gedaan. Zal nog eens uren stilzitten, voor de lol ;)
Ter vermaak was er geen houten achtbaan in het stadje, maar een 400 meter lange houten brug. Eigenhandig gemaakt door locals, zonder enige architecturele know-how of constructie-skills. En je kon er nog zonder gevaar voor eigen leven overheen lopen ook!
Als beloning wachtte aan de overkant een stupa en een tempelcomplex. Nou, als dat niet genoeg is om je in de brandende zon tot leven te wekken dan weet ik het ook niet meer. Vooruit dan maar...
Bij een kleine zitpauze, vlakbij een pagoda op de binnenplaats, kwam een 14-jarig jochie twijfelend naar me toe geschuifeld. Twee uur lang hebben we engels geoefend, met de nadruk op de uitspraak. Zijn kennis en begrip van de taal was erg goed. De letter T vormde het enige obstakel op weg naar de toekomst.

Hoe kun je een groot kunstmatig meer beter verkennen dan met een sterk vervuilende en herriemakende speedboot? Per kayak natuurlijk...als de aarde je lief is!
Met zonsopgang mijn bed uit, naar een ander guesthouse gelopen voor bootverhuur, daar ontbeten, een stijlvolle lichtgewicht houten kayak gehuurd, en vervolgens begonnen aan een dag vol beweging.
Kwam je tijdens de eerste kilometer roeien nog sporadisch iemand tegen, na een half uur 'exercise' was er niks meer op of langs het water te bekennen. Een vloeibaar rimpelloos oppervlak, die slechts door een zuchtje wind en het onderdompelen van de peddel werd verstoord. De rust en ruimte, in combinatie met water en groene natuur lieten je in de waan dat je het meer en omgeving helemaal voor jezelf had.
10 uur na de start meerde ik weer aan bij het guesthouse-haventje om het vaartuig in te leveren. Maar niet alvorens eerst een schitterend verlichtende zonsondergang vanuit het water te hebben ervaren. De ideale afsluiting van een perfecte dag!
Wel een stel lamme armen aan overgehouden; moe maar vooral voldaan.

Energie kreeg ik weer door een interessant gesprek met een stel vluchtelingen uit Myanmar. Hun uitstraling, geest- en veerkracht, vriendelijkheid en goed humeur maakten diepe indruk op mij. Dat alles ondanks een zeer moeilijk en hard bestaan tussen de grenzen van twee landen, waar ze niet worden geaccepteerd.
Met een perspectief dat niet zo rooskleurig is als dat van menig ander mens gaan ze iedere uitdaging tegemoet om een beter leven op te bouwen. Veel, heel veel respect!
Klagen, zeuren of miepen om wat dan ook, beste lezers...dat mogen we nooit meer doen. Echt niet. Denk aan je luxe leventje, vol gemak en comfort, en prijs jezelf gelukkig.

Pai & Mae Hong Son

Bob, black, blend & bend

Hippie, hippie, shake, shake. Ben je een 'long lost hippie', Bob Marley fan/dubbelganger, of hou je gewoon van de stijl en muziek... Dan is 'Pai' wat voor jou! Dit 'Little Jamaica' trekt een apart soort mensen aan die samen bijdragen aan een 'alternatieve' sfeer. Rasta's en reggae; overal waar je keek. Het heeft wel wat moet ik heel eerlijk zeggen. En de omgeving doet daar nog een schepje bovenop.
Ook in deze contreien weer de vrije vogel uitgehangen, en samen met chinese reisgenote een motorbike gehuurd en rondgetourd. Watervallen, tempels, viewpoints, een 'chinese village' en tot slot een mooie sunset vanaf een nabijgelegen heuvel; met uitzicht op de vallei en het stadje. Dat alles beviel zo goed dat we besloten om de volgende dag nogmaals van de tweewieler gebruik te maken. Ditmaal begonnen we echter wat minder fortuinlijk.
Binnen enkele minuten na de start, midden in het centrum, werden we aangereden door een gemotoriseerde studente. Gezakt voor je tentamen, dame. Volgende keer niet vergeten in je spiegel te kijken voordat je iemand afsnijd! Bang, klap, pats... Zij viel om en wij bleven staan. Een geluk bij een ongeluk; de extravagante, dure SUV die geparkeert stond aan onze andere zijde bleef ongedeerd. Zou anders een kostelijk grapje zijn geweest.
Onze motorbike had wat behoorlijke krassen opgelopen, die helaas nogal zichtbaar waren. Ook zat er een flinke scheur in de wielkap en was het boodschappenmandje voorop half ingedeukt. Hopelijk konden we het voor elkaar krijgen om, bij het retourneren, een fikse boeten te voorkomen. Daar hadden we nog de hele dag voor om over na te denken.
Bij het vallen van de avond, toen het schemerlicht plaats maakte voor de aankomende nacht, was het tijd om het onvermijdelijke tegemoet te gaan. Als een sluwe vos reden we, gehuld in duisternis, naar de verhuurder toe. Met een snelle handeling plaatste ik de motor, alsof het het allerlaatste stukje van een puzzel was, precies passend tussen een stel andere geparkeerde bikes. Zo, nou gaan we het zien.
De receptioniste nam de helmen in ontvangst en liet een andere werknemer het voertuig verplaatsen. Ondertussen ging ze mijn paspoort halen, die je altijd moet inleveren bij het huren van iets duurs. Zenuwslopend lang moment, die met een sisser afliep. 'It's your lucky day; doe er wat mee!' Zo gauw mijn precious paspoort zich weer bij me had gevoegd zijn we er, nog niet helemaal gerust op, toch maar vlug vandoor gegaan.

De dag erop ontsnapte ik uit Pai, via een white water rafting trip, naar Mae Hong Son. In je eentje een onbegonnen zaak, en dus werd er een team gevormd rondom de verplichte gids. Een duitse (al eerder ontmoet) en een australisch koppel completeerden de crew. De instructies voor het raften waren simpel; koppen houden, luisteren naar de kapitein en peddelen wanneer hij dat commandeerde. Dat alles onder het motto; no risk, no fun. Ok... Klonk een beetje hard en gevaarlijk, onze gids en zijn plannen. Niets was minder waar. Het was een grapjas, al moesten we serieus doen wat van ons verwacht werd. Maar met een goede reden; veiligheid.
De eerste lengte van de rivier was meer dobberen dan doen. Gelukkig veranderde dat geleidelijk aan in steeds heftigere stroomversnellingen. Rapids met klasse 3 waren rond het einde van het regenseizoen het maximaal haalbare. Maar dat was voor ons rookies al een hele kluif. Teamwork verliep zo soepel dat onze stuurman besloot zijn aanpak over een andere boeg te gooien. Het nieuw motto luidde: no pain, no fun. Om wat meer spanning te creeren werden we achterstevoren door de golven geleid. Blijf dan maar eens stevig in je schoenen staan, of op je kont zitten... Haast onmogelijk. Op de australische vrouw na is iedereen, inclusief gids, menigmaal van boord gekukeld. Adrenaline-rush!
Bij een stop onderweg kwam daar nog eens een extra lading bovenop. 'Crazy jump' werd de 7 meter hoge rots genoemd, waarvan drie van de vier waaghalzen naar beneden zijn gesprongen. Ik ook, maar niet zonder twijfels. Zeven meter lijkt niet zo hoog, maar dat valt tegen als je over het randje kijkt daar boven. Toch maar geen plat-op-je-buik duik of bommetje. Oh ja, ik zou het bijna vergeten. We hebben ook nog echte wilde apen en ijsvogels gespot! Niet aan een lijntje of in een kooi, maar zoals het hoort; vrij in de natuur.

Kleinschalig 'Mae Hong Son'. Bij inchecken een nederlandse ontmoet en de volgende dag motorbikes gehuurd. Jah, het word een beetje standaard. Maar heus, het is de beste manier om Azie te ervaren! Hoe dan ook, halverwege de trip sloot een chinees zich bij ons aan en reden we tezamen naar een chinese village met de mooie naam 'Mae Aw'. Kattig he. Raad eens wat daar op het menu stond...noodles en rijst :P
Vanuit de rand van het dorp lag, op steenworp afstand, de grens met Myanmar. Stop; wel realistisch blijven Mark. Daar zou je een arm voor nodig hebben als die van 'The Hulk', ondersteund door 7 liter aan energydrinks (epo shots). Misschien heeft Armstrong nog wat tips & tricks? Of anders laat je toch een ultieme mix van fruitshake-smaken samenstellen op de nightmarket. Geen probleem hoor, je krijgt alleen verbaasde gezichten. Kennelijk een onorthodoxe wens om alle smaken te laten blenden met ijs. Shockingly lekker!
Altijd leuk; verrassend uit de hoek komen. Sindsdien wisten ze iedere avond al wat ik kwam bestellen, en verscheen er bij allemaal een grote smile. Het land van de lach doet zijn naam eer aan.
Een grimas waar de koning van Thailand weleens wat meer van mag tonen. Overal stuit je op foto's van hem, maar nergens lijkt hij het naar zijn zin te hebben. En dat terwijl twee keer per dag het hele land een minuut stilstaat, speciaal voor zijne hoogheid en z'n koninkrijk. Hoog in de bol, of een geniale grap die steeds maar weer word herhaald? Als iedereen om je heen opeens stilstaat en je jezelf hardop afvraagt wie de tijd heeft gestopt, heb je wat gemist. Flashmob.
Na wat dagen luieren was het tijd om terug te gaan naar Chiang Mai. Nu via de langere (westwaartse) route, door 'Mae Sariang' ipv de eerder genomen oostroute via Pai. Het misselijkmakende aantal van 1864 (haarspeld)bochten, over de hele 'loop', werd overal geadverteerd. Nee, daar lok je toeristen mee... Doe je maag en hoofd een plezier en wees voorbereid!
Eenmaal terug in Chiang Mai eens alternatief gedaan. Bij het getipte guesthouse de meest originele manier van accommodatie gekozen; een tent, op een balkon midden in de stad. Lol. De rest van de dagen gesleten met het bezoeken van tempels in en om de stad. Met een chinees (hoe kan het ook anders) en een japans koppel naar 'Doi Suthep' gereden, een tempelcomplex hoog op de dichtstbijzijnde berg. Een bedevaartsoord voor buddhisten en toeristen. Veel goud, veel kitsch.
Broodnodig was het backuppen van de inmiddels duizenden extra foto's. Ja, het loopt de spuigaten uit, haha. Als ik fotorolletjes nodig had gehad voor dat alles kon je me voor gek, en failliet, verklaren. Ik houd wel van een markt bij nacht, maar de 'night bazaar' in Chiang Mai was iets teveel van het goede. Heel erg uitgerekt en overdone, met een shitload aan troep en mensen. Geen fijne sfeer, dus snel weer gesmeerd.
's Avonds op aanraden van een andere nederlander eens even lekker mezelf voor de tv uitgestald. 'Men In Black 3' zou uitgezonden worden op een van de betaalzenders. Sinds maanden geen tv meer gekeken, laat staan een film gezien, dus dit leek een mooie kans op een avondje ouderwets vermaak. Na de beste plek ingepikt te hebben; een relaxte fauteuil inclusief voetenbankje, de koeken en water binnen handbereik (chips en bier te duur) geplaatst en verstand op nul gezet.
Kom maar op Will Smith. Zet die donker geblindeerde bril op, doe je stropdas goed en ga aan de slag. Ontmaskeren en afknallen die extraterrestrials! Hey, sinds wanneer is Willy Smits door de bleker gehaald? Nee...dat kan hem niet zijn joh! Dit zijn niet de in zwart gekostumeerde investigators, maar een zootje bij elkaar geraapte researchers. Toevallig ook op onderzoek uit naar leven, maar dan op een andere planeet.
'Prometheus' was de werktitel die we voorgeschoteld kregen, en pas tegen het einde had ik door dat het een prequel was van de bekende 'Alien' reeks. Ocht, net zo vermakelijk en ook buitenaards ;)

Chiang Rai & Chiang Mai

Krakende snacks, aangekoekt & afgeschud. 'Snelle Jelle' grensovergang. Twee hamburgers, grote friet met extra veel zout, en een liter cola alstublieft. Ik bedoel; een stempel in mijn paspoort erbij. En niet op een lege bladzijde graag, want er komt nog veel meer bij. Dank u wel! Gratis refill? Vooruit dan. Kom ik na x aantal weken weer terug met een 30 dagen visa, om te island-hoppen en wie weet wat nog meer. Misschien een duikcursusje... Tussendoor eventjes 28 dagen naar Myanmar; het laatste stukje, relatief unexplored en authentiek Zuid-Oost Azie. Des te eerder je gaat, des te beter! Afijn, de eerste stad in het vizier was Chang Rai. Spreek het uit op z'n 'hazelips'; met een aziatische R, en het klinkt als Shanghai. In geen enkel opzicht te vergelijken, maar ik moest er steeds aan denken. De binnenkomer in Thailand was geen boomtown, maar een boring dorp. Een ideale plek om fysiek bij te komen van de lange bootreis, en aan de andere kant mentaal de grenzen op te zoeken. Bij aankomst in Chiang Rai 'byebye' gezegd tegen Chinese en 'hallo' tegen Duitse. Dat is het leven van een reiziger. Het ene moment begroet je een 'soortgenoot' en het andere moment neem je alweer afscheid. Je kruist iemands pad, en deelt korte of langere tijd dezelfde weg. Waar die ook naartoe leiden mag. De ene keer blijkt een gezamenlijke minuut al veel te veel, en kan de klok niet vroeg genoeg slaan. Soms, echter, zou je willen dat de aarde wat minder snel rond zijn as draaide. Zodat je langer kon nadenken en genieten van bijvoorbeeld interessante personages en inspirerende gesprekken. Daar kun je nooit genoeg van hebben. De dagen in Chiang Rai zouden me in dat opzicht heel veel brengen. Na lang zoeken een guesthouse gevonden die verstopt was in een donker steegje, achter een tempel. Op het eerste oog zou je er zo voorbij lopen, als je het al had kunnen vinden. Het oplettende tweede oog wierp gelukkig een blik door een openstaande poort. Al turende zag ie een mooie courtyard, lounge-area en meer dan genoeg bewegingsruimte. Er was een volledig onbezette dormitory, prijzen waren uitstekend en, na later bleek; het voedsel erg goed. Voor het eerst kennisgemaakt met de Thaise keuken, en in het bijzonder 'Khao Soi' en 'Pad Thai'. De allerlekkerste gerechten van Thailand. De porties waren afgestemd op foreigners, wat zoveel betekende als: extra grote hoeveelheden. Mijn reputatie snelt zich voor me uit, dat bleek wel ;) Het land van de Thai is tevens het land van de nightmarkets. In iedere stad/dorp dat zich als zodoende beschouwt, vind er 's avonds wel eentje plaats. Daar kun je als toerist natuurlijk niet omheen. Zo ook wij niet... Dan maar doorheen, hehe. En maar goed dat we dat hebben gedaan. Zo vond ik eindelijk de culinaire versnaperingen die me in alle voorgaande landen niet waren gegunt; exotische insecten, om op te peuzelen. Jammie! Gefrituurde krekels/sprinkhanen, maden en larven. Nou, viel dat even tegen/mee. Ze smaakten helemaal niet verkeerd. Sterker nog, ik denk dat ze zo als nieuwe smaak chips geintroduceerd kunnen worden. Naast 'patatje joppie' krijg je dan 'crunchy crickets' en 'magic maggots'. Doen het vast goed op kinderfeestjes! De volgende dag nogmaals teruggegaan naar de nightmarket. Niet specifiek voor de knapperige diertjes, maar gewoon voor een maaltijd. Het leek me wel zo sociaal om ook de nieuwe gast in onze dormitory, een japanner van bijna 50 jaar, uit te nodigen. Hij hapte meteen toe en volgde ons, passief als ie was, als een onderdaan. Vreemde snuiter. Met z'n gebrekkige engels en keiharde lach (na alles wat gezegd werd) legde hij uit dat ie een 'gratis' vlucht had genomen van Bangkok naar Chiang Rai. Hij verwarde deze stad echter met Chiang Mai, waar ie eigenlijk naartoe had willen gaan, en kwam daar pas later achter. De rare eend besefte dat hij op de verkeerde bestemming was beland, maar dat kon hem niet bewegen om een, slechts drie uur durende, busrit te maken naar waar ie eigenlijk wilde zijn. Ook onze aanmoedigingen kwamen niet aan. Nouja, so be it. Bleef die 'nutcake' gewoon 10 dagen lang zijn tijd uitzitten in Chang Rai. Tenminste, dat begrepen we uit z'n verhaal. Heb ik al gezegd dat daar echt geen #%&* te doen is... Alleen een motorbike kon ons van onze vastgekoekte kont aftrekken. De trip leidde de duitse en mij naar het noordelijker gelegen 'Mae Salong'; een dorp met chinese roots en dito sfeer. Bij een lokaal restaurantje/bakkerijtje een lekkere lunch genoten en een uiterst interessant en inspirerend gesprek gehad. Zodoende lang blijven plakken, waardoor we geen tijd meer zagen voor een bezoek aan de grens met Myanmar. Net voor vertrek uit 'chinatown' de bakkersvoorraad aanzienlijk doen slinken. De bananencakes waren subliem, alsook de broodwaren. Verlaten wegen, een ondergaande zon en prachtig landschap maakten de terugweg weer eens om van te genieten. Even buiten Chang Rai ligt een witte tempel, met de logische naam; 'White Temple'. De architect, van dit bizarre bouwwerk, past wel in het rijtje met weirdo's die we in deze contreien al zijn tegengekomen. Zijn religieuze fantasievolle creaties waren een mix van buddhistische, hindoeistische en westerse invloeden. De binnenkant van de tempel, waar je jammergenoeg geen foto's mocht nemen, bevatte muurschilderingen met buddha en zijn 'brothers in arms'. Jaha, de creationist is overduidelijk een comic en science-fiction fan. Star Trek, Star Wars, Batman, Spiderman etc. etc. Je kon het zo gek niet bedenken of het was op de muur gekalkt/gespetterd. Crazy! Bij een poging de stad te verlaten komen we, voor de derde keer, een gek tegen die met ons mee wil gaan; 'Can i come with you?' De eerste ontmoeting met deze man bleef ik geduldig luisteren en antwoorden, omdat hij mij aansprak. De tweede keer snelde ik voor de Duitse uit om een aanvaring te voorkomen, en was zij de pineut. De laatste keer moest ik eigenlijk keihard lachen, maar bleef in ongeloof grijnzend wegkijken, terwijl de Duitse wederom aangesproken werd. Het moet niet gekker worden, dacht ik nog. Snel een busticket kopen en weg uit deze gestoorde stad! Bij de balie een andere duitse tegengekomen en met z'n drieen 3 uur moeten wachten op vertrek. Om de tijd uit te zitten besloten we een restaurant op te zoeken. Staan we voor een bakkerij de menukaart te bekijken, word ik aangetikt. Nee he, niet weer een crazy dude... Frits! Whaha! En even later z'n ouders en Yannick. Dat was een leuke verrassing. In goed gezelschap gezamenlijk geluncht en bijgekletst. Wanneer en waar zou de volgende keer zijn? Eenmaal in Chiang Mai gesetteld, zijn we gaan wandelen naar de saturday market. Groot en druk; hoop mensen en koopwaren. Dag later verhuisd naar guesthouse waar de chinese (van laatste boottrip) verbleef, en 's avonds ook maar de sunday market afgestreept. 'Same same, but different', zoals de bekende aziatische leus luid. Alleen nog meer troep en...file-lopen. Geen lol aan. Dat was het alweer wat betreft de eerste dagen in Chiang Mai. Na de volgende bestemmingen; 'Pai' en 'Mae Hong Son', zou ik nog terugkomen. Zo gemakkelijk kom je niet van me af Chiang Mai!

Luang Prabang, Nong Khiaw & Muang Ngoi Neua

Dollemansrit, apenkooien, en buffelen. Daar heb je flipper, flipper...lala la la. Nou doel ik niet op het waterdier, maar op de busreis naar Luang Prabang. Een ware flipperkast! Stuiteren, de hele dag door. Slapen zat er niet in; kotsen kwam eerder in de buurt. Een helm zou hersensoep niet voorkomen maar wel blauwe plekken, en een beurse kont kon je alleen met een kussen verzachten. Beide voorbehoedsmiddelen zaten jammergenoeg niet bij de prijs inbegrepen. Wat was ik dolblij toen Luang Prabang eindelijk in zicht kwam! Eenmaal uitgetold samen met een chinees een tuktuk veroverd en ons laten vervoeren naar een centraal gelegen punt in het stadje. Dat is trouwens ook merkwaardig en onhandig in zuid-oost Azie; busstations liggen altijd een aantal kilometer buiten het centrum. Kost je steeds een hele duit om te komen waar je eigenlijk wil zijn. Dat werd dezelfde avond alweer gebalanceerd door te dineren op de nightmarket. In een zijstraat stond een veelvoud aan eetstallen opgesteld. De ene helft vegetarisch en de andere voorzien van vlees en vis. De herbivoren-sectie bood zich aan voor €1 per bord, ongeacht de hoeveelheid. Kon je goed opscheppen, dan at je gemakkelijk voor twee. Zonder schaamte heb ik, iedere avond (4x), het onderste uit de kan gehaald en mijn Jenga-ervaring tot het uiterste moeten inzetten om niet teveel te morsen. Nooit ging ik met honger weg, haha. Gulzige veelvraat, moet de chinees gedacht hebben, toen ik ook de helft van zijn gekochte dierlijke producten naar binnen werkte. Was een gift overigens... Zo'n onbeschofte graaier ben ik nou ook weer niet! Samen met mijn voedselverschaffer ben ik de volgende dag het 'Royal Palace Museum' gaan bezichtigen, wat eens het paleis van de koning was. Een rechttoe rechtaan gebouw met een opmerkelijk sober interieur, in de stijl van de jaren 60 en 70. Op weg naar een tempelcomplex met de naam 'Wat Xieng Thong' passeren we een stel eetkramen waar niemand minder dan Frits en Yannick net wat aan het bestellen waren. Nondeju...alweer! Na het tempelbezoek bij hen aan tafel geschoven en een hele tijd bij kunnen kletsen, onder het genot van een lunch en een fruitshake die over mij heen explodeerde. Iets te hardhandig in geknepen, oops. Aan het eind van de middag heb ik de chinees opgepikt bij zijn guesthouse en zijn we de 'Phu Si' heuvel opgewandeld om de zonsondergang te aanschouwen. We waren niet de enigen met dat idee. Het leek alsof alle toeristen in het stadje hetzelfde dachten. Ook het maleisische koppel, die we sinds de gezamenlijke tour in Vang Vieng meermalen waren tegengekomen, was van de partij. Een interessant stel, die Jehova's getuigen bleken te zijn. Dat was niet aan ze te zien of merken trouwens, in tegenstelling tot mijn beeld van deze gelovige tak in de Nederlandse maatschappij. Een schouwspel in Luang Prabang is het ervaren van de 'alms giving' ceremonie, iedere ochtend rond 6 uur. Om dat mee te maken zul je dus wat vroeger uit bed moeten springen, net als de monniken. Wist niet dat er zoveel wandelende gewaden gehuisd waren in deze regio. Ongelofelijk, en speciaal om te ervaren. Direct daarna een slowboat proberen te charteren naar 'Nong Khiaw', maar dat bleek een onmogelijke en onbetaalbare opgave in mijn eentje. Als alternatief naar het busstation gehaast en een minivan genomen. Een stoere, zelfverzekerde, chauffeur (ondanks/dankzij zijn Mickey-Mouse portemonnee) bracht ons in recordtempo naar het dorp. Een plaatsje gelegen aan een rivier, in een mooie bergachtige setting. Meer dan genieten van de rust en ruimte was er niet te doen, maar dat was precies wat ik zocht. Het kon zelfs nog een trapje hoger op de luiheid-ladder. 'Muang Ngoi Neua', alleen te bereiken per boot was nog stiller en lekker afgelegen. Met welgeteld 1 straat; het enige verkeer bestond uit benenwagens en boerderijdieren, was het makkelijk shoppen. Hier geen Gucci, Prada, McDonalds of Burger King, maar wel een 'all you can eat' ochtend- en avondbuffet. Drie hongerige blanke beren (duitser, canadese en ik) hebben daar iedere dag tweemaal extensief gebunkert, alsof we ons aan het voorbereiden waren op een winterslaap. Het slaapmutsje werd ingeleid met overmatig gebruik van een fles Lao Lao (homemade Lao whiskey). Sterk spul zeg. Een dag later gezamenlijk een stel grotten en twee dorpjes bezocht, waarvan er een nog echt in authentieke staat verkeerde. Een levensstijl die ons een idee gaf van hoe heel Laos eruit gezien moet hebben, nog niet zo erg lang geleden. Verrassend genoeg werden we 's avonds uitgenodigd door een stel Laotianen, voor een gezellig samenzijn op hun terrein, aan het einde van de straat. Nondesjeng, daar werd pas alcohol naar binnen gegoten! Alsof het limonade was. Lachen geblazen joh. Volgende ochtend zuidwaarts getrokken, en na wederom een nacht in Nong Khiaw, met een minivan terug naar Luang Prabang. Althans, dat was de bedoeling. Ergens op de route ging het mis. Er lekte grote hoeveelheden vloeistof weg, en dat betekende einde oefening voor de vierwieler. Een uur later kwam er een volgepakte bebankte truck ('songthaew') voorbij die nog wel wat gaatjes kon opvullen (lees; kon cashen) met toeristen. Als een aap werden we de wagen in geslingerd. Met een bil op een zak bagage, een bil bij iemand op schoot, een arm aan de stang boven je om gewicht op zitvlak te minimaliseren en een om te stabiliseren, kan ik wel zeggen dat primaten geen makkelijk leven hebben. Mocht je er een tegenkomen, geef hem dan alstjeblieft een banaan. Dat verdient ie wel voor het vertonen van zijn kunstjes. De dag erna gevuld met een tour naar 'Kuang Si Falls'. Bekend om de vele door kalkafzetting gevormde terrassen, vergelijkbaar met Jiuzhaighou N.P. en Huanglong N.P. in China, plus een verkoelende waterval. Luang Prabang, met haar nightmarket, was een ideale plek om nog wat souvenirs (alsof ik er nog niet genoeg meesjouw) in te slaan alvorens te vertrekken naar Thailand. Het land van de ladyboys en massages lag slechts een paar bus-uren westwaarts. Maar zoals gewoonlijk koos ik de meest grensverleggende, moeilijkste en langste transportmogelijkheid. Dit keer een vaart per boot die, hoewel behoorlijk bezet, niet eens zo oncomfortabel was. In plaats van een dag bussen deed het vaartuig er twee hele dagen over. 16 uur cruisen over de Mekong rivier, met een tussenstop in 'Pakbeng'. De wereld dreef aan ons voorbij, op een tempo waar je langzaam door in slaap werd gesudderd. Gelukkig werd ik wakker gehouden door een chinese dame, zodat ik niks van de mooie omgeving heb gemist. Had haar uit de brand geholpen door het ticket, voor de tweede helft van de reis, te betalen. Ze had geen Kip, Baht of Dollars meer, en dan kun je het wel schudden! Heb mijn laatste papiergeld over de boeg gegooid en gulle gever gespeeld. Een goede daad blijft nooit onbeloond, hopen we dan maar. Eindstation voor vandaag; 'Huay Xai'. Niet geheel volgens plan te laat gearriveerd, waardoor het onmogelijk was de grens nog over te steken. Zo werd het een kostbaar dagje. En we moesten al zo op de centen letten, om maar geen nieuwe Lao Kip te hoeven bemachtigen. Arme stakkers.