GV(D/R), bankschroef en peddel-power

Voor een hedendaagse, hoge, prijs dicht bij de eeuwenoude tempels/ruines van 'Sukhothai'. Mijn Bruneise reisgenote en ik kozen een vervoermiddel dat ze toen nog niet kenden; de fiets. Van wat destijds vast een grote stad is geweest, hadden wij de restanten binnen een aantal uur geheel gezien. Goed gepland, al zeg ik het zelf. Om 7.00u het park betreden en om 10.00u alweer op de weg terug. Precies voordat de groepen toeristen aankwamen.
Maar hoe nu de rest van de dag opvullen? Ik had verwacht dat deze world heritage listed site meer tijd zou opslokken. En er is hier ook helemaal niks anders te doen dan stenen kijken en ijs eten.
Na dat laatste besloten om zo snel mogelijk af te reizen naar een nieuwe (oude) stad; 'Ayutthaya'. Lekker chillen in een rijdende vrieskist! Zo koud stond de airco ingesteld; en nergens een knop om dat kreng uit te zetten...
18 graden is een lekker temperatuurtje, in Nederland. Hier voelt dat, na gewenning, als winterse omstandigheden. Een hele rit lang stilzitten is ook niet zo bevorderlijk voor de interne verwarming. Brrr!
Ergens, langs de kant van de snelweg, werd ik omstreeks 19.00u uit de bus gezet. Niet wegens misdragingen, maar omdat mijn dit blijkbaar mijn bestemming was. Het voelde een beetje alsof ik aan mijn lot overgelaten werd. Waar is Ayutthaya? En hoe kom ik daar?
Een motorbike-taxi was de enige vorm van transport die nog reed op dit tijdstip. Bij gebrek aan opties, en zonder enig idee waar ik in vredesnaam naartoe moest, mijn lot uit handen gegeven. Op hoop van zegen dan maar.
Hoewel ik moeite moest doen om de balans te houden, achterop de motor bij de snelheidsduivel, ben ik toch veilig en wel aangekomen bij de backpacker area. Daar werd ik door een vrouw gelokt naar haar guesthouse, wat achteraf een goede keus was.
Moe van het vele gereis met de muziek nog aan in slaap gevallen, om midden in de nacht (2.00u) wakker te worden en nog even te gaan douchen. Om 4.00u, ik lieg niet, lag ik pas weer in bed... Wat er in hemelsnaam is gebeurd daartussen is me een raadsel. Blackout?
Afijn, wat ik zeker niet heb gedroomd zijn de vele straathonden in deze stad. Entrepeneurtip; begin een hotdog-shop alhier! Zijn we meteen van die prullenbak-vreters af.
Ook in deze stad was de tweewieler de beste keuze om op z'n Hollands, lief voor de portemonnee te zijn, en toch een goed dagje uit te genieten.

In de bus, die via 'Suphanburi' naar 'Kanchanaburi' reed, aan de praat geraakt met twee NL-ers, waar ik de komende dagen mee zou optrekken. De eerstvolgende dag was het plan om motorbikes te huren. Omdat we vergeten waren een afspraak te maken had ik geen flauw idee hoe vroeg de heren wilden starten. Vroeg uit de veren dus, om ze niet mis te lopen.
Kwamen de twee oelewappers 3 uur later ook eens een keer aankakken.
Zo kwam het dat we met de motoren pas rond het middaguur begonnen aan de trip naar 'Hellfire Pass' (een door krijgsgevangenen in WW2 uit de berg gehakte treinroute).
Zo lang als dat de geallieerde POW's (prisoners of war) hebben gewerkt in helse omstandigheden duurde onze reis niet, maar het scheelde niet veel.
Een slakkentempo was daarvan de oorzaak. Een van de Nederlanders, a.k.a. 'de Grote Vriendelijke Reus' (2m lengte), bleek een dromerig drankje te hebben gedronken in plaats van het flesje met etiket; 'flitspoppen'. Een ander excuus had ie wel. Ga je maar eens met benen als een kraanvogel op een scooter wurmen. Komisch om te zien :)
Met de bekende uitspraak van oma D als motto; 'zachtjes aan gedaan', en met 40km/h over de weg gekropen. Al met al twee keer zo lang gedaan over een relatief kleine afstand van in totaal 160km. Zelfs nog in het donker, vliegenhappend, terug moeten rijden. En dat is geen pretje, zonder brilletje of petje. Denk aan het nummerbord op je auto, waar de onbedoeld gevangen gevleugden tegenaan zijn gesplat. Zo erg dat de zongele kleur is vervangen door bloedrood. Geen tekort aan proteinen, tijdens een avondje touren.

Een ander verhaal is die van 'The bridge over the river Kwai'. Je kent de film vast wel. Het mag dan misschien gewoon een alledaagse brug lijken, maar in de historie erachter schuilen gruwelijkheden waar we weinig weet van hebben.
Niet ver van deze ellende liggen prachtige natuurgebieden met watervallen waar je U tegen zegt. Zo ook Erawan N.P met haar 'Erawan Falls'; een waterval met maar liefst zeven plateaus. Mooi hoor! Een beetje vergelijkbaar met de 'Kuang Si Falls' nabij Luang Prabang.

Schoon 'Sangkhlaburi'. Middel van vervoer: kinderstoel in bus. Klem zitten kreeg letterlijk en figuurlijk een nieuwe betekenis. Een slabbertje om het vocht op te vangen, dat uit je werd geperst, zou wel gepast zijn. En ik kreeg niet eens een diploma, of dan tenminste een stickertje, bij het verlaten van het voertuig. Voor niks al die tijd mijn braaf mijn best gedaan. Zal nog eens uren stilzitten, voor de lol ;)
Ter vermaak was er geen houten achtbaan in het stadje, maar een 400 meter lange houten brug. Eigenhandig gemaakt door locals, zonder enige architecturele know-how of constructie-skills. En je kon er nog zonder gevaar voor eigen leven overheen lopen ook!
Als beloning wachtte aan de overkant een stupa en een tempelcomplex. Nou, als dat niet genoeg is om je in de brandende zon tot leven te wekken dan weet ik het ook niet meer. Vooruit dan maar...
Bij een kleine zitpauze, vlakbij een pagoda op de binnenplaats, kwam een 14-jarig jochie twijfelend naar me toe geschuifeld. Twee uur lang hebben we engels geoefend, met de nadruk op de uitspraak. Zijn kennis en begrip van de taal was erg goed. De letter T vormde het enige obstakel op weg naar de toekomst.

Hoe kun je een groot kunstmatig meer beter verkennen dan met een sterk vervuilende en herriemakende speedboot? Per kayak natuurlijk...als de aarde je lief is!
Met zonsopgang mijn bed uit, naar een ander guesthouse gelopen voor bootverhuur, daar ontbeten, een stijlvolle lichtgewicht houten kayak gehuurd, en vervolgens begonnen aan een dag vol beweging.
Kwam je tijdens de eerste kilometer roeien nog sporadisch iemand tegen, na een half uur 'exercise' was er niks meer op of langs het water te bekennen. Een vloeibaar rimpelloos oppervlak, die slechts door een zuchtje wind en het onderdompelen van de peddel werd verstoord. De rust en ruimte, in combinatie met water en groene natuur lieten je in de waan dat je het meer en omgeving helemaal voor jezelf had.
10 uur na de start meerde ik weer aan bij het guesthouse-haventje om het vaartuig in te leveren. Maar niet alvorens eerst een schitterend verlichtende zonsondergang vanuit het water te hebben ervaren. De ideale afsluiting van een perfecte dag!
Wel een stel lamme armen aan overgehouden; moe maar vooral voldaan.

Energie kreeg ik weer door een interessant gesprek met een stel vluchtelingen uit Myanmar. Hun uitstraling, geest- en veerkracht, vriendelijkheid en goed humeur maakten diepe indruk op mij. Dat alles ondanks een zeer moeilijk en hard bestaan tussen de grenzen van twee landen, waar ze niet worden geaccepteerd.
Met een perspectief dat niet zo rooskleurig is als dat van menig ander mens gaan ze iedere uitdaging tegemoet om een beter leven op te bouwen. Veel, heel veel respect!
Klagen, zeuren of miepen om wat dan ook, beste lezers...dat mogen we nooit meer doen. Echt niet. Denk aan je luxe leventje, vol gemak en comfort, en prijs jezelf gelukkig.