'Krung thep mahanakhon amorn ratanakosin mahintharayutthaya mahadilok popnoparat ratchathani burirom udomratchanivetmahasathan amornpiman avatarnsathit sakkathattiyavisnukarmprasit'

Of gewoon; Bangkok.
Alle wegen leiden ernaartoe, maar eenmaal in de stad kwam er niet meer wijs uit. Al bij het verlaten van het treinstation werd je overvallen door beelden, geluiden, geuren en kleuren. Dat was schijnbaar even een overload voor mijn brain want ik kon, ondanks navraag, de bus naar de backpacker-buurt niet eens vinden.
Alternatief was een ferry over de Chao Praya rivier, de levensader van Bangkok. 'Neem de boot met oranje vlag', zei de kaartjesverkoopster. Ok, dat kan niet missen.
De eerst volgende oranje gekleurde vlag werd mijn doelwit. Aah, daar is ie al. Hup, aan boord gesprongen, een mooi plaatsje uitgezocht en lekker voor me uit gaan staren. Al snel gaf de kapitein gas en vaarden we...de verkeerde kant op. SHIT! Niet te geloven.
Eerstvolgende halte op land gestapt, een andere boot genomen en uiteindelijk toch aangekomen waar ik wilde zijn; in de omgeving van het beruchte 'Khao San Road'. Gemakkelijk vanwege een grote concentratie betaalbare guesthouses en eetmogelijkheden. Geen slaapplaats aan deze weg zelf echter; die laat ik over aan de party-gangers. Al zal er van enig slaap geen sprake zijn in dit zeer levendige uitgaansgebied.
Voor mij was er een ideaal gelegen accommodatie slechts een paar straten westwaarts, dicht bij de rivier. Daar zou ik de nodige nachten verblijven.

Wat al gauw opviel na binnenkomst in deze hoofdstad is dat alles een fractie anders is dan in de noordelijke helft van Thailand. In het geval van accommodatie waren er enkele vanzelfsprekende dingen zelfs niet eens inbegrepen bij de service, voor zover je daarvan kan spreken in het budget-segment. Nog nooit eerder beschikte ik niet over een stopcontact! Dat is pas onhandig met enkele essentiele electronische harde waren. Waar moet ik die stekkers nou in rammen... Wi-fi kostte bovendien een aardige duit extra per dag. Afzetters. Hoe overleef ik zolang zonder stroom en internet?
Oplossingen voor deze waardige kwesties zou ik mooi kunnen bedenken in de ruststand, liggend op een oor. Zover kwam het niet was ik was doodmoe. Met een dag vol impressies achter de rug liet ik me op bed vallen en sliep alvorens te landen. Knap he!
Wennen aan deze metropool, dat zal wel even duren. Wat een verschil met de steden tot nu toe in zuid-oost azie.

Praktisch nog maar net gearriveerd en direct al bezig met de volgende stap in het schema; het veelbelovende Myanmar. Je kunt niet vroeg genoeg zijn met visum aanvragen, dus maar beter meteen afhandelen. Moest ik wel voor naar de andere kant van de stad. Minpuntje.

Na wat research bleek dat een wel heel erg overdreven winkelstraat, voorzien van een x aantal mega shopping-malls, goed bereikbaar was vanuit de ambassade. Nou is slenterend shoppen niet mijn ding, maar een filmpje pakken wel. Er zal vast wel wat draaien in een van de super cinema's...
Ja hoor; James Bond lust ook wel een 'shaken but not stirred' cocktail in het oosten. Ook hier verscheen 007 op het witte doek, in IMax formaat. Pluspunt!

Het winkelwalhalla waar deze noorman binnen was gebarbaard had de naam 'Siam Paragon' gekregen, en toonde zijn ware natuur in een overtreffende trap. Aanwezig waren het grootste aquarium van zuid-oost azie en de grootste boekhandel van Thailand. Toe maar.
Als koopjesjager was je hier niet aan het juiste adres, maar wanneer geld geen rol speelt, je houd van bankrekening plunderen, het hoog in de bol hebt of gewoon doet alsof je 'iemand bent' dan is dit opgeblazen centrum helemaal jouw ding.
Alle dure merken met naamsbekendheid waren aanwezig; van de blinkendste bolides en exclusieve sieraden tot de meest geurende parfummetjes.
Was dat nog niet genoeg, dan kon je tegen betaling jezelf laten verbouwen met tijdelijke botoxbehandelingen, de wat permanentere laser(shows), of ouderwets met hamer en beitel...ik bedoel scalpel.
Met de juiste instrumenten wilt men, met alle plezier, je een ander geslacht aanhechten. Lengtemaatje meer, groter volume of een transplantatie? Zegt u het maar. Onze service reikt zover als uw fantasie. Geen brug te ver, geen droom te wild...als u maar betaald.
Nu in de aanbieding; het totale metamorfose voordeelpakket 'Van meneer tot mevrouw'.
Verleidelijk voor Thaise jongens, die een succesvolle carriere zien in het verkoop-je-lichaam-circuit, tijdens de nachtelijke uurtjes.

Op naar de volgende grootheid. Van het shopping-paradijs naar het paleis van de koning. Ook een behoorlijk optrekje, voorzien van potsierlijke decoraties en kitscherige buddha-beelden. Bhumibol krijgt er wat van.
Wat dan? Wat denk je van 'Wat Phra Kieu', 'Wat Pho' en nummertje 3; 'Wat Arun' ('Wat' betekent tempel). En wat nog meer...een Wat op een heuvel met de naam 'Golden Mount'. Wat een overdaad.
Je zou er door van je stoel pleuren, zoals ik later die dag zag gebeuren tijdens het diner. Tot twee keer toe trouwens! Typisch een 'Khao San Road' tafereel; iets te hoog alcoholpromillage.

De dag erop tijd voor bezoek aan, slechts, een van de grootste markten ter wereld; 'Chatuchak'. Als je daar niet slaagt voor een souvenir ben je een hopeloos geval, maar als je erheen gaat zonder doel hopeloos verloren. Paardenkleppen op, oordoppen in en vooruit met de geit.
De night bazaar in Chiang Mai was er niks bij. Gelukkig was de opzet en sfeer hier een stuk fijner. Je kon het zo gek niet bedenken of het werd er te koop aangeboden. Men deinsde niet terug van textiel met fascistische leuzen of vlaggen met hakenkruizen (niet de buddhistische versie). Allerhande wapens en krokodillenleren producten behoorden eveneens tot de snuisterijen.
Kraampje na kraampje afstruinend verbrand je ongemerkt veel energie. Choco-shakes als vloeibare suikerbom, en snacks voor de vetten. Vitaminen...naah daar heb je pillen voor.
Dacht ik dat het in Thailand nog wel meeviel met de ladyboys, hier in Bangkok kom ik daar op terug. De markt leek wel een ladyboy-lokker event. Waar ook ter wereld; waar koopjes zijn, zijn 'vrouwen'.

Aan de rand van de markt vond ik weer eens iets niet alledaags. Bij een kraampje verkochten ze insecten die ik de vorige keer, in Chiang Rai, nog niet had geprobeerd. Ik ontkwam er niet aan om weer eens een andere soort te proberen. De keuze viel op een kever-achtig gedrocht, ongeveer 8cm lang en 2cm breed. Lange poten en flinke vleugels. Had ook graag een schorpioen willen proberen, maar die waren ontzettend duur. Jammer maar helaas.
Het leek me wel leuk om het verschanselen van het insect op te nemen, ter herinnering en/of voor de geinteresseerden...maar niet aan de straat en op klaarlichte dag.
Later op de avond begon mijn maag te hunkeren naar een tussendoortje. Het insect wachtte geduldig toen ik nog snel een 7-eleven (supermarkt) zocht om niet onvoorbereid te beginnen aan een mogelijk ultiem smerig hapje.
Overal, echt op elke hoek en soms zelfs tegenover elkaar, zitten vestigingen van deze keten. Wijdverspreid mag je wel zeggen.
Een eventuele vieze nasmaak van de versnapering moet uiteraard weggespoeld kunnen worden. Je wilt daar niet de hele avond aan herinnerd blijven worden.
Waar kun je, legaal, het beste je brain mee lamleggen...met (budget)bier natuurlijk.
Daar gaan we dan: camera op mezelf gericht en happen maar. Ready, set, go.
Gaaatverdamme zeg, dat bier! Daarom stond het onderin de koeling, haha. Als ik me een voorstelling moet maken van de smaak van accuzuur dan zou deze drank als winnaar uit de bus komen.
Liever een kilo insecten als een druppel van dit vloeibare vergif. Na een paar slokken heb ik de zooi maar weggekiept, want daar zou je nog geen zwerver blij mee kunnen maken.
Ohja, de tor op zich was trouwens helemaal niet onaardig.

Eventjes een paspoort ophalen, met een vers visum voor Myanmar. Vertrek je 2 uur vantevoren, kom je alsnog pas 5 minuten na sluitingstijd aan. Dat krijg je in een stad waar het ieder uur spitsuur schijnt te zijn.
Gelukkig stond de deur nog open. Vlug naar binnen, voordat iemand besloot de zaak op slot te gooien. Nou zullen we het zien...
Dacht te moeten gaan slijmen om nog wat gedaan te krijgen aan het einde van een, ongetwijfeld, drukke dag. Enige uitleg of iets dergelijks was echter totaal niet nodig. Zonder probleem kreeg ik mijn document mee naar huis.
Voordat ik 'thuis' was waren er weer 2 uur verstreken. Zucht. In totaal meer dan 4 uur weggeweest om een aantal kilometer verderop een papiertje af te gaan halen. Lopend was ik nog sneller geweest.

Zagen de mensen in Vietnam mij onder andere als een 'walking ATM', dan zouden ze me nu eens moeten zien rondhuppelen. Nou ben ik pas echt een mobiele geldkoffer op O-benen. Bulk van het geld, dat in cash meegenomen moet worden naar Myanmar. Flappen tappen zit er daarginds niet in als buitenlander. Wat je nodig denkt te hebben zul je dus zelf mee moeten nemen. Moeilijk om in te schatten want je wilt niet zonder geld komen te zitten. Ook wil je niets verliezen natuurlijk.
Verstoppen in een geldbuidel, schoenzool, sok of ander donker hol geeft misschien een veilig gevoel maar is niet altijd praktisch en/of comfortabel. Met bruine biljetten in je #%& kom je niet ver. Wel leuk bij een geldwisselkantoor :P

Het laatste wat nog geregeld moest worden was een injectie, met hepatitis A B (3de en laatste dosis). En die wilde ik niet onvrijwillig oplopen in een donker steegje. Op naar een officieel ziekenhuis. Sterker nog; een travel clinic bood uitkomst.
Nu kan ik alleen nog sterven aan 'Japanese encephalitis', want daar ben ik niet voor ingeend in Nederland. Volgens de Thaise doktor wel een aanrader, maar dat aanbod heb ik geweigerd. Ga niet voor iedere scheet betalen!
De helft van de reizigers die ik tegenkom is niet eens ingeend voor alle 'onzekerheden' en gebruikt geen malaria-medicijnen. Risico ontloop je toch niet, hoe hard je ook rent.