Doodop, verlaten trein en een mongool. De hele treinreis van Irkutsk naar Ulaanbaatar een coupe voor mezelf gehad. En ik was vast niet de enige (zo onbezet was ie). In dezelfde wagon zaten nog slechts 2 duitsers en een mongool. Zat ik net lekker muziek te luisteren en een beetje in slaap te sukkelen, komt de beste man van de coupe naast me om een praatje te maken. Dat bleek dus een native mongool te zijn, wonende in Ulaanbaatar. Met wat improvisatie en commons sense een gesprek gevoerd, omdat hij wel wilde maar eigenlijk geen engels kon spreken. Toch beide weer wat geleerd over elkaars culturen, en dat is natuurlijk altijd de moeite waard. 's Avonds 2 kant en klaar-pakketten noodles, die ik op het grens-station tussen Rusland en Mongolie had gekocht, naar binnen gewerkt. Daarna geprobeerd nog wat slaap in te halen voordat we zouden arriveren op plaats van bestemming; Ulaanbaatar. Eenmaal op het perron een paar gezanten van guesthouses en tourbureuas vriendelijk weg moeten wuiven, en uiteindelijk mijn gids ontmoet. Een erg aardige vrouw! Behoorlijk moe aanbeland in deze, rijkelijk met allerlei soorten afval 'versierde' hoofdstad van Mongolie. Wat een puinhoop. Alsof de mensen alles wat ze niet meer nodig hebben rechtstreeks op straat keilen. Niet echt een positieve eerste indruk zeg. Wat ook opviel was dat overal, op ieder ongebouwd stukje grond een yurt stond. Meestal behoren deze tenten tot nomaden van het platteland, die op een beter leven hopen in de stad. Ik heb me laten vertellen dat dat toegestaan was, mits er geen plannen waren van gemeente of bedrijven om er iets mee te doen. Ze moeten natuurlijk wel geen gas/water/electriciteit/riolering of brute internetverbinding verwachtten, of enige andere vorm van luxe en comfort. Samen naar Terelj National Park gereden, en onderweg mijn ogen uitgekeken. Helaas bleef de viezigheid, op en langs de weg, berm, tuin en zo in de natuur zich laten zien. Hoe verder van Ulaanbaatar, hoe schoner het werd, maar onze standaarden zullen niet worden gehaald. Als je daar echter doorheen weet te kijken sta je versteld staan van de weidse, open vlakten, glooiende heuvels, witte bergen, bevoren meren en rivieren. In een woord; adembenemend!