XXXtra

BIG Deal, vliegen met AirAsia. Ware het niet dat het een Maleisische maatschappij is. Nieuwe klanten werven word zo een moeilijke bezigheid. Beter is het om de bestaande bij je te houden binnen het BIG Loyalty programme. Wordt een BIG Shot en verdien BIG Points die je dan weer vliegensvlug uit kunt geven aan weet-ik-veel-wat-allemaal.
Mijn beste lezers, u begrijpt natuurlijk wel dat deze meneer zich meteen persoonlijk aangesproken voelde, toehapte en een ticket werd aangesmeerd.

Zo, dat was geregeld. Nu alleen nog wachten totdat de extraatjes binnenrollen.
Op het vliegveld kwam de eerste verrassing al bij het bagage droppen. Ik mocht weldraeen extra uur in de rij staan om in te checken. Genieten geblazen. Mijn lange wachtpartij viel op en ik werdnaar een andere rij geleid. Wat een service he... Aldaar bezorgde een chinese typfout me nog een paar extra minuutjes. Een wijzer op de klok die niet wijzer werd maar wel sneller leek te tikken, deed me extra hard schuifelen naar de immigratiedienst. Daar goed opgelet en geen departure card gevonden in mijn paspoort. Die had ik er toch echt wel in gedaan...

Met een 'extraterrestrial' lange nek op zoek naar wat gevonden moest worden. 'ET write departure card', anders mag ie niet het land uit. Zelfs niet op een vliegende retro-fiets. De bagage werd de scanner ingesmeten, ET gelukkig niet. Werd wel even gecontroleerd op laserzwaarden, nanopistolen en ander tuig. Niks gevonden. Voor de zekerheid toch een betastend vluggertje en een portable scanner, formaatje badmintonracket, in je aars. Erin, eruit. Het ging allemaal zo snel dat je aan de andere kant van de scanner je baggage kon opvangen. Whoppa!

Wat volgde was een sjok naar de gate om te (water)boarden, terwijl de pilletjes nog ergens halverwege de keel hingen. Medicijnen welteverstaan; om de zere, rauwe pijp te smeren en helen. Een schorre leftover van mijn geliefde Hangzhou.

Het werd al laat en de laatste paar rebelse hersencellen verzetten zich tegen de dromerige toestand waar de andere helft zich reeds bevond. Er vormde zich een colonne mensen voor de half-automaat (10% mens, 10% machine en 80% afgekeurd). Slaapwandelend sloot ik me aan bij de minder fortuinlijken en bevond me al gauw bij een meanderende slurf. Je weet wel, zo een die op eigen benen staat, bereden word, hard van buiten en zacht van binnen is...

Afijn, aan het einde van deze donkere tunnel is een wit licht. Een rode loper leidt me ernaartoe terwijl een koel briesje mijn nekharen rechtop doet zetten.Naarmate ik dichterbij kom wordt de temperatuur steeds aangenamer en de lichtbron feller en feller. Het lijkt de vorm te hebben van een deur en trekt me aan. Wat er achter de opening ligt is niet te zien.Ernaast staan vage, rood gekleurde, gedaantes parmantig te wachten. Ik loop er moedig en vol vertrouwen naartoe. God zij met ons! En denk eraan: wat er ook gebeurd, altijd blijven lachen.

Met elke stap wordt het beeld duidelijker. Een hele meute strak ingepakte kortgerokte dames lijkt een welkomstcommittee te vormen. Ooh...opeens begint er een belletje bij me te rinkelen. Ik pak mijn telefoon en zet hem uit. Wat een verschrikkelijke ringtone! Waarempel, terwijl ik dat doe valt me op dat ik al die tijd over rozen heb gelopen. Dat rook toch lekker.

Met 'sir' word ik tot de orde geroepen, waarna ik statig mijn neus de lucht in gooi en een ferme knik geef.'Welcome on board, your Highness'.
'King Mark of the Kingdom of the Netherlands', kondigt een zwoele stem mijn edele bezoek aan.Ja, zo stel ik me altijd voor om net dat beetje extra service eruit te halen. Met verve bekleed ik mijn ambt als 'Big Shot', geheel conform AirAsia's marketing. 'Als je iemand wil zijn dan doe je maar net alsof je iemand bent', wees een dierbaar iemand me er ooit op toen ik vroeg waarom mensen zich soms zo anders voordoen dan ze werkelijk zijn. Zo is het maar net.

Een lange vinger wees naar mijn boardingpass en bekeek deze van top tot teen. 'Seat 33K', zei ze. Haar arm gebaarde me naar haar linkerzij. Zonder schroom greep ik de kans meteen met een slag in de rondte. Net toen de opportunistische beweging de daad bij het woord wilde zetten voegde mevrouw eraan toe: 'In the back'.
Wauw! Dat voorspelde wat.

Het nauwe gat bleek breder dan deze op het eerste gezicht te kennen gaf. Ik stap erin en bevind me zodra in een langgerekte buik.De ruimte zat vol met onderdanen die, oncomfortabel genoeg, zover voorover bogen dat ze haast mijn schoenen konden kussen. 'Nounou', zeg ik. Dat is ook weer niet nodig hoor. 'Hier, kus deze knoepert van een diamanten ring maar.' Welgeteld 33 rijen later was de kristalheldere rots zo gepolijst als een vereerd phallus beeld (Google is your friend, tenzij je in China bent).

Nu de vliegende vrieskist was opengetrokken mocht ik naast het raam plaatsnemen. Extra cool! Daarvoor moesten er wel eerst een stel vlezige, reeds gestalde, hindernissen worden bedwongen: 33I en 33J. Voor het gemak en plezier noem ik ze vanaf hier 'double I' en 'double J'. Dat verwijst overigens niet naar de voorgevels van de dames in kwestie, want die waren zoals ze in China zeggen; 'airport'.

Wanneer je je in een situatie als deze bevindt kun je vier dingen doen:
1: Zijwaarts bewegen, met je kroonjuwelen gericht naar de cockpit en je reet in iemands gezicht.
2: Zijwaarts bewegen, met je reet richting cockpit en je zakie in iemands bakkes.
3: Op z'n schoothondjes over de benen van je buren scheren.
4: Proberen om met een riante sprong rechtstreeks op je kingsize troon te belanden.

De meest stoutmoedige oplossing was nummertje 3. Waarom je daarvoor zou kiezen is normaal gesproken een raadsel, ware het niet dat ik pasgeleden een inspirerende tekst over kansen en succes, door een of andere zelfbewezen guru had gelezen. Het volgende was me daaruit bijgebleven.
In plaats van het meest logische juiste pad, oftewel 'rechts', te kiezen zou je express het tegenovergestelde moeten doen. 'Think left' heette deze spreuk dan ook. Grappig he. Dat betekende in deze case onbeschaamd de weg van bepaald niet de minste weerstand afleggen. Een belachelijke optie voor een goed gepositioneerde heer van stand, met een imago zo groot als zijn...

Hard gelag (niet gelach).Dat werd hem dus niet.
Hoewel de gereserveerde zetel voldoende ruimte bood aan een zitzak als mij, kon ik onmogelijk over de 'twin sisters' heen hoppen. Optie 4 moest dus ook worden bijgeschreven op de harige buik. Bleef nog over optie 1 & 2. Hupsakee!

Liever een kont richting je mond of een lolly? Juist, dat dacht ik dus ook... Beter een in de hand dan een in de lucht? Daar dachten de ladies vast anders over. Ze verstonden er gelukkig geen hol van. Een keus moest er uiteindelijk echter wel gemaakt worden. In het engels dan maar; de 'lingua franca' op deze aardkloot.

'Can i have a seat?' Geen reactie...
'Euj, kende gullie een reet opschuiven?' Geen reactie...

Over een andere boeg misschien. 'Trick or treat?' Ze keken me aan alsof het Halloween was.Dat was lachen! Doorbordurend schoten me nog enkele gelijk klinkende alternatieven te binnen, maar die zijn niet voor herhaling vatbaar.Van flauwekullen krijg je krullen. Zodoende.

De laatste mogelijkheid zelf maar uitgekozen en willen benutten. Ware het niet dat de cupcakes me net op tijd wegkeken. Zoals ooit geinstrueerd door de gymleraar: gooi nooit je knuppel zomaar neer (softbal). Voorwaarts mars! Alle ballen naar voren en steggelend naar het kijkvenster toe.

Met een stevige blow terechtgekomen op mijn krent en meteen een onnatuurlijke situatie gecreerd. De gesp tussen mijn billen uitgehaald en via een ommezwaai de riem vastgemaakt. Buckle up b*tch*s! Nog steeds in een ongemakkelijke voorwaartse houding druk ik op de knop om de leuning te verzetten, in de hoop er zo een positieve draai aan te geven.WHAM! Maar liefst 2 graden achterwaarts leunend ben je bijna een gekwalificeerd sterrenkijker. Gevallen sterren danwel. Je ziet geen flikker!
Nou is Hangzhou zoiezo geen plek om schone luchten te aanschouwen, maar dat daargelaten.

Voordat je met je hoofd in de wolken bevind komen de stewardessen geurend langs, voorzien van de meest smakelijke bieflappen en meloenen die je, als je de prijs betaald, zo op je bord krijgt gediend. Vriendelijk word in gebrekkig engels gevraagd:'Wil je menu?'
'Nee, eerst vliegen', antwoord ik.

Net opgestegen en begonnen aan een helse tocht, getuige een jankende baby (alweer), twee pubertjes met een zaklamp die in je gezicht aan het SOS-en zijn, ingesloten door 2 chinezen en een jackie die zodoende onbereikbaar in het kastje voor handbagage lag. Brrr! De extra lading ellende maakte slapen normaalgesproken op zijn minst een uitdaging.

AirAsia, dames en heren, gaat ver...heel ver. Tot zover slechts de warmup, of was het coolingdown? Boeit niet.Het moment was aangebroken voor de creme de la creme, de kers op de taart, het ijs op de tong: 'Cryo-phase'.Ik viel als een blok in slaap. Een blackout volgde.

Het piepte dat het kraakte, het kraakte dat het piepte, het kraakte en het piepte. Het maakte een vleselijk geluid.

Mijn rug.

De 'call of nature' riep me terug naar de werkelijkheid. Ik kon haar niet beantwoorden, maar de volle blaas deed me langzaamaan ontwaken.Rotsvast proberen je voeten aan de grond te krijgen, na een lange vlucht, doe je niet zomaar. De verdoofde benen van het lange zitten, urenlang dommelen en wakker worden omringd door verstomde gezichten is blijk van pure verveling.De 'generatie bureaustoel' zou meer gewend moeten zijn...

Onze eigen fulltime piloot/parttime weerman (hopelijk niet andersom) voelde zich vrij om een bericht over de speakers mede te delen gedurende de landing.Als multitaskende man kun je dat uiteraard met twee vingers in de neus.De koninklijke knoepert om mijn middelvinger gaapt me aan. Twee vingers...

'The temperature outside is 24°C...bla bla bla... We wish you a pleasant day. Thank you for flying with AirAsia', aldus onze vliegenier. Hoorde ik nou 24? vierentwintig, VIERENTWINTIG! En ik maar denken dat we al boven Antarctica vlogen.Freezing 42°C graden verschil. Sneeuwman!

'The eagle has landed.' Wij nog niet. Alvast klappen voor een veilige landing kan geen kwaad volgens vele bijgelovigen. Hardop een islamitisch gebedje schreeuwen is wel uit den boze, zelfs boven Maleisisch gebied. In plaats daarvan flitste ik in retrospectief naar de vorige keer inKuala Lumpur. Dat is alweer bijna 2 jaar geleden, toen ik op het punt stond om naar Hangzhou te vertrekken. Wat eens toekomst was is alweer verleden. Het is tijd om wederom nieuwe plannen te maken, en vooral niet vergeten ze ook uit te voeren. Laten we deze vakantie eindigen met een weekje tropisch eiland. Bezint eer ge begint.

Boetedoening komt later. Ik moest een dagje bovenstaande filosofie 'in reverse' leven, wegens omstandigheden. Van frequent flyer tot incidental liar in een handomdraai. Slechts in het geval van onuitsprekelijke toestanden is dat aan de orde van de dag.
Wat je wel niet over moet hebben voor een chinees visum. Je word bureaucratisch genaaid waar je bij staat.Uit eigenbelang rek je de realiteit zover uit elkaar dat er gaten ontstaan in de communistische zeef. Oog om oog, tand om tand, sikkel om snikkel. Er word geen oogje dichtgeknepen als je je beroept op je backpackers-rechten. Misschien ben ik die al ontgroeid? Dan doen we toch net alsof...

Bij de aanvraag van een chinees visum moet je een returnticket kunnen laten zien, om te bewijzen dat je je maar tijdelijk welkom gaat voelen in China. Maar welke landurige reiziger zonder mentale beperkingen en legale restricties weet wanneer ie het land uitgeknikkerd wil worden? Bevalt het, dan blijf je toch langer.

Het is toch ongelofelijk. Iedere keer dat 'Zijne Hoogheid' neerdaalt, met het nobele doel om een visum te bemachtigen, komt er extra officiele onzin bij. In plaats van dat de show word ingekort. Wie kijkt daar nou naar?
Faken dus, die lach op je gezicht bij de application, wanneer je de gephotoshopte tickets, hotelboekingen en routebeschrijving overhandigd. You're on candid camera! De pasfoto was niet nep, wel afschuwelijk.

Wanneer de wielen de baan toucheren schieren ze het uit van het lachen. Nog voordat het tuig stilstaat worden de teugels losgemaakt en denkt de horde beesten uitgelaten te worden. Een kwartier later is het dan eindelijk zover. Zucht.Op z'n chinees drukt men je het vliegtuig uit; als knoflook door een pers die teentje na teentje door de tralies word geragd.Zo gauw de deuren openklapten werd je overwelmd door een spreekwoordelijke golf van warmte. De abrupte ontdooingsfase deed de eieren koken. Geklutst was niet meer nodig.
Een perfect gladde landing vereiste geen gebruik van luchtkussen hier en daar; een extra smak waarnaar ik wel uitkeek. Jammer. De dames in dienst hadden er geen oren naar.Een opgesnoven teug buitenlucht, die dit keer niet naar vervuiling smaakte, wakkerde desondanks mijn vuurtje aan.

In navolging van AirAsia's buitengewoon coole service leek het me een mooi gebaar om crew en company te complementeren met hun diensten, wat opheldering te geven rond mijn persoon, en waarmogelijk enige inspiratie aan te wakkeren bij wie daar voor open stond.Ik spande mijn spieren en zette de daad bij het woord; 'suizen'. Een frisse wind gierde door merg en been. Het sterk stukje groene energie gaf gratis en voor niks zijn geheimen prijs. Uitwuiven ging nog nooit zo vlot.

Religieus nog serieus biecht ik op geen koning te zijn, maar me wel graag de koning te rijk voel. Wie is niet graag een BIG Shot?
Hoewel de onderkoelingsverschijnselen nog natintelden in vinger en teen, vliegt deze edelman met zijn edelstenen de volgende keer gewoon weer met AirAsia, al laat hij wel eerst zijn oranje leeuw warm aaien.BIG Deal.

De budgetkoning