4 dagen treinen, 4 Nederlanders en hele korte stops. Zondagavond 25 maart: opgehaald van het hotel en meteen 2 nederlanders (Frits & Yannick)ontmoet, die je raad het al, ook met de transmongolie express mee gingen. Het verhaal word nog sterker, want wat bleek nu; we zaten ook nog in dezelfde coupe. Eenmaal in de trein kwam een nederlandse vrouw ons op het spoor en waren we voor tenminste 1 dag met zijn vieren. Samen gezellig de avond doorgebracht in 'onze' coupe en de volgende dag, na een diner in de restauratiewagon, afscheid genomen van een van de reizigers (in de stad Perm). De dagen erna waren heel erg relaxt, niet alleen omdat mijn medereizerigers hele leuke mensen waren, maar ook omdat je op een gegeven moment een ander ritme aanwend. Nou zul je denken; 4 dagen in de trein is wel heel erg lang. Maar eerlijk waar; die waren voorbij voordat ik het wist! Starend uit het raam zie je het landschap steeds veranderen. Je bent continu onderweg, en hebt af en toe een stop van enkele minuten tot een kwartier. Niet echt lang dus. En als je wat etenswaren of drank wil kopen zul je echt de tijd in de gaten moeten houden. Een keer hebben we moeten rennen omdat een beetje waren afgedwaald. Gelukkig net op tijd de trein gehaald! Als je in Rusland bent moet je natuurlijk echte wodka geprobeert hebben. Maar dat viel nog niet mee. De babuschka's en kleine shops op het station verkochtten alles; zelfs bier. Maar geen wodka. In de stad Omsk zouden we onze slag gaan slaan, dat was het plan. Maar we kwamen helaas enkel terug met brood. Ook niet onbelangrijk voor het ontbijt en de lunch natuurlijk. Nieuwe poging om wodka ter scoren ondernamen we in een stad genaamd Barabinsk. Aldaar snel uitgestapt en op zoek gegaan. Toevallig stuitte ik op een kraampje waar ze veel alcoholische dranken verkochtten. Maar ik zag geen wodka staan. Brutaal als ik ben toch even gevraagd of ze dat niet verkocht. Tot mijn verbazing knikte de verkoopster en greep een, in plastic zak verpakte, fles wodka onder de toonbank vandaan! Had ondertussen mijn Yannick geroepen, toen de verkoopster maande dat ik stil moest zijn. Opeens voelde ik me toch niet helemaal gemakkelijk, misschien zelfs crimineel. Want blijkbaar is het illegaal om dat, in ieder geval, op het station de verkopen. Heb de wodka maar gauw ongezien aan een van de nederlanders (Frits) gegeven, en met de fles onder de jas zijn we snel de trein weer in geglipt. Om de russische gedachte vast te houden zijn we 's avonds in de restauratiewagon het typische 'Borsch' gaan eten. Ik moet zeggen dat het erg goed smaakte, ondanks de verhalen die ik erover had gehoord. Na het diner werd de verstopte wodka achter een van de kussens tevoorschijn gehaald en getoost op een geweldige reis. PS. Dank allemaal voor jullie reacties! Ik lees ze allemaal maar heb niet veel tijd om iedereen antwoord te geven.