Kort, maar krachtig: Painyauwww

Ziek geworden in de trein en daar 3 dagen lang plezier aan beleefd. Met een wc-rol in de hand, om snot weg te vegen, heb ik alles bij elkaar toch nog het een en ander kunnen bezichtigen. Al werd het wandelen op een gegeven moment strompelen, omdat ik ongelukkig, in een door paardenwagens uitgesleten keienspoor gleed. Auw! Dan ga je je toch afvragen of daar toendertijd niet ontieglijk veel mensen ook in zijn getrapt, met alle gevolgen van dien...
Op mijn dooie gemak, kon ook niet anders, de volgende dag naar een parkje geschuifeld en daar veel tijd doorgebracht. Aldaar een bankje opgezocht en lekker mensen zitten kijken; volwassen die, met kinderlijk enthousiasme, aan het vliegeren waren en voorbij waggelende kromme bejaarden.

Ook de dag erna stond in het teken van snottebel en manke nelis. Al waren ze wel wat minder aanwezig. Heb hetzelfde parkje opgezocht en heerlijk geluierd en mijn dagboek bijgewerkt.
's Avonds op het station, wachtend op de trein naar Xi'an, aangesproken door een stel chinezen. Waar ik vandaan kwam, of ik alleen reisde en wat voor werk ik deed. De eerste twee vragen zijn uiteraard makkelijk te beantwoorden, maar de derde vraag word gecompliceerder. Ze snappen namelijk niet, dat als je zegt dat je geen werk hebt, niet meer studeerd of bent gestopt met werken, je toch helemaal in China kunt geraken. Iedere keer weer krijg je verbaasde blikken als je zegt dat je zelfs een jaar lang gaat reizen! Ze vragen zich stuk voor stuk af waar je dat van betaald. Voel me dan net Ritchie Rich; het rijke jochie dat alles binnen handbereik heeft om zijn dromen waar te maken.