Painkillers, cocktails en een levendige oude hoofdstad.

De reis naar Xian was een verschrikkelijke. Nog steeds ziek, en dit keer met pijnlijke steken achter mijn linkeroog. Geen idee wat ik had opgelopen en hoe ik ervanaf kwam. De paracetamol was inmiddels op, net nu ik het hardst nodig had. Heb met mijn gebrekkig chinees in combinatie met party-en-go skills aan een aantal reizigers proberen uit te leggen wat ik onder de leden had, en of ze daarmedicatie voor bij zich droegen (doelend op een pijnstiller). Zonder gewenst resultaat; ze begrepen het niet of hadden niks bij zich. Dan maar overleven met mijn hoofd tegen het koude raam, om de pijn te verlichten. Heb het gelukkig nog uit kunnen houden tot plaats van bestemming, en was opgelucht toen ik eenmaal mijn bed had gevonden in het hostel.
Ben meteen op zoek gegaan naar een apotheek, voor de broodnodige pijnstillers. DIe vond ik, bij toeval, in de 'Muslim Quarter'. Een mooie, levendige wijk met ontzettend veel souvenirshops en eettenten. Omdat de hoofdpijn gelukkigeen stuk minder werd, heb ik de rest van de dag door de straten geslenterd en een aantal souvenirs gekocht.

De volgende dag weer begonnen met islamitische sferen en de 'Great Mosque' bezocht. Interessant om een mix van islamitische en chinese tradieties en architectuur te zien. 's Middags naar de oude envolledig intact zijnde'City Walls' gegaan, aldaar een fiets gehuurd en heerlijk over de muur getourd. Weer eens wat anders als steeds maar bus, trein en loopwerk.
Als culinaire afsluiting van deze dag wilde ik wel eens 'rice wine' en 'rice cake' proberen. Maar dat was toch niet zo'n bijzonder goed idee. EIgenlijk een bar slecht idee. Smerig dat het was! Heb nog nooit zoiets vies gegeten. Eerlijk waar. Om de smaak weg te werken maar gauw een lekker groot ijsco gekocht.

Toen ik, na een goede nachtrust, 's ochtends mijn dormroom uit liep kwam ik voor de deur een Zweed tegen die vroeg wat ik deze dag allemaal van plan was om te gaan doen. Ik zei graag naar het 'Terracotta Army' te gaan, en dat leek hem ook wel wat. Van het een kwam het ander en besloten we al gauw om samen een bezoek te brengen aan de kleien soldaten.
Dit is meteen ook het leukste van reizen als en backpacker. Je komt overal en nergens mensen tegen met ideeen en plannen die de jouwe soms overlappen. Als je behoefte hebt om een reis of bezoek aan een bezienswaardigheid te delen dan kun je daar natuurlijk op in spelen. Heel flexibel en vaak erg interessant!
Maar om even terug te komen op het terracottaleger: de sight bestond uit drie hallen waarvan er eigenlijk maar een echt indrukwekkend was. Dat was hal nr.1 waar de, deels gerestaureerde, soldaten en paarden weer op hun voetstuk waren geplaatst. Zoals je ze, op de voor ieder wel bekende foto's ziet, zo komen ze natuurlijk niet uit de grond. Dat was vooral te zien in hal nr.2 en 3, waar ze nog deels met opgravingen bezig waren.
Na een tijdje hadden we het wel gezien en zijn terug gegaan naar het hostel. Daar zat ik een beetje te internetten en research te doen voor de volgende dag, toen ik opeens werd uitgenodigd om aan de bar wat te komen drinken. Geheel gratis nog wel, omdat het personeel net een oefensessie cocktails mixen achter de rug had. Alle aanwezige gasten in de lounge-area waren van harte welkom, en daar werd gretig gebruik van gemaakt. De alcohol vloeide rijkelijk, en dat op kosten van het hostel. Wat een verrassing ensfeer!
Gezelligheid kent geen tijd...