Een echte chinese 'tour de Xian' en traditionele gastvrijheid.

Vandaag op weg gegaan naar het 'Shaanxi Museum', zogezegd een van de beste van China, en vrij toegankelijk voor iedereen. Wachtende in de rij voor een gratis ticket, werd ik aangesproken door 3 chinese studenten (vrienden van elkaar), die ook als toerist hierheen waren gekomen. Hun plan was om zoveel mogelijk van Xian te zien in zo weinig mogelijk tijd. Het leek hun wel wat om samen het museum te bezoeken en daarna door te gaan naar de 'Big Wild Goose Pagoda'. Dat vond ik best, want het kwam overeen met mijn route, dus waarom ook niet.
Het museum was ik in sneltreinvaart doorheen omdat het ten eerste vrij klein was, ten tweede vooral voorwerpen tentoonstelde die ik al had gezien in vorige musea en ten derde; de collectie gewoon teleurstelde. De chinezen vonden het echter prachtig, en deden er verbazingwekkend lang over eer ze alles gezien...of eigenlijk; gefotografeerd hadden. Ook weer typisch chinees, of misschien wel aziatisch. Alles op die manier 'mee naar huis nemen' om aan familie te laten zien.
Daarna naar de grote wilde gans pagoda gelopen. Wat klinkt dat raar in het nederlands he.
Halverwege besloten we om te gaan lunchen en namen ze me mee naar een traditioneel chinees restaurant. Daar werd ik, op goed chinees gebruik,getrakteerd op een heerlijke uitgebreide maaltijd. Heb nog voorgesteld om gewoon mijn deel te betalen, maar dat werd vriendelijk geweigerd. Tja, tradities he; wat doe je eraan ;)
Met ons buikje rond gegeten liepen we om de pagoda heen op zoek naar het 'beste' plekje voor de ultieme foto. Toen we de straat overstaken kwam er een man op ons af, die duidelijk iets wilde verkopen. Het bleken locale tours te zijn langs alle bezienswaardigheden. De chinezen hadden er wel oren naar en vroegen mij of ik mee wilde komen. Voor 5 yuan kon ik geen nee zeggen, en het leek me ook wel eens grappig om zoiets mee te maken. Dus hop, de auto in en vooruit met de banaan.
Terwijl we reden, langs blijkbaar interessante plekken, vertelde de chauffeur het een en ander in het chinees. Daar had ik natuurlijk niks aan, maar af en toe vertaalde een van de vrienden wat voor me. Na een paar korte stops, voor een fotootje hier en daar, reden we een afgelegen parkeerplaats op. Daar stopten we, zoals eigenlijk wel te verwachten, voor een verplicht bezoek aan een jade-shop (jade = de meest belangrijke, vereerde en verkochtesteensoort in China). En daar bleef het helaas niet bij. Shop numero 2 kwam er ook nog bij...zucht.
Echt erg vond ik het ook weer niet want ik had die dag zeeen van tijd. De chinezen echter niet, met hun strakke planning. Tenminste, dat hadden ze me verteld die ochtend. Maar raad eens wie, bij elk verkooppraatje bleef staan plakken... Of dat uit interesse of beleefdheid was weet ik niet zeker. Feit blijft wel dat ze alledrie de nodige souvenirs hebben gekocht!
Toen de tour, na veel te lang geduurd te hebben, dan toch op zijn einde kwam heb ik het drietal getrakteerd om een echt westers ijsje (met chocolade of aardbeiensaus). Heb wel moeten lachen toen ik zagdat de driepas een paar happen hadden genomen, terwijl ik de koele versnaperingallang naar binnen had gewerkt. Aan hun gezichten viel af te lezen dat ze dit ijs, of zoiezo ijs op zich, niet gewend waren. Ze vonden vooral de saus veel te zoet. Maar uit beleefdheid zeiden ze het toch lekker te vinden.
Samen hebben we de bus genomen naar de stadsmuren, waar ze nog snel fietsend overheen wilden gaan, en ik lopend door het park terug naar mijn hostel zou lopen. Bij het afscheid vertelden ze me het een hele eer te vinden dat ik deze dag met hun had doorgebracht. Leuk om te horen!Goeie jongens die chinezen. Heb hun uiteraard ook uitvoerig bedankt voor alles en, na de handen geschud te hebben, zijn we weer onze eigen weg gegaan.

De volgende dag was alweer mijn laatste in deze oude hoofdstad, waar ik vroeg in de middagop de trein ben gestapt naar Chengdu. DIt keer wat meer luxe permitterend dan op mijn vorige reizen. Vooral omdat de reis ongeveer 16 uur zou duren, leek me een bed (maar dan wel de goedkoopste; een hard sleeper) toch wel comfortabel. In ieder geval een stuk beter als de hard seats die ik tijdens de 10- en 12-urige treintrips tot nu toe had gehad. Dat was echt afzien; als een koek in een koekblik.