Groot avontuur, grote gevolgen.

Wat is de wereld toch klein! Sta ik opde bus, met bestemming Huanglong N.P., te wachten,zie ik opeens Kenny zitten (de nederlander die ik op de reis van Beijing naar Pingyao ontmoette). Blijken we ook nog eens dezelfde kant op te gaan, en sterker nog; dezelfde bus te delen.
Tijdens de rit onze plannen besproken waaruit bleek dat hij, weliswaar illegaal, in het park wilde kamperen. Niet op de begane paden natuurlijk, maar een stuk hoger in de bergen. Dat klonk erg aantrekkelijk en vooral avontuurlijk! Zou zomaar mee kunnen gaan... En dat heb ik, na goed overleg,dus ook gedaan.
Kenny had ter voorbereiding een tentje, slaapzak, wat kledingen vooral veel eten en water meegenomen. De rest had hij achtergelaten bij zijn hostel. Ik daarentegen had de hele mikmak op mijn rug, en dat was natuurlijk onpraktisch en veel te zwaar voor wat we van plan waren. Zodoende mijn backpack letterlijk ondersteboven gehouden en vervolgens, bij het herindelen, de onnodige dingen eruit gepikt.Dezooi bij een lokale supermarkt gedumpt en op weg gegaan.
Voor een snelle start dachten we dat de cable-car een goed alternatief was, die ons meteen op een mooie hoogte zou brengen, in plaats van helemaal onderaan de berg te beginnen.
Het leek echter eerder een ritje op de kermis; die zijn ook zo voorbij en veel te hoog geprijsd. Waste of money!
Binnen no-time waren we op het hoogste punt beland, dat officieel toegankelijk is voor toeristen. Van daaruit wilden we ertussenuit glippen en snel de eerste berghelling beklimmen. Liefst zonder gezien te worden, want in China zullen de straffen voor 'trespassing' etc. niet al te mild zijn! Eenmaal aan de andere kant van deze eerste bergkam zouden we dan rustig aan kunnen doen en een mooie plek zoeken om het kamp op te slaan.
Het viel echter nog niet mee om de hordes toeristen te ontwijken, en zo duurde het tot eind van de middag totdat we het juiste moment toegeworpen kregen. Met een adrenaline-kick van jewelste zijn we de berg opgestormd en hebben zo snel als kon de eerste paar honderd meter afgelegd, totdat we bij een ijskoudriviertje met gevaarlijk uitziend bruggetje aankwamen.
Met de haast nog in de benen probeerde Kenny het, met sneeuw en ijs bedekte bruggetje, over te steken. Een spekgladde combinatie, ondervond ie plotsklaps, toen hij het water in tuimelde!
Iets te optimistisch en onvoorzichtig was hij te werk gegaan en dat had meteen grote gevolgen. Ondanks een supersnelle schrikreactie, waardoor hij zo weer op het droge stond, was ongeveer 75% van zijn kleding en 25%vanzijn backpack natuurlijk doorweekt.
Eenmaal op de over meteen kleren vervangen en alles wat nat was uitgeknepen. De schoenen vormden echter het grootste probleem, omdat ze onmisbaar zijn en je die niet zomaar droog krijgt. Met wat improvisatie een aantal, nabij hangende, Tibetaanse vlaggen uit de bomen gerukt en als surrogaat-handdoek/voetenbodem gebruikt. Ook wat gras toegevoegd, datals spons zou dienen, maar dat werkte niet echt.
Na even te zijn bijgekomen van de schrik, en onze gedachten weer geordend, hebben we besloten toch verder te gaan met de tocht. Ondanks, de voor Kenny zeer oncomfortable situatie, hebben we de weidse vlakte achter de bergkam nog gehaald. Zelfs, voor het donker werd, nog het kamp weten op te slaan; tentje neergezet, hout gesprokkeld en vuur gemaakt. Vervolgens, geheel in stijl, van een blikje eengeimproviseerd pannetje gecreeerd, omdat we geen kookgerei bij ons hadden. Daarmee een welverdiende maaltijd bereid (soep/noodles en thee).
Bij het heerlijk warme vuur wilde Kenny wel zijn kleren en schoenen drogen. Die laatste had ie, ondanks waarschuwingen van mijn zijde, veel te dicht bij de hete kolen en vlammen gezet. Resultaat: gesmolten stukken leer en verbrande rubber-zool. Deze, wederom, grote tegenvaller/blunder gaf de mokerslag aan Kenny. Nu zat ie er mentaal gezien echt helemaal doorheen. Begrijpelijk. Tijd omons bed in te duiken, en hopen op een goede nachtrust...