Goede voorbereiding scheelt een hoop ellende.

Na het vuur uitgedoofd te hebben zijn we gaan slapen; althans, een poging daartoe gedaan. Het was namelijk zo steenkoud op circa 4000 meter hoogte! Gehuld in 6 lagen kleding, een gedeelde slaapzak, handdoek,twee paar sokken, een isolatiedeken, jassen en al het andere bruikbare lagen we te vernikkelen. Dachten we toch redelijk goed voorbereid te zijn op een nacht hoog in de bergen, maar dat viel zwaar tegen.
De eerste2 uur heb ik wel wat weten te slapen, waarsc!ijnlijk omdat de warmte van het vuur nog werd vastgehouden door de vele lagen stof. Maar eenmaal afgekoeld was het bikkelen geblazen. Af en toe weggedommeld, maar met steeds kortere intervallen weer klaarwakker. En dan bij wijze van opwarming maar wat bewegen om het bloed enigszins te laten circuleren.
Op een gegeven moment schoot het me te binnen dat we eigenlijk best wel gevaarlijk bezig waren, en zelfs onderkoeld konden raken. Toen maar gauw een flinke energieboost (snicker)naar binnen gewerkt, in de hoop dat dat genoeg zou zijn om mentaal en fysiek de helse nacht te doorstaan.
Wat was ik blij toen het 5 uur in de ochtend was; de tijd waarop we zouden opstaan om de zonsopkomst te aanschouwen. Ik wist niet hoe gauw ik weer in beweging moest komen. Ben de tent uitgekropen en heb van vreugde, en om het warm te krijgen,een dansje om de tent gedaan. Nadat ook Kenny was opgestart hebben we de tent opgeruimd en een provisorisch ontbijt gemaakt, bestaande uit koeken, cake en diverse snacks. Daarna de backpacks ingepakt enenigszins uit het zicht gelegd (je weet maar nooit), omdat we nog verder de berg op wilden gaan.Dit keer, vederlicht, de tweede berghelling bereikt en de daarachter liggende vlakte.
Het schouwspel, dat toen pas echt tot zijn recht kwam, was ronduit indrukwekkend; besneeuwde bergen van +/- 5500 meter hoog aan de ene kant en eenkilometers ver uitzicht aan de andere.
Om de Dortmans-traditie voort te zetten, of eigenlijk omdat ik gewoon moest, nog een souvenir (grote boodschap, nr.2, etc.) achtergelaten op, letterlijk, het hoogste punt dat we hadden bereikt. Kan ik trots op zijn...mijn stempel op China tot dusver, haha.
De weg naar beneden gaat , zoals altijd veel sneller, en voordat we het wisten waren de backpacks gelukkig weer getraceerd. Bij het voormalige kamp hebben wenog heerlijk kunnen genieten van de steeds sterker schijnende zon. Een paar uur nadat het park werd geopend zijn we begonnen aan de afdaling naar de gebaande paden. Dit keer een stuk voorzichtiger en nog meer gefocust.
Terwijl de eerste toeristen het park binnenstroomden, betreedden wij weer de officiele paden, waar we onze hachelijke tocht waren gestart. In een moordend tempo zijn we vervolgens de berg afgeraasd om op tijd te komen voor de terugreis naar Jiuzhaigou. Onderweg uiteraard nog even bij het winkeltjemijn achtergelaten bagage opgehaald, de backpacks weer volgepropt en op de bus gestapt. Het einde van een mooi, maar gevaarlijk avontuur.