Werelderfgoed, made-in-china, en een epische tocht.

Via het stinkende mijnstadje 'Panzhihua' ben ik met trein en vervolgens bus in 'Lijiang' terechtgekomen. Een stadje wat hoog op mijn lijstje stond, maar na de verdere kennismaking toch niet echt meer dezelfde gevoelens opriep. Het moet ooit een erg mooi, traditioneel stadje zijn geweest, maar is na een heftige aardbeving een aantal decennia geleden, op z'n chinees gerestaureerd. Dat wil zeggen: het complete stadje grondig heropgebouwd/gekopieerd met nieuw materiaal. En dat is jammergenoeg te zien, en de sfeer voelt nep aan. Gemiste kans, en daarom zou ik zeggen; schrap maar van de lijst.
Niettemin heb ik genoten van de dagen aldaar, omdat ik al gauw een chinese vrouw en belgische man van ongeveer mijn leeftijd tegenkwam in het hostel. Het contact klikte meteen en samen hebben we onze tijd gesleten in Lijiang. We wilden allemaal graag de, hoog aangeschreven, 'Tiger Leaping Gorge' bewandelen en zijn daarom samen met een tourbus op weg gegaan naar het startpunt van deze tocht. Daar werden we vrij onverwacht om 11.00u gedropt op, wat blijkbaar, het begin was; een deels betonnen/geasfalteerde weg naar boven. Hmm, hebben ze hier ook al met hun handen aan gezeten...om het zogenaamd voor toeristen makkelijker te maken. Weg met de echte ruige ervaring van natuur, bergen en dalen. Maar niets bleek minder waar; gelukkig!
Zoals altijd begint een epische onderneming met een kleine stap in de goede richting. Zo ook vandaag. Een makkelijke eerste paar meters. Maar al gauw ging het beton en asfalt over in grind en zand. Het pad ging meanderen en werd steiler en steiler. Daarnaast steeg de temperatuur flink en bleef dat doennaarmate de uren vervlogen.
Geen wonder dat we al de hele tijd werden gestalkt door een man op een paard, die zijn viervoeter maar bleef aanbieden tegen een aanzienlijke vergoeding. We dachten eerst dat hij een verplichte gids was, die ons in de gaten moest houden. Maar hij was enkel hopende op een toerist die de klim niet meer zag zitten! Om heel eerlijk te zijn was de tocht tot dan toe veel zwaarder als ik me had voorgesteld, mede door de benauwde omstandigheden en de nog steeds herstellende spieren (heb me in Huanglong N.P. toch iets teveel uitgesloofd). Halverwege de weg naar het 'Halfway Lodge Guesthouse', dat zoals de naam al zegt; halverwege de trekking lag (wat een zin he; halvegare ben ik), werd ons expeditie-team aangevuld met een vrouwelijke canadese reiziger. Een paar uur later kwam daar ook nog een italiaanse bij. Zo groeide het gezelschap naar 5 personen, die allemaal heel erg blij waren toen ze eenmaal het hoogste, en later, het eindpunt van die dag hadden bereikt (omstreeks 19.00u). Meteen bij binnenkomst het avondeten besteld en, na te lang wachten, (we hadden honger) als een stel varkens verorberd. Mijn trog was gevuld meteen banana-pancake met chocoladesaus, en daarbij nog een bak rijst. Wat een combinatie he, maar watwas dat lekker zeg! De rest van de avond onderuitgezakt, moe maar voldaan, genoten van het magnifieke uitzicht vanaf het dakterras.
De volgende ochtend vroeg opgestaan, een best plekje op het dakterras ingenomen en genoten van de zonsopkomst. Ondertussen een zeer calorierijk ontbijt besteld, bestaande uit wederom een banana-pancake met chocoladesaus, dit keer vergezeld door een naxi-brood met chocoladesaus en een naturel naxi-brood (een typisch gerecht van een van de vele etnische minderheden in deze regio). Mmmachtig man.
Met dit stevige ontbijt als basis zijn we gestart met de tweede helft van de gekozen route, die ons zou leiden tot diep in de canyon van de 'Middle Tiger Leaping Gorge', waar we bijna letterlijk het wil stromende water van de Yangtze konden aanraken. Maar om dit pareltje te bereiken moesten we wel een belachelijk steile klim omlaag maken, en niet te vergeten, ook weer omhoog. Met twee opties voor de route naar beneden kozen we uiteraard voor de makkelijkste en meest veilige; een smal pad langs de bergwand. De andere weg zou ons via een gevaarlijk uitziende ladder naar beneden leiden. Daar was ik wel nieuwsgierig naar, maar besloot om met de anderen mee te gaan.
Na een aantal uren genieten van de bulderende rivier, en relatieve koelte in de canyon, zijn we we aan de terugweg begonnen. Met, voor de durfals in de groep (waar ik voor de verandering ook bij hoorde) route nr.2 als ultieme uitdaging. Een heel erg overhangende ladder, die er nog enger uitzag vanaf beneden dan toen we hem voor het eerst zagen; enkele tientallen meters hoger. Het ding voelde stevig aan en zag er ook degelijk uit, maar helde zoveel naar achteren, dat je meer aan je armen hing dan op je voeten stond. Wat was dat eng zeg! 'Once in a lifetime experience', zullen we maar zeggen.
Veilig en wel weer bij het hostel afscheid genomen van de canadese vrouw, die weer terug ging naar Lijiang, terwijl de rest van de groep 'Shangri-la' als bestemming had. Toen iedereen zijn kont had weten te parkeren, op een van de busstoelen, stond de chauffeur op en toonde een a4-tje met daarop de volgende tekst: 'Please don't take off your shoes.' Lachen joh! Dat zegt genoeg toch...