Proeven van Tibetaanse sferen, fietsen als een gek, en het geluk van goed gezelschap.

In Shangri-la met de hele groep het eerste hostel binnengelopen dat ons pad kruiste en daar overnacht. Dat was echter geen succes. Het feit dat er, bizar genoeg, geen koud water was in de ochtend (alleen maar gloeiend heet) gaf de doorslag om op zoek te gaan naar een andere accommodatie. Die was snel gevonden en een hele verbetering. Daarna op jacht naar het echte Tibet en lokale souvenirs.
De volgende dag hebben we voor een habbekrats fietsen gehuurd en om 'Napa Lake' getourd. Een mooie, rustige tocht over uitgestrekte vlaktes; omringd door heuvels en besneeuwde bergen. Puur genieten! Voor het meer zelf hoefde je het overigens niet te doen, want dat was voor meer dan 90% opgedroogd.
Na een aantal hele fijne dagen in goed gezelschap, kwam de dag waarop we ieder weer onze eigen afslag namen, op weg naar waar dan ook. Mijn volgende bestemming werd 'Dali', gelegen aan een groot meer, waar wel water in zat ;)
Na een 8-urige busrit, mede te danken aan de chauffeur die af en toe een extra pauze inlaste om boodschappen te doen of een sigaret op te steken, daar eindelijk aangekomen. Maar toen waren we er nog niet. Eenmaal uit de bus gestapt kon ik het hostel niet vinden. Dacht eerst dat het aan mijn, door elkaar geschudde en vermoeide brains te wijten was, maar ik bleek niet de enige. Samen met een andere backpacker, die ook hopeloos op zoek was naar dezelfde locatie, een taxi aangehouden. Met haar mobiel vervolgens het hostel gebeld en de receptioniste aan de chauffeur uit laten leggen waar we wezen moesten. Ondanks dit, veel te lange telefoongesprek, werden we op een totaal verkeerde plek afgezet. Lekker handig! Met weinig zin om weer te gaan betalen toch maar de receptioniste gebeld, en op haar aanwijzingen het welverdiende bed bereikt.
De volgende dag op zoek naar een ander onderkomen, omdat er geen bedden meer vrij waren. Geen probleem; ik had namelijk van andere reizigers gehoord dat er een heel fijn, rustig en afgelegen guesthouse in de buurt zou liggen. Nou, verstopt was ie zeker! Na wat rondgedoold te hebben werd ik opeens geroepen door een wel heel bekend voorkomende stem. Toen ik opkeek zag ik vol verbazing de canadese vrouw, ontmoet tijdens de 'Tiger Leaping Gorge' hike, voor mijn neus staan. Wat is de wereld dan toch klein. En het verhaal word nog sterker; ze overnachtte ook nog eens in hetzelfde guesthouse. En dat alles zonder dat we van elkaars plannen wisten! Ook de timing kon natuurlijk niet beter, haha. Nu kon ze me de weg naar het guesthouse meteen laten zien.
Na een dag op een laag tempo doorgebracht te hebben, was het tijd voor wat actie. Wederom een fiets gehuurd, en daarmee bijna de hele westkant van het nabijgelegen meer afgelegd. Een tocht van ongeveer 60km, en dat terwijl ik normaal gesproken niet zo'n fietser ben. Heb er wel de hele dag over gedaan, inclusief bezoek aan 3 'minority villages'. Meer dan 7 uur op een zadel; zere kont krijg je daarvan!
Bij het avondeten werd het weer afzien, haha. Ik kon mezelf er niet van weerhouden om experimenteel te wezen, en koos daarom voor het meest interessant ogende en exotische gerecht op het menu (van een islamitish fastfood restaurant). Het maaltje heette 'Intestine Noodles', en was een combinatie van stukken darm, lever en uiteraard; noodles. Het zag er nog mooi uit ook, precies zoals op de menukaart (dat heb ik nog nooit eerder ervaren...), en werd geserveerd in een wel heel grote kom. Dat was meteen ook de uitdaging, bleek na een aantal happen, want het was nou niet echt het meest smakelijke wat ik ooit heb geproefd. Maar ik heb mijn mannetje gestaan en toch nog alles achter de kiezen weten te krijgen. Daar mag ik best een beetje trots op zijn :)
Het avondmaal van de volgende dag was beter geregeld. Ik kon namelijk aanschuiven bij het diner van de vrouwelijke manager van het guesthouse, en kreeg zo een kijkje in de 'keuken' van een local. Niet alleen op gastronomisch gebied, maar ook door de interessante gesprekken die daarop volgden. Een alleraardigst mens, die het een dag later moeilijk had met afscheid nemen. Ik vond het ook jammer dat ik moest gaan en had graag langer willen blijven. Maar het einde van mijn reis is nog niet in zicht. Met nog zoveel te zien, doen en ervaren ben ik toch verder getrokken naar de volgende halte; Kunming.