Rat-race, vietnamees visum en gekooid vlees.

Van de 'laid-back' sfeer, in het guesthouse te Dali, naar het grote onpersoonlijke hostel in Kunming. Maar ook daar wachtte weer een verrassing bij terugkomst, na een dag slenteren door straten en parken. Weer iemand van de 'Tiger Leaping Gorge' groep: de italiaanse vrouw. En zo kruisen de paden elkaar steeds weer.
Samen met 2 nederlandse twijfelmiepen zijn we op zoek gegaan naar het avondmaal. Tijdens de tocht door het centrum vonden de twee, bij iedere potentiele eettent, wel wat af te keuren; 'nee, niet dit voelt niet goed', 'ziet er niet lekker uit', 'heb ik geen zin in', 'veel te duur', 'geen sfeer' etc. En zo eindigden we met een knorrende, lege maag, bij de plek waar we gestart waren; het hostel en haar menukaart. Wat een avond...
Een dag later 'Haigeng Park' aan 'Kunming Lake' bezocht en een vietnamees visum aangevraagd. Ik dacht; daar kun je niet vroeg genoeg mee zijn. Maar dat viel reuze mee!
Al het papierwerk kon zelfs, voor een geringe meerprijs, de volgende dag al in orde zijn. Daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt, omdat ik niet teveel tijd wilde verspillen in dit gebied, en zeker niet later terug te moeten om mijn paspoort op te halen. Mooi opgelost dus.
De dag erna niet veel uitgevoerd, en dat is af en toe ook een heerlijkheid. Heb samen met italiaanse een aantal markten bezocht en souvenirs gekocht. 's Middags gedag gezegd, want haar trip zat er alweer op.
De volgende ochtend vroeg opgestaan en met heel veel moeite, en heen en weer gereis, toch de juiste bus weten te vinden die me naar het oostelijke busstation zou brengen. Van daaruit met een tourbus naar 'Shilin' gereden voor een bezoek aan het 'Stone Forest'. Wederom een world heritage site; het stikt ervan in China. Al gauw werd ik daar gekoppeld aan een groep chinese zakenlui (allen ongeveer van mijn leeftijd en collega's van elkaar) met wie ik het park in sneltreinvaart voorbij heb zien komen. Dat heb je als je een cable-car pakt... Weliswaar min of meer verplicht, omdat je anders een pokke-eind moest lopen om uberhaupt bij de ingang van het park te komen.
Aan het einde van de doldwaze rit ben ik uitgestapt en heb te voet nog de meest interessante highlights nagelopen. Zoals ik vantevoren eigenlijk van plan was; ruim de tijd nemen, en niet met plankgas erdoorheen jagen. Dat loonde ook nog goed ook! Heb onderweg een behoorlijke slang, cq 1.5m lang, zien wegsidderen en mooie kiekjes kunnen maken van de omgeving.
De laatste dag in Kunming gebruikt om een kijkje te nemen op de bekende 'bird & flower market', waar ze overigens veel meer waren verkochtten: reptielen, zoogdieren en een heleboel 'praktische' souvenirs. Een zeer interessante maar soms, zeker voor de dierenliefhebbers onder ons, schokkende ervaring. Dieren eindigen hier namelijk of in de pan, of in veel te kleine kooitjes.
Leef je maar eens in in de wereld van bijvoorbeeld een hond, in deze contreien. En bedenk dan of je het beter vind om haar het leed van een bekrompen leven te besparen door haar, kort maar krachtig, lekker te frituren...of een lang sociaal leven te geven, met een hele hoop soortgenoten, maar wel in dezelfde veel te kleine gevangenis. Wat is de beste keuze? Een hot-dog of een lege maag, lijden besparen of verlengen. Misschien is het een kwestie van kiezen uit 'the lesser of two evils'...
Daar kon ik zelf ook nog eens mooi over nadenken tijdens de 17,5-urige treinreis naar Guilin. Tijd genoeg ;)