Verregende rijst, doolhof-dorp en bootje varen.

Guilin; 'Most beautiful city of China'. Nou...als je reis hier begint zou je spontaan een ticket terugboeken. Wat een stad zeg. Terwijl de karstbergen al om de hoek kijken, verpest de stad elk stukje natuur. Gelukkig voor mij niets meer dan een vertrekpunt naar, allereerst, de 'Dragon Backbone Rice Terraces'. Klinkt gaaf, en dat was het ook...als de weergoden je zo nu en dan toelieten om iets te zien.
Ik verbleef in een dorpje, genaamd 'Tiantou', dat een stuk minder toeristisch en gemaakt was dan zijn grote broer; Ping'an. Hoe ik dat weet...
Mijn hoofd liep over van al het water dat naar beneden kwam en dat leidde tot het briljante idee om, tussen de buien door, van Ping'an naar Tiantou te lopen. De eerste helft van de route geheel droog doorlopen, totdat ik bij 'Zhongliu' aankwam. Dat moet wel een voorteken zijn geweest, want toen begon de pret pas echt. Het begon al bij mijn eerste stap in het dorp. Ik werd meteen achtervolgt door een vrouw van in de 50 (beroep: toeristenjager/verkoopster/gids) die ik met geen mogelijkheid kreeg afgepoeierd. Ok; paardenkleppen op en gewoon doorlopen.
Makkelijker gezegd dan gedaan, als je weet welke kant je op moet...
Tot nu toe was de route vrij goed aangegeven met duidelijke bewegwijzering. Maar hier, uitgerekend nu, hield het plots op. Alsof ze het erom hadden gedaan. Met teveel mogelijke opties in het vooruitzicht werd ik wel gedwongen om de, inmiddels vrij irritante, vrouw te raadplegen. Maar ik wilde niet zwichten...nog niet. Voordat ik deze bij, van mijn blijkbaar gehoningde reet kreeg, was ik weer een half uur verder. Niet verder op weg naar het hostel, maar verder verdwaald. Omdat ik zo geen steek verder kwam, ben ik uiteindelijk toch gevallen voor de uitzonderlijke kwaliteiten van mijn stalker. Zij zou me voor 5 yuan door het dorp gidsen en me de goede kant opsturen. Zo; dacht ik daar mooi vanaf te zijn, bleek ze ook nog een dochter te hebben, die de achtervolging inzette en maar bleef janken. Heb haar sirene gauw omgekocht met 1 yuan 'zwijggeld', en de twee een zonnige dag gewenst, alvorens de tour te hervatten. Doorweekt en wel, na 3 uren te hebben genoten van het weer, het hostel binnen gesopt. Het einde van een waterige, maar allerminst boeiende dag.
De volgende ochtend vertrok ging ik weer naar Guilin, om daar meteen een chinese tourboot-tocht te boeken naar Yangshuo. Dat zal weer leuk worden!

s Ochtends met taxi naar tourbus gebracht die, na een ellenlange op-pik-ronde, op weg ging naar de boot. Zoals verwacht was ik als enige foreigner van de partij. En dat is het leukste, vind ik zelf. 'Do as the locals do'; 'blend in with the people'. Al gaat dat laatste wat moeilijker, wanneer je er anders uitziet dan de 'rest' (als een stuk witte chocolade op een schaal met alleen maar donkere, pure chocolade). Mmm, dat is ook het enige dat ik af en toe wel mis; chocolade. Ze hebben het hier wel maar het is erg duur...een echt luxe product. Wat trouwens booming is: melkproducten (melk om zo te drinken, milkshakes, yoghurt etc.). Het aanbod daarvan is ongelofelijk groot. Echt heel erg populair.
Maar we dwalen een beetje af...terug naar het verhaal.
Uiteraard moest er onderweg nog een stop ingelast worden voor een verplicht nummer bij een jade-store. Waste-of-time als je het mij vraagt, die je gewoon maar even uit moet zitten terwijl je lekker naar mensen aan het kijken bent. Ook leuk af en toe.
Eenmaal aan boord van het vaartuig was ik nog steeds de enige bleekscheet, en dat heb ik geweten.
Om de verkooppraatjes van bemanningsleden, verspreid door een veel te hard en schraal klinkende luidspreker, te ontvluchtten ben ik naar het bovenste dek gegaan. En ik was al gauw niet meer de enige, die vanuit daar van de voorbij komende scenery genoot. Meer en meer chinezen ontdekten ook dat het uitzicht, vanaf het 'dak', het meest ideale was voor het maken van mooie plaatjes. Al hadden ze hun lenzen op een gegeven moment meer gefocust op mij dan op de omgeving. In het begin probeerden ze me stiekem op de kiek te zetten, maar toen eenmaal iemand het aandurfde om mij te vragen, volgde de hele kudde. Wat een grap joh! Er kwamen zoveel mensen naar me toe dat de chinezen er zelf ook de lol van in zagen, en hard om moesten lachen.
De boottocht voerde ons over de Li-rivier naar een van de meest toeristische stadjes van China; Yangshuo. De omgeving is van uitzonderlijke schoonheid, maar die toeristen he. Dat mogen er wel wat minder worden. Ik hoorde van andere reizigers dat er jaarlijks 25 miljoen chinezen op af komen, en 3 miljoen foreigners. Zou me niks verbazen.