Hiep hoi, Hanoi; holy shit!

Met de bekende quote; 'Good Morning Vietnam' in mijn hoofd reed de bus, na een vrij vlotte grensovergang, Hanoi binnen. Wat viel meteen opviel, en waar je niet omheen kunt, is de hoeveelheid tweewielerig gemotoriseerd verkeer. Alsof je een druk mierennest binnengaat, net nadat de eitjes bloot zijn komen te liggen. Chaotisch is misschien het juiste woord, want geregeld is het zeker niet.
Met knikkende knieen en een broek vol schijt neem je de eerste stap uit de bus, in de wereld van brommers, scooters, motoren, fietsen, auto's en kakkerlakken. 'One small step for man, one giant leap for Mark'.
Met een groep van 9 chinezen en hongkongers, die ook geen flauw idee hadden waar ze de nacht gingen spenderen, op zoek gegaan naar een goedkoop onderkomen. Dat leek me wel moeilijk met zo'n grote club, maar viel uiteindelijk toch nog mee. In datzelfde hotel kreeg ik naast een ontbijt, dat bij de prijs van een overnachting was inbegrepen, een gratis virus op mijn sd-kaart. En dat stond niet eens op het menu... Nooit zomaar je usb-apparaten inpluggen dus. Gelukkig vond ik een aantal dagen later een behulpzame receptionist, weliswaar bij een ander hotel, die me van de ongewenste digitale ziekte af wist te helpen. Reddingsactie gelukt; foto's gered.
In goed gezelschap van de aziaten 'St. Joseph Catheral' (franse koloniale stijl), het 'National History Museum' en het 'Ho Chi Minh  complex' bezocht. Daarna snel terug naar het hostel, waarvan we wisten dat er tussen 19.00u en 20.00u 'free beer' werd aangeboden. Een echt happy hour! Dat was me het uurtje wel. Het bier vloeide rijkelijk, en iedereen bleef maar drinken. Totdat iets voor de deadline al het gratis bier op was, en maar goed ook. Ik ben zelf al niet een grootverbruiker (en dat is een understatement) maar de aziaten kunnen echt niet veel hebben. Na 5 a 6 pinten waren ze, op een enkele na, allemaal laplazarus. Was natuurlijk ook niet heel verstandig om het happy hour in te gaan op lege maag, haha. En daarna een maaltijd nuttigen bleek voor sommigen toch iets te zwaar op de maag te liggen ;)
De volgende dag op eigen houtje de 'Temple Of Literature' en 'Quan Su Pagoda' bekeken. Onderweg van de ene naar de andere bestemming werd ik plotseling in het duits aangesproken, door een vietnamees. Die zag natuurlijk een blanke voor zich en dacht; die kent vast wel een woordje duits. En dat klopte; 1 woordje ken ik wel, maar mijn chinees is beter :P
En dit was niet de enige vreemde ontmoeting die dag. De ene na de andere bizarre ontmoeting volgde elkaar op.
Toen ik op een bankje bij het meer wat in mijn dagboek aan het schrijven was, kwamen er twee vietnamese jehova-getuigen naar me toe. Of ze me wat uit de bijbel voor mochten lezen. Maar natuurlijk, zelfs daar heb ik tijd genoeg voor, maar binnen 5 minuten ben ik niet te bekeren. Dat was geen probleem :) Na het voorlees-uurtje (was een stuk korter, maar dit klinkt zo leuk), zijn ze langzaam afgedropen, toen ze eenmaal beseften dat niet iedereen een sprookjesboek nodig heeft.
Geloof het of niet; er stond me nog een verrassing te wachten. Net toen ik op het punt stond om een zoektocht te starten naar een aantal nieuwe T-shirts, zag ik twee wel heel bekende figuren bij een souvenirshop staan. Ongelofelijk; waar we elkaar in China nog mis waren gelopen, kruistten onze wegen elkaar tweeeneenhalve maand later, in Vietnam. In het overvolle Hanoi notabene. Hoe groot is die kans...
Na een aantal uren bijkletsen op een terras moest ik hen helaas alweer verlaten. De bus naar Sapa stond op me te wachten. De twee nederlanders (Frits en Yannick), die jullie ongetwijfeld al eerder zijn tegengekomen in mijn reisverhalen, waren van plan ook die kant op te gaan maar wisten nog niet zeker wanneer. Misschien zouden we elkaar de volgende dag al weerzien. Dat zou leuk zijn!