Traditie, motorbikes en een blokje om.

Al slapend, in een overnight-bus naar 'Sapa' gevoerd. Althans, dat was de bedoeling. Meer dan 10 uur in een flipperkast , over niet al te beste wegen en de nodige haarspeldbochten, laten je voelen als een milkshake. Niet echt een succes deze keuze...maar wel de goedkoopste ;)
Bij het leven van een backpacker horen nou eenmaal, zo nu en dan, de begrippen 'afzien' en 'doorbijten'.
Ook in dit toeristische stadje werd je meteen overrompeld met mensen die je wat aan willen smeren of een speciale service bieden. De business-kaartjes werden je letterlijk in de handen geduwd! Niet alleen in China, maar ook in Vietnam word je aangesproken en doodgegooid met de leuzen: 'hello motorbike', 'hello taxi', 'hello bambooraft', 'where u from?', 'u buy from me i give u special price', 'cheap cheap', 'how much?' (als je even een blik werpt in een winkel) etc. Je zou er gek van worden :P
Maar ze zijn niet allemaal zo, gelukkig. Dat bleek wel toen ik aan de praat raakte met twee dames in traditionele kleding (van een bepaalde 'stam'). Ze gaven me twee home-made armbandjes cadeau en brachtten me naar het door mij gekozen hostel. Gewoon uit liefdadigheid. Zo kan het dus ook! Tijdens een verkenningsloopje, door het stadje, kwam er wederom een traditionele dame naar me toe. Eerst wilde ze wat proberen te verkopen, maar al gauw waren we over van alles en nog wat aan het praten. Ze vroeg waar ik vandaan kwam, en toen ik  antwoordde met 'Holland' zei ze; 'kijken, kijken niet kopen'! Ik moest echt keihard lachen. Wat een imago hebben we toch als nederlanders... Heb uiteindelijk met haar wel een uur staan kletsen, schuilend voor de regen. Wat een eerlijke, oprechte en vooral grappige vrouw.
De volgende ochtend vroeg opgestaan en met een duffe kop in de gezamenlijke ruimte gaan zitten, waar ik van de manager te horen kreeg dat mijn 'dutch friends' waren gearriveerd. Gaaf zeg!
Deze nieuwe dag, met aan mijn zijde Frits en Yannick, begonnen met een ontbijt op de centrale markt. Een plek waar we nog vele malen, tussen de lokale mensen en expats, zouden eten. Bij een openluchtkeuken, waar de mensen speciaal kwamen voor de overtreffelijk gekruide 'pork' die werd geserveerd. Daarna  zijn we doorgelopen naar 'Cat Cat village'. Een mooie wandeling in een evenzo mooie omgeving. Op de weg terug hebben we helaas twee uur voor een gigantische regenbui, en bliksem die wel heel erg dichtbij kwam, moeten schuilen. Vanwege de toenemende waterstromen, en lekkende shelters, waren we een aantal keer genoodzaakt te verhuizen.
Onder het motto; 'doe eens gek, doe wat anders', hebben we bij het hostel een drietal motorbikes gehuurd (1 automatic en 2 semi-automatic). Zonder ervaring, en met alleen een snelle basiscursus, zijn we als een kip zonder kop op weg gegaan. Spannend in het begin, maar met gezond verstand, en een portie doorzettingsvermogen, hadden we al snel het gevoel te pakken. Van een motorbike moet je in Azie trouwens niet al teveel voorstellen; alles wat twee wielen en een motor heeft noemen ze zo. Zie het meer als een kruising tussen een motor, brommer en scooter. Meer bike dan motor.
Van 's ochtends vroeg tot het donker werd hebben we rondgekneurd, over goede en slechte wegen, door kronkelende valleien. Tussentijds bij een aantal 'sights' gestopt, zoals de; SIlver- en Love Waterfall', waar we een wandeling door de natuur hebben gemaakt. Ook de hoogste bergpas van Vietnam (1900m) heeft ons mogen verwelkomen, al was daar totaal niks spectaculairs aan.
Toen de schemering begon in te zetten, en de zon aan zijn laatste werkuren bezig was, zijn we doorgereden naar 'Taphin village'. Een aantal bochten voor het dorp vloog er een bout uit Yannick's motor, waardoor de achterrem niet meer was te gebruiken. Nogal gevaarlijk dus, maar gelukkig hebben ze in heel Vietnam op iedere hoek een repairshop! Zo ook in dit afgelegen gehucht. Het probleem was dan ook in no-time verholpen.
Met onze geest weer vrij van zorgen, hebben we intens genoten van de vallei waarin we waren beland. Een omgeving bezaaid met rijstterassen en uitzichten waar je u tegen zegt. Met voorsprong de mooiste die we tot zover hebben gezien. Daar vielen zelfs de 'Dragon Backbone Rice Terraces' in China bij in het niet. Voornamelijk omdat de vallei veel ruimer en opener is, wat de ervaring nog grootser maakt.
Over groots gesproken; dat was de wandeltocht die we een dag later hadden ingezet ook zeker. Met z'n drie-en zijn we Sapa ontvlucht en de vallei ingetrokken op zoek naar authenticiteit en 'minority villages'. Een hele klim, die oneindig leek te duren, en ons bijna tot opgave dwong. Op karakter zijn we toch doorgegaan omdat we het uitzicht, waarna we verlangden, tot dan toe niet voldoende vonden. Tsjah...je moet iets hebben om naar uit te kijken he :) Anders was het toch zonde van alle moeite?
Eenmaal over de bergkam kregen we waar we 'recht' op hadden. Een verbluffende omgeving, waar een meer door hoge bergen was ingesloten. Blij dat we door hadden gezet! 9 uur later (gerekend vanaf de start) kwamen we afgepeigerd, en lopend op het laatste restje energie, in het dorp (Ta'van) aan waar we wilden overnachten in een homestay. Eindelijk een stoel onder de kont, en benen in de lucht. Moe maar voldaan, vanuit onze luie reet, de rest van de avond genoten van de accommodatie, omgeving en uiteindelijk een welverdiende nachtrust.
Als je een trip als deze maakt weet je dat je ook weer terug moet. Dat is dan weer de downside van 'exploring'. Via een kleine detour naar 'Rattan bridge' zijn we, over een door de regen praktisch onbegaanbaar gemaakt pad, aan de overkant van de vallei beland. Vanuit daar via de main road teruggelopen naar het hostel. Meer dan 5 uur op dezelfde voeten als de dag ervoor. Dat voel je wel!