Vulcano, 'Mai Chau' en Ho Chi Minh's route.

Buikpijn, een opgeblazen gevoel en dan toch een banana pancake met chocoladesaus naar binnen werken. Geen goed idee; wel garantie voor een hele nacht plezier op het toilet! Heb de nodige keren uit bed moeten springen, naar de wc gesprint en de boel laten ontploffen (in de pot). Wat een opluchting... Totdat de druk zich weer opbouwde, al was het een vulkaan, wachtend op een verzwakking in de uitgeputte kringspier. Om dan vervolgens de boel weer te laten uitbarsten. Mt St. Helens was er niks bij. Misschien interessant voer voor vulkanologen/geologen? Arme kamergenoten trouwens, met wie ik een dormroom deelde :P Die zullen ook wel smakelijke ervaringen/verhalen hebben overgehouden aan hun verblijf in Hanoi, haha.
Na twee nachten in deze conditie had ik het toilet inmiddels uitvoerig kunnen bestuderen en besloot om actie te ondernemen. In de ochtend een afspraak gemaakt bij een kliniek waar je met engels uit de voeten kon. Het communiceert namelijk wat makkelijker, en voelt minder beschamend, in gesproken woord of schrift dan wanneer je je hele verhaal moet gaan uitbeelden. Na een intieme inspectie (nee hoor, haha), en het stempel 'food poisoning' ben ik voorzien van een lading medicijnen die me zouden helpen weer de oude te worden. Hopelijk doen de antibiotica snel hun werk; sneller als dat het er beneden uitloopt :)
Toen we 's avonds in een restaurant zaten te wachten op voedsel, zagen we allemaal mensen plotseling van hun motorbikes stappen en staren naar 'iets', een eindje verderop. Er was duidelijk wat te doen in de straat. Onze sensatiezoeker (Frits) ging er al snel naartoe om een kijkje te nemen, en wij volgden even later ook, uit pure nieuwsgierigheid. Bleek er een electriciteitskabel in brand te zijn gevlogen die behoorlijk aan het knetteren was. Spectaculaire fik, maar eigenlijk levensgevaarlijk! Ondanks de steeds groter wordende rookwalm was er, verbazingwekkend genoeg, geen enkel verontrust gezicht te bekennen. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.
Als een geluk bij een ongeluk had het even daarvoor behoorlijk geregend en was alles goed nat geworden. Dat vertraagde de boel zodanig dat een aantal bewoners, net voordat de brandweer arriveerde, in staat waren om het vuur te doven. Een aantal minuten later ging het dagelijkse leven gewoon weer door...
De volgende dag werd het tijd om Hanoi te verlaten. Op naar 'Mai Chau'; bekend om de Thai minority en hun huizen op palen (gemaakt van hout en bamboe). In het donker zijn we daar aangekomen, na een veel te lange en vermoeiende reis. Onderweg slechts een enkele toerist tegengekomen en dat beviel ons uitstekend. Dat is precies waarom we reizen, en de minder bekende wegen proberen te nemen. Pas dan ervaar je namelijk de echte native cultuur, en kom je dingen tegen die je niet meer ziet aan de verwesterde oostkust.
Van uitrusten kwam er echter niet veel, want het hele dorp stond al heel vroeg in rep en roer. Het dagelijkse leven start hier zodra de zon opkomt, en dat is helaas al om 5.30u :) En hoewel het natuurlijk hartstikke leuk is om in een traditioneel huis te verblijven, je hebt toch af en toe een schoonheidsslaapje nodig. En hoe kun je dat beter doen dan op een flinterdun matrasje, rechtstreeks op de vloer, een kussen en een klamboe (dat dan weer wel). De volgende dag zijn we verder zuidwaarts gereisd, totdat de 'dirt road in the middle of nowhere' overging in de Ho Chi Minh trail, die een stuk beter begaanbaar is. De overnachting vond plaats in een gebied waar het daadwerkelijk stikte van de vliegende insecten, die stuk voor stuk aangetrokken werden door verlichting. Het duurde daarom ook niet lang tot bij ons de lampen werden gedoofd; goedenacht.