Het lijkt af en toe wel alsof we met lichtsnelheid aan het reizen zijn, zo snel gaat de tijd. Voor we het beseften waren we alweer 'gewarped' naar het 'Phong Nha-Ke Bang National Park'. Bij aankomst in het dorp 'Phong Nha' meteen onze beoogde slaapplaats, een farmstay, opgebeld om alvast zeker te zijn van een drietal bedden in een dormroom. Scheen namelijk een nogal gewilde, en in de wijde omgeving bekende, overnachtingsplaats te zijn. De weg ernaartoe leidde ons naar een sfeervol pand, ergens achteraf. Toen we de laatste bocht om waren begrepen we waarom het zo afgelegen lag. Wat een locatie zeg, en wat een timing... We kwam precies bij zonsondergang aan. Stunning views!
De eigenaren waren een stel gekke, maar behulpzame australiers, die ons van de nodige informatie over de must-see's en historie voorzagen. De australiers die ik/we tot nu toe zijn tegengekomen zijn overigens allemaal prettig gestoord. Altijd lachen met die mensen :D
Op hun aanraden hebben we de volgende dag een bezoek gebracht aan 'Paradise Cave'. Schijnbaar de mooiste grot van Vietnam, en tevens een van de langste. Al mochten toeristen slechts de eerste kilometer van het stelsel binnengaan; zo ook wij aliens. De 'aussies' waren trouwens zo gek nog niet, toen ze ons vertelden dat als je deze grot ervaren hebt, alle anderen voortaan tegenvallen. De cave was echt van een uitzonderlijke schoonheid, en door de groots- oudheid voelde je je klein. Een nietig wezentje in een immens bolwerk van energie in allerlei vormen en maten. Ontzagwekkend!
De terugweg naar de farmstay werd uitgebreid met een bezoek aan een 'Primate Center', bestaande uit een op een camelback uitziende karstformatie, waar een groot hek omheen stond. Aldaar werden apen bij elkaar gezet en bepaald gedrag aangeleerd, met de bedoeling om ze uiteindelijk in het wild weer uit te zetten. Omdat het geen toeristenbestemming was, maar een heuse research-facility, konden we natuurlijk niet daadwerkelijk het reservaat betreden; slechts eromheen wandelen. Daar was ik echter te lui voor. De kans om een aap te zien midden op de dag, in de bloedhete zon, was toch al bijzonder klein. Frits en Yannick hebben de gok wel gewaagd en kwamen, na een ietsiepietsie onderschatte tocht, zonder gewenst resultaat terug.
Een dag later zijn we naar Dong Ha afgereisd; onze basis voor het verkennen van de DeMilitarised Zone. Daar zijn we 's middags bij een, overduidelijk enige 'place to be' in het hele stadje, geland en hebben we ons laten informeren over de voormalige scheidingslijn tussen Noord- en Zuid-Vietnam. Na daar de rest van de dag te hebben rondgehangen, omdat we te moe waren om ook maar iets te doen, zijn we 's avonds naar de oever van de rivier gelopen. Daar hebben we temidden van locals, die werden vermaakt met een loterij, gedineerd. Avondvullend plezier voor groot en klein. Bizar!
Het sightseeen bij/in de surrealistische DMZ begon met een bezoek aan het 'Mine Action Visitor Center', wat ingericht was als museum. Door een goed engels sprekende werknemer werden we, middels toelichtingen bij alle artefacten, wegwijs gemaakt in de turbulente jaren van de Vietnam oorlog. Zeer interessant en bovendien leerzaam. Daarna zijn we de 'Vinh Moc' tunnels, feitelijk een ondergronds dorp, gaan bezichtigen. Dat onder leiding van een onofficiele doofstomme gids, die daar ten tijde van de oorlog zou zijn geboren. En nee, dat vertelde hij ons niet zelf, maar hoorde we van de managers van de farmstay ;)
Met handen en voeten, een hele hoop mimiek en rare geluiden probeerde de man ons dingen duidelijk te maken over de ins en outs van de tunnels, terwijl hij er behendig doorheen racete. Dat kon ook makkelijk met zijn lengte, in tunnels die duidelijk niet voor Amerikanen waren gemaakt. Meestal dachten we te begrijpen wat hij bedoelde, maar soms leek het wel 'Klingon'.
Beam me up, Scotty! Naar 'Hue' graag; en snel een beetje.