Hue, Hoi An & My Son
Op halve kracht in Hue gearriveerd. Al snel werden we voor een hotel gechartered door een aasgier op een brommer. Omdat we vantevoren vrijwel nooit weten waar we gaan overnachten, laten we ons graag op onze wenken bedienen. Scheelt een hoop moeite, en als we niet tevreden zijn met het aanbod, zoeken we gewoon even verder. Ja! Hoezo vakantie? Reizen is keihard werken! Ha neef! Ben weer helemaal de 'oude'! Duurde even, maar het is eindelijk zover. Was het helemaal zat om, aan de lopende band, de wc op te zoeken. En dong is geen cent waard... "Reizen is keihard werken" schrijf je....misschien moet je dan toch even vakantie nemen, kom je tot rust haha. De tijd vliegt, en wij lijken mee te waaien, maar ik ben toch echt al bijna 2 maanden in dit land! Paar dagen hier, paar dagen daar; we nemen het ruim. Iedere dag weer wat op de planning, want er is zoveel te zien en doen. Mijn laatste dagen hier staan in het teken van nietsnutten, alhoewel het moeilijk is om stil te zitten. Laat een reactie achter!
Na een kleine inspectie van de kamers in het desbetreffende hotel, en onderhandeling over de prijs, zijn we daar neergeploft. Daarna hebben we eigenlijk niet veel anders meer gedaan dan eten. En dan bedoel ik niet de hele dag door schransen natuurlijk :) Wegens energiegebrek en hitte gewoonweg geen zin en puf om van onze, nog steeds spierwitte, achterste af te komen. Ook de volgende ochtend geen 'bah' (betekent trouwens '3' in Vietnamees) kunnen zeggen en zodoende besloten om een ultieme relaxdag te houden.
Op de menukaart van het dichtstbijzijnde restaurant stond het volgende: 'waffle with banana and chocolate'. Zoals jullie misschien inmiddels al doorhebben, ben ik voor een maaltijd met banaan en chocolade wel te porren. Van het een kwam het ander, en zodoende startte ik mijn dag met de meest machtige en goedvullende wafel ooit. Oh my goodness! Heb er meer dan een uur over gedaan om het geheel achter de kiezen te krijgen. En toen was het alweer lunchtijd, haha. Die heb ik toch maar overgeslagen; mijn buikje was zo rond als Jennifer Lopez's kont. Ohoh, wat ben ik toch creatief met woorden, lol.
De volgende dag was weer eens een van constructieve aard. Voor een broodnodige visum-extensie hebben we onze paspoorten afgegeven bij een toeristenbureau, die dat voor ons ging regelen. Voor een whopping 588.000 dong (+/- 28 dollar), goedkoper konden we niet vinden, kregen we een heus stempeltje erbij. Sjongejonge, dat is makkelijk geld verdienen.
Opeens weet je het; je word 'stempelier'. Hele dag gewapend met een stempel en munitie (inkt) op papier rammen. Dat zou zomaar een typisch aziatisch voorbeeld kunnen zijn van werkverschaffing. Dat kunnen ze hier goed!
Hie dan ook; het was geld over de balk smijten of je werd het land uitgekickt. En daar waren we nog niet aan toe. Zo makkelijk komt Vietnam niet van ons af, haha.
'Je bent niet in Hue geweest als je de citadel niet hebt bezocht'. Daar ontkom je niet aan, en het was ook zeker de moeite waard. Het complex word weleens vergeleken met de 'Forbidden City' in Beijing, maar dat is wel erg vergezocht. Bovendien is het tijdens de oorlog misbruikt door de strijdkrachten, en daar zijn nog steeds sporen van te vinden.
Net buiten de citadel, toen we op een bankje wat aan het 'gebruiken' waren (geen drugs), hoorden we een enorm krakend geluid en zagen we een behoorlijk stuk boom afbreken en op straat vallen. Een aantal bikers kon de plotselinge onheil nog maar net ontwijken. Gelukkig geen gewonden gevallen of zelfs maar blikschade! Zelfs de geparkeerde bikes onder de boom kwamen er goed vanaf. Het leven ging ook na deze gebeurtenis meteen weer verder. En de halve boom die de straat grotendeels versperde...die bleef lekker liggen waar ie lag. Who cares?
De volgende ochtend de 'Thien Mu Pagoda' opgezocht; het icoon van Hue. Mooi om te zien, maar niet zo'n imposant symbool als we hadden gedacht. Direct daarna naar Hoi An, via de steile maar prachtige 'Hai Van Pass', van waaruit we geweldige views hadden op de kust en de stad 'Da Nang'.
Toen we eenmaal een nest gevonden hadden in Hoi An, en onze vleugels daar hadden uitgespreid, zijn we ieder ons eigen ding gaan doen. Heb 's ochtends vroeg de 'Japanese Covered Bridge' een blik waardig gegund, net voordat de toeristenstroom op gang kwam. Verder wat doelloos rondgestruind door het centrum (werelderfgoed); oude straten, handelskwartieren en een levendige markt. Rond het middaguur kwam ik mijn metgezellen alweer tegen; zo groot is Hoi An ;)
Laatste dag in Hoi An stond in het teken van zon, zee en strand; 'Cua Dai Beach' om precies te zijn. Ons werd afgeraden om daarheen te lopen, terwijl het maar 5 km verderop gelegen was. Onzin, dat kunnen we best bewandelen! Goed voor de benen en gezondheid. Later toch een beetje spijt van gekregen, want de zon had geen medelijden en de weg leek eindeloos door te gaan. Om iedere bocht een fata morgana die ons misleidde met veelbelovend uitziende glinsterende golven. In plaats van een verkoelende zee bleek het steeds weer heet asfalt te zijn.
Water...water... 20.000 dong; nee dank je, veel te duur. Sjok, sjok. Na teveel stappen en een gortdroge mond stonden we dan toch op het strand. Het zand was zo wit als de blanken die er lagen te bakken in de zon, gedurende het heetst van de dag. Alleen een bleekscheet is zo gek om, grotendeels ontbloot, van een brandende zon te 'genieten'. De locals die er waren zaten allemaal in de schaduw, onder de palmbomen, en dat leek ons ook het beste idee. Tegen het einde van de middag, toen de zonkracht begon af te nemen, verschenen er hordes Vietnamezen waarvan het merendeel er ook als toerist uitzag. De lokale ondernemers speelden daar slim op in door op het strand complete gaarkeukens en bijhorende zitjes neer te zetten. Het werd een drukte van jewelste, ook in zee. Dat betekende maar een ding; tijd om te gaan.
Vandaag trouwens eindelijk tijd gevonden om het boek 'The Monk Who Sold His Ferrari' uit te lezen! Meer dan 2 maanden geleden in Chengdu gekocht en ergens halverwege China aan begonnen met lezen, maar had geen kans meer gezien om de resterende pagina's te verslinden.
Hoezo vakantie? Reizen is keihard werken!
Reacties
Reacties
erg moe~~
Mooie verhalen! Ik blijf je volgen ;)
Voel je je ondertussen al wat beter?
X
Volgens mij vlieg je inderdaad supersonisch door dat fantastisch land, vanwaar al die haast? Het kost geen ene reet daar, dan kun je er toch wat langer over doen.
In een van die dorpen of steden hebben ze s' morgens vroeg (om een uur of 5) een markt op het water, je kunt er op de fiets naar toe, een kwartiertje fietsen (in het donker met een zaklamp in je mond) en dan een boottaxi huren (kost ook geen drol) en dan vaar je tussen die drijvende marktkramen. Erg leuk om mee te maken, en je kunt er geweldige foto's schieten! Doen!
Veel plezier verder en schijt ze!
Floating markets van 'Can Tho' bedoel je denk ik... Goede tip; al neem ik liever een bootje ;)
Reageer
{{ reactieForm.errorMessage }}