Overvloed aan water, feeen en het einde van de wereld.

'Dalat'; een stad in de bergen, speciaal aangelegd voor de franse kolonialisten om lekker af te koelen. Dat hebben ze wel heel letterlijk genomen. Wat een koud zeikweer!
Als je poncho niet voldoende beschermde tegen de regen, kon je het water zo uit je schoenen gieten. Eigenlijk kon je beter niks aan hebben want alles werd meteen door en door nat. Dat was echter ook geen optie want de temperatuur was net zo lekker aangenaam als de gemiddelde zomer in Nederland (15°C). Brrr, zeker als je inmiddels de dubbele cijfers bent gewend.
Nog tijdens het ijskoude ontvangst, die zo welkom was als een cornetto op Antarctica, zijn we hotel na hotel binnengesprongen om te informeren naar de prijzen. In wat voor weer je namelijk ook verkeerd, je bent en blijft een low-budget backpacker...
Bij een van de hotels ben ikzelf iets te enthousiast van de beregende trap gestormd, en was dan ook bliksemsnel weer beneden. Onverwacht en niet echt de bedoeling; auw! Omdat we de bui al gauw beu waren, en niks goedkopers konden vinden hebben we uiteindelijk maar water bij de wijn gedaan.
Moegestreden door de eindeloze oorlog met de elementen, vonden we onszelf 's avonds terug in een restaurant dat gerund werd door een wel heel energieke vrouw. Gezellig druk zullen we maar zeggen, en hoewel we daar eigenlijk niet aan toe waren na een uitputtende dag, konden we toch erg genieten van haar hemelse pizza's. Zo goed zelfs dat we nog een aantal keer terug zijn geweest. Ook het nabijgelegen bakkerijtje mocht ons meermalen begroeten. Wat een lekkernijen!
De volgende dag startte pas laat, na een welverdiende uitslaapsessie, en kabbelde traag voort. Toen we 's middags nog half slaapwandelend over straat sloften, werden we opeens opgeschrikt door piepende geluiden en een doffe klap. Instinctief draaiden alle hoofden dezelfde kant op en zagen we nog net een oudere vrouw op de grond vallen. Ze was aangereden door een busje. De chauffeur stapte meteen uit, tilde de vrouw naar de kant en legde haar op de stoep. Na een paar woorden en een aai over de bol haastte hij zich weer naar zijn voertuig. Die stond namelijk nog steeds midden op de weg. De man stapte in, smeet de deur dicht, gaf vol gas en verdween om de hoek. We stonden met open mond te kijken.
Weg was ie! Verbaasd als we waren dachten we aanvankelijk dat hij even zijn busje ging parkeren, om daarna als geboren sociaal wezen het slachtoffer bij te staan. Maar nee hoor; de prioriteiten lagen duidelijk niet in de buurt bij wat wij voor ogen hadden. Belangrijker was blijkbaar de politie, en daarmee een onvermijdelijke straf en of geldboete, te ontlopen.
Als een wonder boven wonder leek de vrouw gelukkig in orde en was ze min of meer bij kennis. Aan haar lichaamstaal was wel af te lezen dat ze last had van haar nek. Maar ja, dat vind ik niet gek als je een tegenstander, die minstens 30x zoveel weegt, uitdaagt voor een stoeipartij. Dan mag je niet klagen :P
Na twee etmalen soppen was de zongebruinde huid, bij wijze van spreken, van je lichaam losgeweekt. Maar zoals het Hollandse gezegde luidt; 'na regen komt zonneschijn', en dat verstaan ze gelukkig ook in Vietnam. Op onze laatste dag in dit vakantieoord kwam het schuchtere zonnetje voorzichtig tevoorschijn. Eerst om te kijken of de donkere wolken van de tegenhanger al aan het afdruipen waren (richting Nederland). Eenmaal overtuigd van zijn verborgen krachten, werd de universele warmtelamp weer aangezet en konden we toch nog even ouderwets bakken en braden, voordat we vertrokken naar 'Mui Ne'.
Zon, zee, strand en veel minder druk als we dachten. Zal wel komen door het regenseizoen, die dit jaar verrassend genoeg heel erg plaatselijk is (Dalat). In Mui Ne overigens geen gebrek aan resorts; van budgetkamers tot 5-sterren hotels. Wel aan echtheid en identiteit. De strip langs de kust is helemaal gericht op toeristen, en dan met name Russen. Bij iedere shop staat er, naast het Vietnamees, tekst en uitleg in het cyrillisch. Het leek alsof we weer terug waren Rusland! Niks dan goeds over de Russen; ze waren er namelijk niet. Duitsers echter wel, en met een van hen hebben we samen een jeeptour geregeld.
De verouderde, duidelijk allang gepensioneerde, wagen bracht ons 's middags naar verschillende highlights. Als eerste de zogenaamde 'fairy stream'; een soort mini canyon. Sprookjesachtig was het zeker, maar er liepen iets teveel feeen rond. Konden we er maar een paar wegtoveren... Na klein-Disneyland weer het karretje ingestapt, en onderweg naar de volgende bestemming, langs de kant gestopt voor een fotosessie van het verderop gelegen 'fishing village'. Ondanks dat er een geruime afstand tussen ons en de vissenkoppen lag, was de penetrante geur al te ruiken. Wat een opluchting dat we daar niet doorheen hoefden te jakkeren. Daar zou mijn neus, die inmiddels toch al heel wat is gewend, de nodige moeite mee hebben gehad.
Na de stank achter ons te hebben gelaten puften we naar het overduidelijke hoogtepunt van de trip; de 'white sand dunes'. Een uitgestrekt surrealistisch gebied bestaande uit, zoals de naam al aangeeft, (opgestuifd) wit zand. Vanuit het juiste perspectief leek het alsof je je in de woestijn bevond. Danwel ten tijde van de Dakar rally, want de quads scheurden om je heen alsof er wat te winnen viel. Diepe zucht...
De menselijke gave om natuurschoon te gebruiken voor zinloze doeleinden, en bovendien het milieu sterk te vervuilen, is ongehoord. Ik voorspel een treurige ondergang van de mensheid. Vast ergens halverwege december; nog dit jaar, haha.
De zonsondergang heb ik in ieder geval al gezien, vanaf de 'red (eigenlijk meer yellow) sand dunes', waar op zijn zachtst gezegd nogal wat mensen op af kwamen. Einde van een 5 uur durende ervaring, waarbij je voor slechts $7 meer dan een halve dag werd 'vermaakt'. Ondanks de gebaande wegen heeft de tocht toch een unieke indruk achtergelaten. Zeker de moeite waard!
Als afsluiting van deze feestelijke dag zijn we 's avonds met z'n vieren ergens gaan dineren, alwaar we een toost hebben uitgebracht op de mensheid, en Frits z'n verjaardag (14 juli) in het bijzonder. Nogmaals van harte gefeliciteerd!