Top Secret; tijd om mijn vrijwillige zwijgperiode op te heffen.

Samen met met mijn reisgezellen heb ik de weg tussen Hanoi en Ho Chi Minh City inmiddels gecompleteerd. Normaal gesproken een reis van bijna 1800 km, als je tenminste de 'snelste' en tevens toeristische route (langs de kust) zou nemen. We hebben er echter voor gekozen om via de meest avontuurlijke en uitdagende manier Vietnam de doorkruisen; de Ho Chi Minh trail.
Niet met bus of trein (rijd daar niet eens), maar met onze eigen motorbikes! Een onder backpackers steeds populairder wordende manier van vervoer. En al is het niet legaal om een motorbike te hebben of zelfs te berijden als buitenlander; ons werd verzekerd dat dat geen probleem zou zijn.
Het meest gebruikte motormodel, door en voor backpackers, bleek de Honda Win 110cc; overal te repareren en makkelijk te verkopen aan het einde van de trip. Dat klonk als muziek in onze oren, en wakkerde het enthousiasme alleen nog maar meer aan.
Na flink wat research, waardoor we veel langer in Hanoi doorbrachten dan eigenlijk bedoeld, zijn we alledrie overstag gegaan en hebben we de deal gesloten. Als kersverse en trotse eigenaren van deze stalen rossen zijn we zo het helse verkeer van Hanoi in gedoken. Niet de beste plaats om het motorrijden onder de knie te krijgen. Het was een vuurproef die je, met slechts een paar uur oefening, niet snel zal vergeten!
Hoewel we reeds 2 keer motorbikes hadden gehuurd (automatic & half-automatic) waren we nog praktisch 'rookies'. Zeker als je bedenkt dat deze beesten een koppeling nodig hadden om ze te temmen. Als een stel onervaren gekken vielen we echter niet zozeer op in de stad, want niemand heeft daar volgens mij ooit een rijles gehad. Aan verkeersregels moet je je als mechanische rijder ook niet houden, want dan word het pas echt gevaarlijk.
In het wilde westen van Vietnam geld het recht van de sterkste, en dat zijn helaas niet de motorbikes! Met name de toeristische, maar ook de lokale, bussen zijn levensgevaarlijk. Ze rijden veel te hard, halen alles en iedereen overal in en sturen je zonder pardon de berm in. Meermaals zijn we ontsnapt aan wat slecht had kunnen aflopen. Maar he; af en toe een adrenalinekick kan geen kwaad toch, haha. Het houd je gefocust en sterkt de concentratie. En die had je iedere dag voor de volle 100% nodig, want ook mens en dier wil nog wel eens zonder waarnemen de straat oplopen en oversteken.
Heb zelf bijna een botsing gehad met een andere motorbike, een vrouw zowat aangereden, en net niet over een hond gedenderd maar gelukkig slechts geschampt (noem het maar een corrigerend tikje). Je maakt wat mee gedurende een rit van meer dan 2500km, door stukken Vietnam die je normaal gesproken nooit zal zien!
Om onze geliefde familieleden en vrienden niet angstiger te maken dan ze misschien al waren, besloten we deze en andere 'details' maar niet te vermelden. Vergeef ons :)
Ik moet eerlijk zeggen; het was af en toe verdomd moeilijk om helemaal niets los te laten over onze manier van transport. Heb wel wat gelekt naar directe familie, maar met geen woord over gerept op de reislog. Nu kan het gelukkig officieel weer, nadat mijn reisgenoten de stilte hebben verbroken.
De motorbikes zijn ondertussen alweer verkocht. Zelfs veel sneller en gemakkelijker dan verwacht, maar daar hield ik wel een dubbel gevoel aan over. Van de ene kant aangenaam verrast om de 'Black Stallion' zo gauw kwijt te zijn en natuurlijk blij dat de verkoop, na een dag in deze stad, al was afgerond. Aan de andere kant lever je wel een stukje vrijheid in en ben je weer afhankelijk van anderen.
Ook al heeft het beest me een klein fortuin (denk in low-budget termen) gekost, je raakt er toch aan gehecht. Al was ik na 3 weken rijden nog steeds niet gewend aan het zadel, dat een comfortniveau had van een houten kerkbank.
Vanaf Ho Chi Minh City is het weer lekker ouderwets genieten van het openbaar vervoer. Ook leuk hoor...en gezellig! Zo kun je bijkletsen met een kip, die naast je zit, of mag je de hele reis een fiets vasthouden. Wie wil dat nou niet?