Ladyboys, boobytraps en zieke plaatjes.

Nog maar net in Saigon en nu al aangesproken door de eerste ladyboy, die mij wel eventjes alle hoeken en gaten wilde laten zien. Nee dank je, de Lonely Planet kopie voldoet prima voor dat doel, al is die ook dubbelzijdig afgedrukt.
Al meer dan 6 weken in dit land en nu pas een Vietnamese pancake gegeten; schandalig lekker. De gastronomische kaart is hier trouwens nog net wat uitgebreider dan in Hanoi, en daarbesloten we extra goed van genieten. Vooral omdat er weinig variatie zat in ons dieet van de afgelopen weken. Die bestond namelijk uit 'Com Pho' (noodlesoep bestaande uit bouillon met noodles) en af en toe wat rijst met prut; ontbijt, lunch en diner. Veel anders was er niet te verkrijgen op de Ho Chi Minh trail. Dat was toch wel even afzien, een aantal weken lang. Ondanks dat ik een echte liefhebber ben van de aziatische keuken, kwam op een gegeven moment vooral de noodlesoep mijn strot uit. En ik was niet de enige.
Om de verkoop van de bikes, en daarmee het einde van ons motormuizen-avontuur te vieren, besloten we als trio een dineetje te houden. Een pizza calzone, twee mexicaanse gerechten en een biertje of wat later vroeg ik de rekening. Frits en Yannick hadden namelijk nog een etentje van mij tegoed, bij wijze van cadeau en bedankje, voor de uitstekende tijd die we met elkaar hebben doorgebracht. Maar daar kwam niks van in hoor. Ik mocht alleen voor Frits betalen omdat ie jarig was geweest. Vooruit dan maar (je kunt ook niets slijten aan die twee), haha.
Na de maaltijd op zoek gegaan naar een cheap-ass toeristenbureautje, om een budget-trip naar de Cu Chi tunnels te boeken. Zo gezegd, zo gedaan.
Was ik de volgende dag op de afgesproken tijd in de desbetreffende tourbus gestapt, zaten die twee er niet in. Nog geen spoor van ze te bekennen toen de deuren dichtklapten en we vertrokken. Bleek later dat ze zich min of meer hadden verslapen, en een bus later hadden gepakt. Zodoende dus deeerste trip 'in me uppie' sinds weken; nouja...niet echt natuurlijk. Het was weer eens een welgeoliede toeristenmachine waar je in belandde. Eentje die overigens zeker de moeite waard was!
Alleen al de brute boobytraps en de vietcong-voorbeeldtunnel, met een lengte van 100m, maakten indruk. Op de terugweg was het mogelijk om gedumpt te worden bij het 'War Remnants Museum' ergens in Saigon, waar ik dankbaar gebruik van maakte. Het museum huistte een onvergetelijke collectie gruwelijk oorlogsmateriaal; in de vorm van foto's, verhalen en wapentuig.
Zoals eigenlijk wel verwacht kwam Amerika er niet best vanaf. Niet geheel verrassend gezien de verhoudingen tussen kapitalisme en communisme. Het verhaal word overal nogal eenzijdig vanuit Vietnamees perspectief uitgebeeld, met de meest heroische vertellingen over geweldige daden (of beter geweldadigheden) van de Vietcong. VC was de bijnaam voor de guerilla's die stand hielden in een relatief klein gebied rondom Cu Chi, op slechts een aantal kilometer van Saigon (destijds hoofdstad van het Zuiden en belangrijkste bolwerk van de Amerikanen).
Opvallend was dat veel van het verschrikkelijke beeldmateriaal geschoten was door non-Vietnamese fotografen; vaak notabene Amerikaanse professionals. Van gecensureerde snapshots zal dus wel geen sprake zijn geweest, en photoshop bestond nog niet.
Neemt niet weg dat Amerika zijn boekje ver te buiten is gegaan op de speelplaats die Vietnam heette. Alle boys-toys werden uitvoerig aan tests onderworpen, of dat nou bij een onschuldig ogend dorp was of midden in de drukke stad. Van al dat geexperimenteer genieten de Vietnamezen nog altijd na, getuige de vele duizenden doden ieder jaar door 'unexploded ordnance'. En daarbij komen dan nog alle verminkingen en geboorteafwijkingen door o.a. het gebruik van napalm en 'Agent Orange' (dat was geen nieuw energiedrankje van Coca Cola).
Kortom; van deze impressie werd je niet vrolijk.
En dat werd ook niet beter toen ik bij terugkomst in het hotel mijn bed kwijt was. Nee...hij was niet verdwenen, maar wel ingepikt! Mijn pyama was ook nog eens met vakantie gegaan, want die was nergens meer te bekennen.
Na wat geregel besloot de vrouwelijke manager me te helpen en kreeg ik een ander bed aangewezen. Overduidelijk al bezet door iemand anders, en dat leek me nou ook niet echt de beste oplossing. Vragende om tekst en uitleg kreeg ik te horen dat de betreffende persoon niet had betaald voor die nacht. Hmm vreemd verhaal...niemand betaald vantevoren, maar pas bij het uitchecken. Toen ze zag dat ik nog niet overtuigd was van de hele zaak pakte ze alle spullen van het bed en smeet zonder pardon het hele zootje op de nabijgelegen bank. Zo; een vrij bed in een handomdraai.
Hopelijk krijg ik vannacht geen draai om mijn oren als de eigenaar van de gedumpte waren terugkomt, en ziet dat er iemand anders op zijn matrasje ligt. Ondanks de, mogelijk naderende klappen, heb ik het aangedurft om het bed te bemannen. Zonder pyjama welteverstaan, want die was zoek.
Terwijl ik daar lag flitsten twee scenario's door mijn hoofd. De eerste betrof een dreun en een blauw oog; maar dat was nog de meest aangename. Minder welkom was het tweede hersenspinsel: iemand van de 'verkeerde' kant treffen die wel zin had in een verzetje, en zonder vragen hetzelfde bed in zou stappen. Nachtmerrie! Zo gezellig hoeft het nou ook weer niet te worden. Zodoende toch maar klaarwakker gebleven :P
Rond middernacht stapt een verbaasde reiziger de dormroom binnen, die lekker dacht te gaan pitten in zijn eigen vertrouwde nest. En ik was de bevoorrechte persoon die mocht vertellen dat dat mooi niet door ging. Jippiekajee!
Gelukkig bleek het een goede gozer die, in tegenstelling tot de manager, wel wist dat er nog een bed officieel vrij was. Problem solved! Al zouden we de ongewenste situatie de volgende dag nog wel eens aankaarten bij de vrouw in kwestie. Zo run je geen zaakjes.
Ja; de held-op-sokken-status ben ik allang voorbij. Dat krijg je als een van de twee de pyjama achterna is gevlucht. Zal wel iets met zweet, stank en viezigheid te maken hebben.
Misschien moet ik ze toch eens laten wassen, en een oor aannaaien. Lopen ze misschien niet meer weg.