Oorwassing, scam en engelse les.

'The day after' heb ik de gedeserteerde kledingstukken gelokaliseerd en onderworpen aan een ellenlange ondervraging. Dat was nodig om te achterhalen wat hun beweegredenen waren, zodat we dit soort praktijken de volgende keer kunnen voorkomen.
Na een ruwe behandeling wist 'De Pyjama' te vertellen dat ie zich had verscholen bij de gevonden voorwerpen. Zijn vriend en medeplichtige; 'De Sok' zat ondergedoken bij de was van iemand anders. Ze hadden elkaar tijdens de vlucht uit het oog verloren en waren beide in een compleet andere wereld beland. De ene rebel (noem hem maar Mr.P) was, gezien de feiten, vertrokken zonder te weten waarheen. Hij heeft overhaasd een verkeerde keuze gemaakt, of werd geforceerd de wil opgelegd. Hoe dan ook; ik vond hem in het vluchtelingenkamp, waar gelijkgestemden bij elkaar waren gepropt in plastic zakken. Plastic zakken! Stel je voor zeg...
De omstandigheden waren ronduit erbarmelijk; vermagerde, doorleefde, verrimpelde, vieze en stinkende stoffen bij elkaar. En dat rook je. Sterker nog; zo ben ik hem op het spoor gekomen. Het moet hels zijn geweest! Zonder te worden geinformeerd, of uberhaupt een keuze werd gelaten, gingen alle gevangenen uiteindelijk stuk voor stuk achter glas en grendel. Om te verdwijnen voor een oorwassing met onhoudbare g-krachten.
De andere rebel (Mr. S) had het heel wat beter getroffen. Het leek wel of hem een beauty-arrangement cadeau was gedaan. Hij zag er tenminste verzorgd, netjes en uitgerust uit. Je zou er zo mee voor de dag durven komen. Omdat vieze en schone inmates niet bij elkaar kunnen worden gezet heb ik Mr.P, die duidelijk zijn vuile goed aan het buitenhangen was, in het geheim overgebracht naar de repatrieringsfaciliteit voor een grote beurt. Daar hebben ze hem even een eco-friendly lesje geleerd over wateren en bewaterd worden. Zo was het snel gedaan met de praatjes en ging ie vrijwillig mee terug naar zijn maat, die al lekker en wel gevouwen zat.

Tijdens een flinke wandeling, langs historisch belangrijke spots in de stad, werd ik aangesproken door een Thaise man. Na de gewoonlijke vragen als; waar kom je vandaan etc. vertelde hij dat ie heel toevallig een (schoon)dochter bleek te hebben die van plan was om in Amsterdam te gaan werken. Hij vroeg of ik tijd en zin had om met haar en de familie informatie uit te wisselen over Nederland. Leek me leuk, maar het verhaal voelde vreemd, en iets hield me tegen. De man bood aan om me naar het huis van een familielid te brengen, waar de vrouw in kwestie dan ook zou zijn. Doodeerlijk zei ik meteen nooit zomaar met iemand anders mee te gaan. Zie het maar als een voorzorgsmaatregel. Klinkt misschien kinderachtig, maar beter het zekere voor het onzekere.
Als alternatief stelde ik voor om op een publieke plaats, zoals een cafe of restaurant, af te spreken. Daar stemde hij mee in en zou me diezelfde dag nog mailen om een afspraak te maken. Maar nee hoor; niks meer van gehoord. Of ik was erg onbeleefd geweest door een uitnodiging te weigeren, of het was een scam.
Later erachter gekomen, middels gesprek met een local, dat het hoogswaarschijnlijk een tourist-trap was. Een scenario die er zo uit zou zien: je word als nietsvermoedend zwak lam naar een huis gebracht en sociaal vastgezet. Letterlijk en figuurlijk; in een hoek achter een goktafel, waar je je dan min of meer gedwongen voelt om met de aanwezige mensen casinootje te spelen. Je zet geld in wat je uiteraard altijd meteen verliest. De andere spelers zitten namelijk, verrassend genoeg, ook in het complot. Een smerige en sluwe manier om iemand te beroven!
Maar goed; ik heb de self-employed citytour vervolgens uitgebreid met een bezoek aan het 'History Museum' die, voor een belachelijk lage entreeprijs, niet gemist kan worden. Weer bijna bij het hotel begon het keihard te regen en ben ik door het eerste de beste open deur gesprongen; een tourist agency. Een verbaasd gezicht verwelkomde me en vroeg; 'Do i know you?' Nee, niet dat ik weet. 'Do i know you?' vroeg ik aan haar. Nee, zei ze. En daarmee was het ijs meteen gebroken, haha. Het voelde even als een westernfilm, waar twee triggerhappy cowboys tegenover elkaar staan. Met de hand boven de revolvers, in afwachting wie de eerste beweging gaat maken. Spannend!
Vanwege de regen, en de gezelligheid, heb ik er een paar uur doorgebracht. Als zogenaamde potentiele klant danwel, want ze was officieel nog gewoon aan het werk. Op mijn vraag wat nou echt een goede manier was om locals te leren kennen, adviseerde ze me naar het dichtsbijzijnde park te gaan. Daar zou je als foreigner gewild voer zijn om engels mee te oefenen. Dat leek me nou eens een geweldig plan, en tevens nuttige tijdsbesteding! Een soort van vrijwilligerswerk zullen we maar zeggen.
Zittend op een bankje in de schaduw strooide ik mijn onweerstaanbare blanke charmes uit en lokte daarmee al gauw een student die zijn engels wilde verbeteren. Niet lang daarna kwam de ene na de andere gemotiveerde vogel aangevlogen, om wat mee te pikken van de gratis les. Het zijn net duiven; je strooit wat voer en als de eerste eenmaal van je schoenen aan het eten is volgt de rest vanzelf. Laten we alleen hopen dat ze je niet onderschijten ;)
Vier uur later besloten we dat het tijd was om uit te vliegen. Veel lol gemaakt en gelachen; heb ervan genoten! De leergierige jongen waren weer wat wijzer, alsook de 'oude' uil. Misschien had hij er nog het meest van opgestoken...wie weet.
Een van de gevleugde vrienden vroeg of ik nog een keer tekst en uitleg wilde geven deze week. Vooruit dan; heb toch tijd zat. Voor de middag erna afgesproken met wie er dan ook maar zin in had.
De volgende ochtend was ik bij de goedkoopste agency een tour aan het boeken toen, heel toevallig, Frits en Yannick binnenliepen. En zo kwam het dat we, een dag later, gezamenlijk naar 'My Tho' af zouden reizen. Maar eerst nog een even een lesje engels doceren! Ik had Frits en Yannick blijkbaar ook nieuwsgierig gemaakt, want ze verrasten ons in het park met een bezoek. Dit tot groot genoegen van de studenten, die nu 3 bleekscheten als freelance teachers hadden. Je kunt je wel voorstellen dat de groep alsmaar groter werd, en daardoor draaide het uiteindelijk uit tot 'gezellig kleppen'. Ook niet mis natuurlijk, en wederom een unieke en interessante ervaring!