Delta deceptie, efficientie en een kwaaie. De eerste indruk van de Mekong delta was niet om over naar huis te schrijven, maar ik ga jullie er toch mee vervelen/entertainen. He begon allemaal met de 'te-triest-voor-woorden-tour' naar 'My Tho' en omgeving. Na aankomst bij de pier zijn we geloodst naar een boot waarmee een bee-farm werd bezocht. Daar mocht je honingthee en producten proeven en hadden ze gewild dat je ook wat kocht. Uit deze lading toeristen hebben ze echter weinig winst kunnen slaan. Met de geweldig vermomde verkooptruc achter ons, werd de grote groep in stukken gehakt, opgesplitst en in roeiboten gesummierd. De trip leek net de Fata Morgana in de Efteling. We draaiden nog net niet rond bij het opstappen, en de piraten (lokale roeiers) maakten graaiende bewegingen naar je portemonnee. Hand op de knip jongens! Als ze hier in Cambodia muntgeld hadden gehad leek het me wel toepasselijk om wat in het water te gooien, voor een echt portie schijngeluk. Maar helaas; alleen maar briefgeld. Daar moest je echter niet mee gaan rondzwaaien, want de rekruten van Holle Bolle Gijs loerden om iedere bocht. Het leken wel varende prullenbakken, die ook nog eens een groot geldbedrag tentoonstelde om ons te helpen herinneren vooral veel te storten. Om de haverklap vroegen ze, totaal onbeschaamd en onverdiend om tip-money; 'papier hier'. En als je ze dan wat aanbood zeiden ze niet eens 'dankjewel'! Kindvriendelijkheid was ver te zoeken. De natuur was wel echt en mooi (mangroven), maar de mensen geldwolven. Na deze tocht, aan een onzichtbare ketting, stapten we over naar een grotere boot. Daarmee voeren we naar een 'coconut candy workshop', waar we allemaal een snoepje kregen om ons koest te houden. Letterlijk en figuurlijk, want dat kreng plakte als kauwgum aan een schoenzool. Gelukkig smaakt het wel beter. Na de traktatie vervolgde we de reis per motorboot, die ons door kanalen leidde en uiteindelijk bij de lunch afzette. Een maaltijd die even op zich liet wachten, maar niet verkeerd was; hoezee! Daarna was het tijd om tropical fruits te proeven in de 'orchid garden'. Tropisch waren ze wel, maar niet echt exotisch; de smaak van banaan en mango kent iedereen tenslotte wel. Om toch wat flair te geven aan de bloementuin werd de hulp ingeroepen van een stelletje Vietnamezen, die samen een muzikaal ensemble (lokale traditionele muziek) vormden. Een groep op z'n retour, want de energie en plezier waarmee ze op zouden moeten treden was ver te zoeken. Dat was te zien en te horen vertel ik je. Als slagroom op de taart mochten we een tijdje gaan fietsen op het eiland. Jammer alleen dat er veel te weinig tweewielers beschikbaar waren, en de helft cruciale onderdelen als trappers en banden met luchtinhoud mistte. De benenwagen dus maar... Niet dat er veel te zien was hoor; paddestoelen met mysterieuze deuntjes hadden we ook niet meer verwacht. Wat een dag. En die was nog niet voorbij. Eenmaal gedropt op het vaste land van 'My Tho' gingen we op zoek naar een hotel. De eerste de beste lag vrijwel pal voor de pier waar we van boord waren gegaan. Na daar geinformeerd te hebben dachten we nog wel even iets goedkopers te vinden. Viel dat even tegen, haha. Een wandeling kriskros door de stad, met volle bepakking (+/- 20kg) liet ons bezweet en wel weer uitkomen bij het datzelfde hotel. Een lesje efficientie; soms is iets zonde van de extra moeite, en word het resultaat er echt niet beter op. Opvallend was dat we bij minstens de helft van de bezochte hotels steeds weer dezelfde man met motorbike (en grijns) tegenkwamen. Alsof hij er iets mee te maken had. Prijsafspraken iemand? Hoe dan ook; ik verklaar ons tot ver doorgeschoten low-budget reizigers. Miepen om 50 cent onder het motto; 'get rich or die trying'. Een Australier die we ontmoetten in Mui Ne beschreef Hollanders op z'n best: 'short arms and deep pockets'. So true. De volgende dag zouden we voor de zoveelste keer als drieluik uit elkaar vallen. Frits en Yannick gingen met hun biezen naar 'Can Tho', terwijl ik 'Vinh Long' als bestemming had. Het eerste stuk van de route werd afgelegd over dezelfde weg, en met hetzelfde busje, waar we pas instapten na heftig onderhandelen. De prijs die ze vroegen was namelijk schandalig. Het zou me niks verbazen als we ondanks de korting nog steeds teveel hebben betaald, maar meer kregen we er niet uit. In de tjokvolle minivan kregen ze ons er echter wel nog in. We werden gecommandeerd door een schijnheilige drill-instructor die probeerde te 'helpen'. Het begon met het inladen, wat schijnbaar niet snel genoeg ging. Daarna volgde een schreeuwpartij omdat we nog niet hadden betaald. Dat klopte, maar stemverheffend uithalen zal dat proces niet sneller doen gaan meneertje. Toen we duidelijk probeerden te maken dat we wilden betalen bij aankomst, begon zijn bloed te koken en kwam er stoom uit z'n oren. Pas betalen op plaats van bestemming geeft je meer zekerheid dat je ook arriveert op de bedoelde plaats. Maar iets zei me toch alvast het geld te overhandigen, omdat deze kwaaie in staat leek om ons er voortijdig uit te kieperen. Better safe than sorry! En dan maar hopen dat we goed terecht komen. Als stank voor dank begon hij ons overduidelijk belachelijk te maken tegenover de andere passagiers. Toen hij was uitgeraasd wilde hij lol met ons maken, maar daar hadden we natuurlijk niet zoveel zin meer in. Bovendien werden we niet zo vrolijk van de kotsende kinderen om ons heen, die allemaal autoziek waren. Niet gewend aan voertuigen met vier wielen denk ik :) Bij het instappen, aan het begin van de kwelling, zaten we al als sardientjes in een blik. Bij iedere potentiele klant stak onze instructeur echter toch nog zijn kop uit het raam en liet zijn verfijnde stem weergalmen, in de hoop nog wat extra geld te kunnen verdienen. En helaas had hij af en toe nog beet ook. Met iedere extra passagier werden de ruimtes kleiner, totdat je nog maar op een bil kon zitten. Oncomfortabel krap! Alsof dat nog niet genoeg was werd er ook nog een fiets bij gepropt, toen we stopten bij een markt. Blij toe voor Frits en Yannick, die er daar uit moesten en overgeplaatst werden naar een andere bus. Hier scheidden onze wegen wederom. Tot ziens, zullen we maar zeggen. Het afgeladen busje vervolgde zijn reis naar Vinh Long waar ik eruit ben gekicked. Meteen kwamen er lui op je af die; of een motorbike taxi aan wilden smeren, of wel een leuk hotelletje wisten. Een ervan begon over een homestay, en dat was precies wat ik zocht. Super service inclusief ontbijt en zeer uitgebreid diner. Een relaxte rustgevende omgeving, ideaal om even lekker niets te doen. Nou ja, niets... De volgende ochtend, eiselijk vroeg, ging ik in gezelschap van twee franse dames en een kapitein op avontuur naar de 'Cai Be' floating market. Een reis die verrekte lang duurde, omdat de boot al teveel jaren dienst had gedaan. Zo lang, en saai, dat we alledrie in slaap zijn gedommeld. Toen we bijna bij de drijjvende markt waren werden we ontwaakt door de kapitein, met de mededeling dat Cai Be naderde. Meende die dat nou, of was dit een dwaze droom? Het stelde echt niks voor. En dat terwijl het een hoog aangeschreven toeristische trekpleister is. Weer een illusie armer. Vanuit deze onovertreffelijke highlight zijn we de kanalen in gevaren, gepicknicked bij een restaurant aan de waterkant en wederom naar een coconutty tent geweest. Daaropvolgend met een roeiboot dieper in het kanalenstelsel verder verkend. Maar goed dat er een peddelaar bij de prijs inbegrepen zat, want het navigeren door de smalle kanaaltjes vereistte vaardigheden. Als laatste hebben we een bonsai garden bezichtigd, waar best een aantal mooie bloemen en planten groeiden. De dag erop had ik het wel weer gezien; tijd voor vertrek.