Kippen, heksenjacht en romantisch varen. Gedurende de busreis naar 'Can Tho' bevond ik me op een gegeven moment tussen een aantal gewillige vrouwen. Met voorbedachte rade? Zou niet durven. Het was puur en alleen toeval. Als een van de eerste passagiers had ik een rustig plekje in het voertuig gevonden. Maar dat duurde niet lang. Tijdens de rit kwam de ene na de andere passagier opstappen die allemaal plaats namen rondom deze jongeman. En laat dat nou net allemaal dames zijn. Dames op leeftijd welteverstaan. Blijkbaar kenden ze elkaar bovendien, want het voelde al gauw als een reunie uit vroegere tijden. Als zo'n aangelegenheid zich ontwikkeld besef je, als man, dat je daar niks te zoeken hebt. Beste is om er stilletjes tussenuit te glippen. Samenscholende vrouwen gaan buurten en dat leid al gauw tot een heus kippenhok. Een van de dames had ook daadwerkelijk een kip in haar handtas zitten! Geen make-up, spiegeltje, sjaal of andere 'essentials'. Nee; een kip. Tsjah, je weet nooit wanneer je er een nodig hebt natuurlijk. Wat ik ook probeerde; ontsnappen uit dit gekooide transport was schier onmogelijk (Chicken Run). Vastgeklemd tussen een backpack en een gouwe ouwe scharrelkip, probeerde ik met een blik op oneindig naar buiten te staren. Diep in gedachten verzonken kwamen er ideeen op over hoe ik het beste van die gevleugelde bouten afkwam; barbecue chicken, kipburger, coq au vin, drumsticks, kip cordon bleu, kip kebab.  Gegrilled, gebakken, gebraden, geroosterd of als ovengerecht. Opties genoeg voor een culinaire afhandeling van deze legbatterij. Ik zag mezelf al als een Rambo met een machete gehakt maken van ieder die z'n snavel niet kon houden. Een brute bloederige slachtpartij zou het worden. Terwijl het water al in mijn mond begon te staan, klonk het gekakel van een van de hennen bekend in mijn oren. Het was een woordje engels; en ze kende er nog meer ook. Na wat over koetjes en kalfjes te hebben gepraat kreeg ik de nieuwste roddel te horen. De hoofdpersoon bleek een Hollandse snuiter met krullen. Verrassend ;) Hoofd-opper-moederkip deelde mee dat de tokkeltantes erover uit waren; ze vonden deze haan 'hansom'. Haha, hoe vleiend. Voor ik de taal van de Khmer-kippen machtig was, en ik pokpokpokpekaak kon zeggen met een lokale tongval, waren we alweer aangekomen in Can Tho. Eindstation voor deze lading pluimvee. Voelde me net 'oma’s gegrilde halve haantje' (recept). Met wat hulp van een motortaxi-chauffeur, die stond te popelen om een dollar te verdienen, was een budget-guesthouse zo gevonden. Een vriend van het huis wilde maar wat graag een graantje meepikken en kwam, nog voor ik had ingecheckt, aanzetten met verschillende tourmogelijkheden. Eerst even verder informeren voordat ik toehap. Met die instelling nam ik de behoorlijke drempel van het hotel (serieus meer dan een halve meter) en zette een eerste stap richting centrum. Vanaf dat moment werd ik achternagezeten door wederom een oud vrouwtje. En deze had pit! Ze wilde wel met mij bootje varen (naar de floating markets). Maar zelf roeien; nee dat denk/hoop ik niet. Lopen leek haar al moeilijk af te gaan, maar schijn bedriegt. Vasthoudend als ze was bleef ze bumperkleven. Of ik nou een winkel inging of bij een toeristenbureau naar binnen; als ik buiten kwam werd ik meteen weer opdringerig begroet. Ondanks haar zachte prijsje heb ik alleen al daarom meermaals een duidelijke NEE verkocht. Het statement bereikte echter pas na een lange, hopeloze, achtervolging haar door ouderdom gekrompen hersenen. Ondertussen had ze dan wel haar beweging voor vandaag gehad. Toch lief van mij he; een gratis bejaarden-gymnastiekles geven. Moegestreden, maar met ongetwijfeld snode plannen, droop ze uiteindelijk af. Na de ronde door de stad was het tijd voor een korte pitstop bij het hotel. Ik had mijn kamerdeur nog niet gesloten of de huisvriend stond al in de deuropening. Heel toevallig bood hij nu dezelfde tour als het oude vrouwtje, voor eenzelfde prijs notabene. Zou me niks verbazen als hij deel uitmaakt van het complot.  Het feit dat de man op een fatsoenlijke manier, zonder gezeik, zijn tripjes aanbood deed me besluiten om akkoord te gaan.Goedkoper kon toch nergens anders, dat was zeker. Toen ik het hotel weer verliet, op zoek naar een welverdiend avondmaal, kwam ik het oude vrouwtje weer tegen. Zittend op de stoep toverde ze een grote grijns op haar gezicht toen ze mij zag. Heks! Ik wist het... Voor het diner had ik een betaalbaar restaurant uitgekozen uit de Lonely Planet gids. Doe ik normaal nooit, maar eens moet de eerste keer zijn. Een italiaanse eettent leek me een goede afsluiting van deze merkwaardige dag. En zo geschiedde. Moeilijk te vinden was ie niet, want er is maar een 'foreignerstreet' in deze stad, en vast ook maar een italiaan. Staande voor de betreffende zaak werp ik een blik naar binnen. 'Mamma Mia', wie zie ik daar nou weer zitten; Frits en Yannick. Buongiorno gezegd, bij hen aan tafel geschoven en een grote beef-pizza besteld. Na weer een gezellig etentje een stukje gelopen en voor de zoveelste keer afscheid genomen. Arrivederci! Uitgerekend deze nacht, die erg kort zou duren vanwege de vroeg geplande boottocht, slecht geslapen. Zul je altijd zien. Om wakker te worden hield ik mijn duffe kop onder de douchekop en gaf een ruk aan de draaiknop van de koude kraan. Krakkk! 'Iets te ruw mee omgegaan' zei de huisbaas, nadat ik het probleem had gemeld. Daar kon ik hem geen ongelijk in geven, en betaalde omgerekend 7 euro voor reparatie en een compleet nieuwe aansluiting. Hier kun je nog eens wat slopen voor een prikkie :P Zou ik thuis eens moeten doen...kost een fortuin! Afijn, bij de pier in een klein bootje gestapt waar ik werd verwelkomd door een gezellige zwitserse. Met z'n twee (hoe romantisch), en een vrouwelijke kapitein, vertrokken we met zonsopkomst naar de eerste van twee floating markets. In tegenstelling tot mijn eerdere ervaringen waren deze allebei zeker de moeite waard. De eerste heette 'Cai Rang' en leek tenminste op een markt waar wat te beleven viel. De tweede, die 20km verderop plaatsvond had de naam 'Phong Dien' en bestond vrijwel geheel uit ongemotoriseerde vaartuigen. De lokatie en mensen creeerden een harmonieus samenzijn. Het was er zo sfeervol dat we als een stelletje werden aangezien, en handgemaakte cadeaus van rotan of riet kregen aangeboden (een setje ringen, een scepter en een look-a-like sprinkhaan). En we waren niet de enige. Erg grappig en creatief! Tussen het varen door hebben we nog een interessante rijstfabriek bezocht, ontbeten in een restaurant en een wandeltocht gemaakt langs de oevers van kanalen. Daar was het waar ik voor het eerst echte primitive omstandigheden (materialistische armoede) kreeg te zien, waar ze je als toerist meestal van weghouden. Eindelijk een tour die ook de minder aantrekkelijke kant niet schuwd. Ze zijn er dus toch! Na een 7-urige trip met onze priveschuit arriveerden we rond de middag weer aan land. Een mooie dag die pas half voorbij was, maar door het vele praten nu al een schorre stem opleverde. De resterende uren maar mijn mond dicht gehouden en in het park journal, blog en mails bijgewerkt. Moet ook gebeuren.