Experimentje, ettertje, en de ene verrassing na de andere. De allerlaatste bestemming in Vietnam; 'Chau Doc', was me er eentje. Bij aankomst door motortaxi naar hotel van mijn keuze laten brengen, waar de chauffeur in kwestie ook deel van uitmaakte. Aldaar een kamer bezet, spullen neergezet en naar beneden gelopen met de vraag om een plattegrond van het stadje. Die hadden ze wel; perfect. Bij de open lobby van het hotel was ik de kaart aan het bestuderen toen Frits en Yannick binnenliepen. Nee he, niet weer, haha! En zo waren we weer in staat om ervaringen en verhalen uit te wisselen, onder het genot van een zeer voordelig en smakelijk diner op het marktplein. Na de social update zijn we weer uit elkaar gegaan en ben ik een zoektocht gestart naar een lekker ijsco. Dat bleek een teleurstelling, want de zaken die nog open waren misten goed ijs of waren door hun voorraad heen. Nou ja, jammer dan. Bij de voortzetting van de tocht, die uitliep op een ronde door de stad, werd ik ietwat verlegen aangesproken door een Vietnamees. Aah leuk dacht ik, wil er weer een engels oefenen. Maar dat hoefde niet; hij was namelijk zelf engels docent. Een hele praatsessie later vroeg hij me om mee te gaan naar een bar, waar we dan onder het genot van een biertje het gesprek konden voortzetten. Nee dank je, had ik niet zo'n behoefte aan. 'Morgen dan naar massagesalon' was het volgende nogal bizarre idee. Nee dank je, heb andere plannen. De voorstellen werden vreemder en vreemder... Waar gaat dit heen dacht ik nog, toen hij op fluistertoon overging en het hoge woord eruit kwam. Met zachte stem vertelde hij dat ie bisexueel was. Samen met zijn maat zocht hij, bij wijze van experiment, een westerse blanke om de nacht mee door te brengen. Of we niet samen lekker bij konden kletsen op mijn kamer... Waaahhh; NEE dank je! Ben hetero en ook weer niet zo openminded, haha. Heb de twee vriendelijk gebonjourd en me vlug uit de voeten gemaakt. Een dag later was het weer eens tijd voor een mooi parkje. Lekker aan de waterkant, in de schaduw van een of ander kunstwerk (is het toch nog ergens goed voor). Terwijl ik daar zit te schrijven, met mijn waren netjes uitgestald, trekt de schaduw meer volk aan. Een moeder met haar, naar schatting anderhalf jarig ettertje, komt vlak langs me zitten. De ogen van het onderkruipsel beginnen te glinsteren bij het aanzien van alle op de grond liggende kostbaarheden. Hij baant zich al snel een weg naar mij en m'n goodies, en begint naar het papierwerk te graaien. Vast om te kijken of er ook bankbiljetten tussen zaten. Toen hij doorhad dat er wat dat betreft niks te halen viel bij deze arme jongen, pikte hij maar mijn cijferslot. Nee, het was geen geniaal kind... Ik had het slot langs mijn tas gelegd. Meneertje was er even zoet mee, maar al gauw weer ontevree met de buit. Wat ie ook deed, het ding gaf geen kik en ging niet kapot. Als kind gaat de lol er dan ook snel vanaf; zo ook bij deze vlegel. Van alle inspanning had ie blijkbaar dorst gekregen en, onder het mom van zelfbediening, een fles water gepakt. Die van mij welteverstaan. 'Zeg lullo, het is hiero geen marktkraam! Betalen manneke.' Het keteltje kijk me nonchalant aan, flikkert de gestolen spullen op de grond, trekt brutaal mijn sandalen aan (die ook los lagen) en loopt er op weg. Schooier! Het nadeel van 'old fashioned' post op de bus doen is dat het je, tijdens het regenseizoen, weleens een nat pak kan kosten. Zeker als je naar een vestiging loopt, een eindje buiten de stad. Een filiaal die ook nog eens gesloten was in verband met lunchpauze (11.30u - 13.30u). Slow-food ook hier steeds populairder? Omdat wachten ook zo zonde is van de tijd, heb ik de dichtsbijzijnde engels-sprekende gelokaliseerd en de weg gevraagd naar een ander postkantoor. Een kaart van de stad komt dan ook altijd goed van pas en zodoende haalde ik die tevoorschijn. De man wees behulpzaam naar een punt midden in het centrum van de plaats. Huh? Is er ook een kantoor in het centum? 'Ja, dat is de hoofdvestiging', zei hij vriendelijk. Ooh nee, wat een blunder! Had het niet eens gezien bij het bestuderen van de map, voordat ik op weg ging. Shame on me, haha. Bij gebrek aan een postkoets ben ik zelf maar terug gaan lopen richting centrum. Ongeveer op de helft van de route, oftewel 'the point of no return', begon de wind sterk toe nemen en kwam er een enorm donker front uitgerekend mijn kant op. Dan weet je genoeg... Het regenseizoen vond het tijd om weer eens wat van zich te laten horen, met een plensbui van jewelste. Maar waarom moet dat altijd als je in 'the middle of nowhere' bent? Ach ja, wel lekker verkoelend :) Omdat ik 'El Nino' niet beter wilde leren kennen ben ik uit Vietnam gevlucht. Over het water nog wel. Het eerste stuk, tot aan de grens met Cambodia, met een slowboat en daarna met een zogenaamde speedboat. Voordat die vertrok heb ik, samen met alle andere krenten (gratis tour) een floating fishermans house, cham village en weverij bezocht. Boeiend! De grenspost aan Vietnamese zijde was niet meer dan een drijvend gebouwtje, waar de zaakjes wel eens eventjes zouden worden geregeld. Dat eventjes groeide uit tot de nodige uren, want een Amerikaanse had geen lege pagina's meer in haar paspoort. En ja, waar moeten ze dan dat stickertje plakken en stempelen... Het bleek slechts een voorproefje van wat een hele lange dag zou worden. Een eeuwigheid mag je wel zeggen, en zo voelde het ook. De slowboat was nog net sneller dan een scootmobiel. En de speedboat, tjah; snel is anders. Normaal gesproken duurde de trip naar Phnom Penh ongeveer 5 uur, maar 'normaal' hebben ze hier nog nooit van gehoord. 9 uur later kwam er dan toch land in zicht. Land met een prachtig paleis en pagoda. Het eerste beeld van Cambodia deed alle ellende vergeten. Het was wel stilletjes op de Mekong, toen we eenmaal Vietnam uit waren, maar dat zal zeker veranderen na het aanmeren in deze hoofdstad.