Een dollar of twee, stalactiet en een 'one way ticket to hell'. Raad eens wat een bed kost in een compleet onbezet guesthouse te Kampot... Twee-en-een-halve dollar! En dan heb je 7 vrije bedden, 2 toiletten en 2 douches om uit te kiezen. Wat een luxe, haha. Een praatgrage belg runde het zaakje, waar het niet heel erg storm liep. Misschien moet ie er ook een friettent bij openen. Dat zou opzienbarend zijn in Cambodia. Goed voor de klandizie ;) Een steengoed bakkerijtje was er al in het stadje, dat meer aanvoelde als een dorp. Sinds de heerlijke geur van versgebakken brood en broodjes mijn neus had bereikt, was ik vier dagen lang vaste klant. Jammie! Omdat reizen in Azie meer is dan alleen voordelig volvreten, heb ik dezelfde dag nog een tweewieler gebietst (gratis bij guesthouse) en ben naar de 'Salt Plains' en 'Phnom Dong' gefietst. Beiden gelegen op een schiereiland, gekenmerkt door rood-oranje dirtroads, rijstvelden, en een lading zout waar ze zelfs bij McDonalds lang mee vooruit zouden kunnen. Een omgeving volledig onverkend door toeristen, die ik dan ook geen heb gezien. Ben wel in aanraking gekomen met lokaal nieuwsgierig gevleugelte. In plaats van weg te rennen voor deze barbaarse carnivoor te fiets, kwam het beest onbevreesd een kijkje nemen. Iets te dichtbij, waardoor het arme dier in de gehaktmolen met de gevreesde naam 'de Spaak' werd getrokken. Soepkip! Na een korte circusact in de hamstermolen vloog ze hondsdol de struiken in. Enkele veren minder, maar verder nog goed voor de 'chicken luk lak (soms gespeld als; lol lak)'. Een heerlijk gerecht uit de Khmer-keuken. Te bereiden als verschillende varianten; beef, pork, chicken en zelfs shrimp. Misschien eens thuis uitproberen? Maar goed; to the point. Op deze bloedhete dag eindigde ik bij de kust op een plek waar een vervallen picknickhutje stond te vergaan. Ideaal om even de schaduw op te zoeken, pen en papier erbij te pakken en creatief te wezen. En zo werd verhaal nummer 40 op mijn reislog geboren. Nooit gedacht dat ik zoveel zou schrijven binnen 5 maanden. Je kunt niet zeggen dat ik jullie niet op de hoogte houd, haha. Daags later zou ik op worden gepikt voor een tour naar 'Bokor Hill Station' en omgeving, inclusief een rivierboottocht met gratis zonsondergang. Wow :P Een half uur na afgesproken pick-up tijd was er echter nog steeds niemand komen opdagen. Heb toch maar mijn guesthouse laten opbellen naar de agency, met de vraag waar ze bleven. Waren ze me gewoon vergeten! De bus was al ergens halverwege de berg. Mooi is dat... Maar geen nood; een man met motorbike haalde me alsnog op en reed me naar waar de bus langs de weg stond. Fijn dat ze op mij hebben gewacht dacht ik, totdat bleek dat ze pech hadden gekregen. Balen. De chauffeur was ook niet al te behendig en voorzichtig met de versnellingen en schakelen daartussen, merkte ik later. Misschien zat daar de oorzaak van het probleem wel. Om geen tijd te verdoen stelde de gids voor om een alternatieve route te nemen. Een oud en lang ongebruikt pad naar een of ander buddha-beeld en 'Black Palace' (een cluster verlaten gebouwen van de voormalige koning). Met de gids al wild om zich heen houwende hebben we ons een weg gebaand door de jungle en uiteindelijk het doel bereikt. Daar aangekomen zagen we het busje al staan. Snel gerepareerd! Na een lunch bij een, onder Cambodianen, populaire waterval werd een klein kerkje aangedaan. Ne als het paleis was deze verlaten en langzaam aan het vergaan. Heilig maakt nog niet eeuwig. Ook het casino, dat daar niet ver van was verwijderd, verkeerde nog niet zo lang geleden in slechte staat. Deze zijn ze helemaal aan het renoveren, waardoor er uiteindelijk weinig moois meer van over zal blijven. Het verleden (ooit een outpost van de Khmer Rouge) wegpoetsend met beton en pleisterwerk. Pictoresque word het er niet op. Gelukkig kunnen ze het magnifieke uitzicht over de zee, waar je zelfs het Vietnamese 'Phu Quoc island' kon zien, niet verprutsen. Dat was namelijk echt spectaculair! Niet voor niks dat er de nodige mensen, die al hun geld in het casino waren kwijtgeraakt, hier naar beneden zijn gesprongen. Geen andere uitweg meer zien dan een duik in een bodemloze put. Blijft een gok he. Gauw zal dit gebied weer hordes verslaafden en steenrijken der aarde aantrekken. Na het zien van de plannen in de vorm van een grote maquette was ik daarvan overtuigd. Het zien van de zonsondergang, vanuit een bootje op de rivier, bracht weer nieuw licht en een sprankje hoop voor de toekomst. De laatste dag besteed in 'Tekchou Falls', wat eigenlijk gewoon een dam bleek met een stroomversnelling. Wauw; verwacht daar maar geen foto's van ;) Na een vluchtig bezoek aan 'Het Bakkerijtje', waar ik veel te veel broodwaren had ingekocht, de bus naar Battambang binnengestapt. Jammergenoeg was een rechtstreekse rit niet meer te boeken, en zodoende moest er overgestapt worden in Phnom Penh. Aldaar werd bij het verzilveren van het ticket duidelijk dat er geen aansluitende lijn was. 'Twee uur wachten', zei het vrouwtje achter de toonbank. 'Wat een verrassing', dacht het mannetje aan de andere kant van het glas. Afijn, de tijd tikte weg. De figuur die langs me kwam zitten in de betreffende bus tikte echter niet. Toen ik enterde wilde hij graag een praatje maken. Nou heb ik normaal gesproken geen moeite om iemand in de ogen te kijken tijdens een gesprek, maar dit keer werd ik afgeleid. En wel door een gigantische pork die uit zijn neusgat hing te bungelen. Op een gegeven moment voelde hij de stalactiet zitten en besloot daarop z'n hele neus leeg te peuteren. Smakelijk eten, vieze vent. Gelukkig werd me verder leiden bespaard, toen een Cambodiaans leeftijdgenoot vroeg of ik naast hem wilde zitten om engels te oefenen. Graag zelfs! Toen we het eindstation in Battambang naderden stonden de tuktukkers al te springen om een nieuwe klant; letterlijk en figuurlijk. Van rustig nadenken over een slaapplek was geen sprake, want je werd meteen overrompeld. 'De goedkoopste bieder wint' riep ik uit. Dat was duidelijk, dacht ik zo. Een beetje concurrentie is altijd gunstig voor de prijs, die met $1,5 weer aan de belachelijk lage kant was. Een nieuw record! En daar kreeg je nog een goed bed, zonder vlekken of beesten, voor ook! Ok, de douchekop ontbrak en er was geen wastafel, maar daar viel mee te leven. Dag erop geen donder uitgevoerd. Alleen een beetje rondgedoold en 's avonds een 'special fried rice' (met allerlei soorten vlees en vis) besteld en een custom made 'orange-chocolate icecream-shake' laten maken. Doe maar decadent, haha. Ohoh, ook hier weer een lekker bakkertje gevonden in de ochtend. Met een baguette al in de hand en een fototoestel in de ander heb ik het treinstation van Battambang bewonderd. Over vergane glorie gesproken: de enige stukken spoorlijn die nog worden gebruikt in dit land zijn die waar de befaamde 'bambootrain' overheen scheurt. Die mag je trouwens absoluut niet missen als je in deze stad bent. Zeker als je van een gestoorde, veel te harde, gevaarlijke dodemansrit houd met een sterk vergrote kans op overlijden. Jezus, wat was dat eng! Het spoor was zo recht als een dronkelap kan lopen na 40 bier. Een ervaring van de categorie; een keer en dan nooit meer. De andere sights op deze 8 uur lange tuktukdag waren minder spannend, maar minstens zo uniek. De dag was begonnen met een verlaten Pepsi-fabriek, waarna ik gevoerd werd aan de kleine krokodilletjes in de crocodile-farm. Vervolgens door naar een tempelcomplex met de naam 'Wat Ek Phnom' (hindoeistische ruine met buddhistische tempel ervoor gebouwd). Interessante combinatie! Via een kleine omweg een stel bomen bereikt waar honderden 'fruitbats' aan de takken hingen. Aan het wachten tot de bananen naar ze toe kwamen vliegen. Stelletje apen. Volgende stap was 'Wat Sampeau', waar de Khmer Rouge een 'one-way cave-exploring' tour hadden geintroduceerd. Naar beneden, en nooit meer terug; getuige de vele schedels bij het monument. Bij het vallen van de avond voor een immense grot gewacht totdat duizenden vleermuizen zouden uitvliegen, op zoek naar voedsel. Wat een schouwspel...en een stank. Bij terugkomst in de stad een Battambang-burger en Battambang-shake besteld. Leuk woord woord he; 'Battambang'. Klinkt zo lekker :)