Stop-motion masterpiece, vervelend verkopertje en flipperkast. Van Battambang naar Siem Reap per boot. 7 uur op een solide bankje met evenzo harde leuning. Beenruimte genoeg; voor een lilliputter. Toch was dit 'by far' de mooiste en meest interessante boottocht tot nog toe! Wie wat wil zien moet pijn lijden, hehe. Aan het einde van de vaart was je nog meer dan 10km verwijderd van de stad. Niet echt praktisch, maar vrees niet. Je word opgewacht door een klein leger tuktuks, die strategisch staan opgesteld om als eerste een of meerdere toeristen aan de haak te slaan. 'Duck-hunt' is er niks bij, zo makkelijk kunnen ze een klant vangen. Als toerist heb je weinig keus als je daar aanmeert met je hele hebben en houwen. Welke gek gaat er nu dat hele stuk lopen met backpack/trolley? Ik dus niet. Hopsakee, in een tuktuk gesprongen en al gauw vergezeld door een Duitser. Onderweg, naar onze accommodaties, besproken wat we wilden zien/doen in en rond het Angkor-complex; de attractie bij uitstek in deze regio. Daaropvolgend besloten om samen de chauffeur en z'n vervoermiddel in te huren voor de volgende dag. Plan was om de small circle (mini-tour) te doen voor een totaal van $16 dollar. Te beginnen met de niet te missen zonsopkomst te Angkor Wat. Daar moest je wel nogal vroeg voor op staan; rond 4 uur 's ochtends. Geen probleem want dat had ik er graag voor over. Wat een wake-up light! Je werd 'wakker' door een ongelofelijk spectaculair kleurenpalet waar zelfs Bob Ross jaloers op zou kunnen zijn. De door hem zo geliefde, en in overmaat gebruikte, bomen waren er ook nog eens in overvloed. Een onovertroffen masterpiece. En dit was nog maar het begin van een dag vol hoogtepunten, die rond 17.00u helaas alweer eindigde. De ene tempel nog mooier dan de andere; versiert met details waar je uren naar zou kunnen kijken. Echt waar, vraag maar aan mijn digitale-camera! Volgens mij heb ik zoveel foto's gemaakt, dat als je ze achter elkaar af zou spelen een stop-motion film te zien krijgt. Misschien toch beter gewoon maar alles op moeten nemen, haha. De hoofdrol zou zomaar vertolkt kunnen worden door de gigantische fel gekleurde spin, die op een of andere manier ongemerkt op de cowboyhoed van de Duitser was geklommen. Deze acrobaat kwam onaangekondigd zijn kunstjes vertonen, en daar waren wij niet zo van gediend. Nadat ik naar de Duitser riep om onmiddelijk zijn hoofddeksel weg te gooien, werd de circus-spin een spoedcursus vliegen aangeboden. Daar was de celebrity zo bekwaam in dat we hem om een handtekening gingen vragen. Het talent kon echter niet kiezen met welke 'hand' die dan gegeven moest worden. Zeker net pas begonnen aan z'n carriere... Dat word wat als ie een ster krijgt op de 'walk of fame'. Treuzel, treuzel. Slechts 1 dag doorbrengen in en rondom deze world heritage site zou zonde zijn. Het is onmogelijk om dan 'alles' te zien, en dat wilden we maar al te graag, na de superieure introductie via tuktuk. Gelukkig hadden we dat op voorhand al bedacht en een multiple-entry pas aangeschaft. Goed om 3 dagen lang eeuwenoude tempels te bewonderen, totdat we vanzelf wortel schoten en een werden met de jungle. De tweede dag stond in het teken van de big circle (big tour), die we per fiets hebben afgelegd, met als slotakkoord een sunset vanuit de hoogst gelegen tempel. Dag drie solo de zonsopkomst gaan bekijken, omdat de Duitser flinke buikklachten had overgehouden aan 'verkeerd' voedsel. Na de sunrise, die totaal anders was dan de eerste, ben ik nog eens alle tempels nagegaan die het meeste indruk hadden gemaakt. Rond de middag verliet ik de laatste van deze reeks bouwwerken voor een welverdiende lunch. Had net wat besteld bij een eettentje toen het zoveelste kind souvenir-troep kwam verkopen. Nee, nee en nog eens nee. Maar het menneke, van een jaar of 8, was met geen mogelijkheid weg te krijgen. Na al teveel keer 'nee' te hebben gezegd, geschud, gebaard en zelfs uitgelegd, ben ik daar maar mee gestopt en heb hem een tijd lang totaal genegeerd. Desondanks bleef ie maar uitkramen; 'buy one from me, 10 for one dollar' (postcards). Niet het meest snuggere jochie van de klas hoor. Na een kwartier doorzeuren had ie nog niet door dat hij echt niks aan mij zou slijten. En al die tijd was hij nog niet eens in prijs omlaag gegaan, of in ieder geval creatief met cijfertjes geweest. Geen goed verkopertje! Twee bier of een hele dag een fiets huren in Kratie. Tijd om de benen te strekken na een lange busrit, dus toch maar voor de laatste gekozen. Wat voor fiets krijg je voor een dollar? Eentje MET een stuur, twee wielen en een zadel! Ongelofelijk he... Zou je toch niet verwachten voor dat geld. Het ding rammelde wel aan alle kanten en de banden waren zo slap als een elastiekje. Dat kwam de grip ten goede, verzekerde de manager me. Lolbroek. Maar he, 'what you pay is what you get'. Klagen mag je niet voor dat geld, hehe. En heb er toch mooi een ritje mee kunnen maken rondom het eiland 'Koh Trong', in het midden van de Mekong rivier. Een minder welkome verrassing was de hevig jeukende warmte-uitslag. Precies op de plekken waar mijn daypack over de huid schuurde. Vervelend! 1-0 voor moeder natuur. De laatste dag een motorbike-tour geregeld, voor een grote loop langs de oost- en westkant van de rivier. Te beginnen met een boottocht om de zeldzame en bedreigde 'Irawaddy' dolfijnen te spotten. Er zijn een aantal stromen waar ze vaker worden gezien. Bij een van die versnellingen kregen we de kans om er een aantal van heel dichtbij mee te maken. Bijzonder moeilijk om foto's van te schieten; voor je het weet duiken ze weer weg. Net een flipperkast! Van het ene waterdier naar de andere; schildpadden. Die waren verscholen in het veilige 'Turtle Conservation Center'. Daar werden de 'Teenage Mutant Ninja Turtles' fysiek getraind om hun menselijke belagers van zich af te slaan. Voor het mentale en spirituele deel konden ze terecht bij de nabijgelegen '100 pillar pagoda', die er overigens meer dan 100 heeft. Don't ask. Na een schuilsessie voor de helse hoosbui (handig zo'n tempel), zijn we met motorbike en al naar de overkant van de Mekong gevoerd. Van daaruit over zeer slechte, glibberige blubberpaden helemaal gereden ter hoogte van Kratie. Onderweg traditionele dorpjes met verbaasde inwoners passerend. Het was me al gauw duidelijk dat hier niet zoveel toeristen kwamen. Het voelde authentiek en dat merkte je ook. Overal waar je kwam werd je aangegaapt. Alsof ik in mijn nakie op de motor zat! Gelukkig niet, want ik was me vergeten in te smeren met zonnecreme. Zodoende mijn gezicht een beetje verbrand. Stel je voor dat dat met je zakie gebeurd...ouch. Als klap op de zag ik een kokosnoot een snoekduik maken richting kale kop. Het had niet veel gescheeld of de betreffende man zou voortaan als 'conehead' door het leven gaan.