Dubbel en dwars, bushmaster en vrouwelijk geslacht. Aan het rijtje tempels, tropische eilanden en rivieren wilde ik ook nog graag wat jungle toevoegen. Waar kon dat beter dan vanuit de dichtbegroeide en dunbevolkte provincie met de mooie naam; Ratanakiri. 'The place to be' was Banlung. Een stadje compleet gericht op toeristen, die er amper waren. Zal wel het seizoen zijn. Om daar te geraken moest er weer een afstand overbrugd worden. Een minivan was het middel van transport, gedreven door een zeer ambitieuze chauffeur. (Grootheids)waanzin was het. Niet op persoonlijk vlak, maar wel materieel gezien. De magier dacht waarschijnlijk dat ie een jumbo-bus bestuurde met een onbeperkte, flexibele ruimte (a la de bus uit de Harry Potter reeks). Met zijn mindtricks liet hij iedere reiziger langs de weg geloven dat er nog plaats was, in de bodemloze put op vier wielen, ongeacht de hoeveelheid extra bagage. De capaciteiten van de minivan werden tot het uiterste gerekt met iedere kilo mens en machine. Het mag gezegd worden: de meesterpuzzelaar deed niet onder voor Merlijn de tovenaar. In een voertuig met plaats voor 11 personen (inclusief driver) pasten er wonderbaarlijk genoeg maar liefst 18. En dat was nog niet alles; er moest ook nog een motorbike in. Niet erop of erachter...nee; IN! Met welke hocus pocus zou deze uitdaging nu weer opgelost gaan worden? De man haalde zijn surrogaat toverstaffen, ieder voorzien van vijf vingers, uit zijn zakken en liet ze eens even flink wapperen. Zo vlug als een wervelwind werd de halve wagen omgekeerd en heringedeeld. Wow. Wat er allemaal uit de hoge hoed werd getoverd was onvoorstelbaar; wat er weer in ging gewoonweg onmogelijk. Dat woord beschrijft ook treffend de houding die eenieder aan moest nemen, gedurende een paar uur. Ik had iets anders in gedachten met een spelletje Twister. Bij aankomst in het stadje heb ik mezelf en mijn tassen uit het voertuig weten te vouwen, gebruikmakende van een gevorderde origami-techniek 'in reverse'. Die japanners zijn zo gek nog niet; hebben natuurlijk ruime ervaring met grote objecten in kleine auto's proppen. Sta je net met beide benen op de grond, word je meteen een bed in een guesthouse aangeboden. Gemak dient de mens! Ben er meteen op ingegaan en daarna lekker actief rond gaan lopen om de spieren weer wat losser te maken. De volgende dag was het plan om een fiets te huren en een ronde te maken naar en om een kratermeer genaamd 'Boeung Yeak Lom'. Onophoudende regen gooide echter roet in het eten. Daarom maar besloten een internetcafe in te duiken om flink wat foto's te uploaden, totdat de stroom uitviel. Wat een dag zeg...wat een pech. Dan maar heil zoeken in een restaurant om te eten: 'Fish Amok' (een traditionele khmer maaltijd) . Daar kon tenslotte weinig mis mee gaan, en dat werd gelukkig bewaarheid. Wat ook niet mis was waren de prijzen van tours, aangeboden door betreffende agency's en hotels. In je eentje vrijwel allemaal onbetaalbaar. Dat is meteen het grote nadeel aan solo reizen. Je draait op voor alle kosten tenzij je een paar anderen weet te strikken. Normaal gesproken geen probleem, maar dit stadje was toeristisch gezien vrijwel uitgestorven. Als een lichtpuntje op deze donkere dag trof ik twee sloveense meiden bij het hotel, waar ik zojuist de toeristenteksten aan het doorspitten was. Ze waren net pas gearriveerd en wilden ook deze dag nog een meerdaags avontuur boeken. Het geluk lachtte me eindelijk toe. We bespraken onze wishlists en kwamen uit bij een tour die aan alles voldeed. Een 2 day/1 night optie, met als trekpleisters een bezoek aan Lao en Chinese villages, twee tribal cemeteries, een drietal watervallen, het kratermeer (jaja, toch nog), tocht op een olifant en een jungletrek. Een perfecte alles-in-een combinatie; precies wat ik zocht! 's ochtends zouden we om 7.00u vertrekken, maar dat werd uiteindelijk 9.00u. Och ja, tijd is relatief. Het had overigens de hele nacht hard geregend, en dat kwam niet ten goede aan de kwaliteit van het wegdek werd ons verteld. Logisch, dat had ik ook wel kunnen bedenken... In plaats van met een auto zouden we, om die reden, met twee motorbikes op weg gaan. De gids op de ene, en...op de andere. De twee dames hadden geen ervaring en durfden niet. Begrijpelijk. Wat nou als ik ook nee zou zeggen, bedacht ik. Dan had de gids wel een groot probleem. Dat kon ik hem, of beter gezegd ons, niet aan doen. Zou tenslotte nog meer tijd kosten. Bovendien begonnen mijn gedachten af te reizen naar de 'motorcycle diaries' in Vietnam. Toch wel weer leuk om er eentje te besturen, hihi. Met jeukende handen aan het stuur had ik snel de smaak weer te pakken. Al was het terrein van iets andere aard dan gewend. Vanwege de moeilijk begaanbare, en spekgladde, wegen besloot de gids beide ladies achterop te nemen, om mij te ontzien. Zodoende bereed ik alleen het moddermonster; over blubberpaden, om/door gaten zo groot als een koe en gevuld met derrie. Glibberend en glijdend bereikten we de twee tribal cemeteries waar je eigenlijk niet mocht komen zonder permissie van de lokale stamoudste. De gids deed daar erg nonchalant over maar kwam niet in actie, ondanks herhaaldelijke verzoeken van onze kant. Een beslissing om voet op deze heilige grond te zetten bleef uit. Na enige tijd vonden we het welletjes geweest, namen het heft in eigen handen en betraden 'illegaal' het terrein. Helemaal hierheen gereden voor niks...dat was niet de afspraak. In het geval er een boze bewoner aan zou komen stormen om ons te verjagen, dan wezen we met onze beschuldigende vingertjes toch gewoon naar de gids. Na enkele minuten had ie dat scenario blijkbaar ook bedacht en begon een beetje te zenuwen. Om hem daarvan af te helpen hebben we na een tijdje genade getoond, de fotoshoot beeindigd en wederom de motorbikes beklommen. Wat volgde waren de Lao en Chinese villages, en de opvallende verschillen daartussen. Er is een enorme kloof tussen de mentaliteit en leefstijl van deze minority's. De Lao zijn laidback, relaxt en leven van dag tot dag. Heb je genoeg geld voor twee dagen verdiend, dan hoef je morgen niet te werken. Ze leven voornamelijk van agricultuur. De Chinezen zijn heel gemotiveerd, gedisciplineerd en werklustig; meer, groter, duurder. Handelen is hun manier van leven. Dat kwam aardig overeen met het beeld wat ik al had gekregen van China, gedurende mijn twee maanden in dat land. Al deze indrukken smaakten naar meer, maar eerst werden onze magen gevuld met een lunch. De motoren daar achterlatend, verlieten we de bewoonde wereld, op weg naar de afgelegen homestay. Die lag erg goed verscholen in de bush, met ricefields en plantations in de buurt. Bij aankomst werden we begroet door een stel villagers en een slangenkop op stok. Dat was nog eens origineel! De rest van het beest zat al in de pan en was grotendeels bereid. Gastvrij als ze waren werd voor ieder een groot stuk reptiel afgescheurd. Een unieke kans op wat inheems en zeker niet alledaags voedsel, gecompleteerd met wat zelfgemaakte rijstwijn (duurt twee weken om te maken). Beestachtig lekker! Het dier was overigens gevangen en gedood omdat het de kippen bedreigde. Het is dus niet zo dat er alleen exotische dieren op het menu staan in de bush. Bij de homestay wemelde het van de boerderijdieren, die allemaal een taak te volbrengen hadden. Varkens om de etensresten op te eten en kippen voor de eieren en soep. De kat moest het ongedierte te pakken krijgen en de hond op zijn beurt de kat achterna zitten wanneer die zat te luilakken. Noem het 'the circle of livestock'; waar de slang schijnbaar niet tussen paste. Sss... Wat mij betreft hadden ze trouwens net zo goed een stel kippen kunnen onthoofden in plaats van die arme slang. De smaak is namelijk precies hetzelfde! Maar ja, heb je liever een vleesetende dinosaurus in je backyard of wat fladderend gevederte? Ik weet het wel :) Vanuit de homestay trokken we de jungle in, waar de mieren regeerden en de prikkende planten blijvende herinneringen achterlieten op onze lijven. Net op tijd waren we weer terug bij ons gasthuis. Een aanzienlijke storm dreef ons allen onder een dak, waar later een welverdiend diner werd opgediend. Inmiddels deed de avond zijn intrede, en tegen de tijd dat we erbij zaten als een gevulde kalkoen, was het pikkedonker. Zonder electriciteit betekent dat al gauw; welterusten. Een hangmat (voorzien van muskietennet) zorgde voor een bijzondere nacht onder een, ongetwijfeld, schitterende sterrenhemel. Jammer van het dikke wolkendek, dat weer eens het uitzicht bedierf. Zul je altijd zien. Het was deze nacht trouwens opvallend stil...of ik was zo moe en bereikte een hele, hele diepe slaap. Heb namelijk geen enkel dier horen mekkeren! De volgende dag begon alweer om 5.00u in de ochtend, bij het eerste straaltje zonneschijn. Een ontbijt zat er helaas niet in op dit tijdstip. Jammer, want al dat loslopende vlees maakte me wel hongerig. Alsof we nog niet genoeg nattigheid voorbij hadden zien komen de afgelopen dagen, stonden er vandaag een aantal watervallen op de planning, en tussendoor ook nog een bezoek aan het kratermeer. Onderweg naar het eerste stroompje stopten we bij een eettentje, waar ontbijt werd geserveerd. Keuze wat betreft voedsel was er niet. Wat dat betekende wist ik nou onderhand wel; voor de zoveelste keer noodlesoup. Blehhh! Halverwege de route naar waterval nummer twee werd de weg een stuk beter, en vroeg de gids of ik een van de dames achterop wilde nemen. Vooruit dan. Even wennen hoor, een ander bewegend object op de motorbike. Was alleen een backpack gewend, en die was niet zo'n actieve prater. Veilig en wel bij het meer aangekomen besloot ik eromheen te lopen, terwijl de ladies gingen zwemmen. Heb tijdens deze wandeling meer dieren gezien (een slang, vele hagedissen en een school gestoorde vissen die een soortgenoot levend aan het villen waren) dan tijdens de gehele jungletrek. Zal wel komen omdat mijn reisgenoten hun kleppen niet dicht konden houden. Vrouwen...zucht. De laatste waterval hebben we vanuit een hoogte van minstens twee meter; op de rug van een stel olifanten, beleefd. Een unieke experience! De twee mastodonten bleken moeder en dochter te zijn. Heb maar niet naar hun leeftijden gevraagd, want dat vind het vrouwelijke geslacht nooit zo fijn. De matriarch was duidelijk het meest ervaren gevaarte, en luisterde behoorlijk goed naar de mahout. De jongere was onstuimiger, ondeugend en had het niet zo op onbekenden. Verlegen ding. De slovenen werden op het volwassen dier gezet en ik...ik mocht de dochter berijden, haha. Lekker ding joh :P De laatste paar dagen gesleten in 'Stung Treng'. Een gehucht aan de Mekong, waar werkelijk niets anders te doen was dan internetten en consumeren. De plaats word voornamelijk gebruikt als doorvoerhaven van toeristen naar Laos en vice versa. Grote kans dus dat je mensen tegenkomt die je al eens eerder hebt ontmoet. Ja hoor, wie tref ik daar aan rond een slaperig middaguur; Frits en Yannick. Inmiddels toch alweer een maand geleden sinds onze laatste ontmoeting. Een record!