Happy shit, op de route, en 'Southern Swing'. De grens Cambodia/Laos was me er eentje. Beide landen zijn van plan er wat moois van te maken, dat was duidelijk. Het gebied was een grote bouwplaats. Vooralsnog moesten we onze paspoorten echter laten stempelen in een tuinhuisje (Cambodiaanse zijde), en een bouwkeet (Lao zijde). Een stempel moet je overigens 'kopen' en kost $2. Het geld dat je kwijt bent met deze corrupte daad, verdwijnt linea recta in de achterzak van de ambtenaar. Geef je graag aan een goed doel, maak dan geen gebruik van deze grensovergang. Ben je eenmaal het niemandsland gepasseerd en officieel in Laos, dan moet je wachten op verder vervoer. Dat vertrekt echter pas wanneer de bezettingsgraad voldoende is om de reis rendabel (lees; winstgevend) te maken. Is er een grote stroom toeristen, dan is het koekblik zo vol. Zo niet, dan kun je lekker lang uit je neus zitten eten. Ik kan jullie wel vertellen dat die van mij behoorlijk schoon was, alvorens de reis te vervolgen. Op naar een van de, zogenaamd 4000, eilanden in het zuidelijkste stukje Mekong te Laos. Heerlijk overdreven benaming voor deze regio; ook dat is typisch aziatisch! Het eiland met de naam 'Don Det' zou het uitgangspunt vormen voor de komende dagen. Bekend, beroemd, befaamd en berucht onder backpackers wegens de lazy Lao lifestyle en 'happy' toevoegingen. 'Happy' refereert hier niet naar de altijd lachende en vriendelijke bevolking, maar wijst op de aanwezigheid van allerhande drugs. Bestel je een 'happy veggie pizza', dan moet je niet verwachten dat al die kruiden en groenwaren onschuldige ingredienten zijn, haha. Vrolijk zul je er vast van worden, maar daar heb ik geen 'herbs' voor nodig. Waarom dan naar dit eiland zou je je af kunnen vragen... Ondanks het imago is het niet alleen maar sex, drugs & rock 'n roll op Don Det. Het eiland kent twee gezichten. Het noorden is gericht op de feestende toeristen, en het zuiden is bestemd voor de authentieke rustzoekers. Raad eens waar ik eindigde, na een lange wandeling, vergezeld door drie belgen. Juist, het zuiden. Makkelijke vraag he! Jullie kennen me te goed :) Een andere reden om deze contreien te bezoeken is de spectaculaire zonsondergang, zogenaamd iedere dag. Nou, het begon al goed dan. Regen, de hele dag door! Geen zon gezien, laat staan een sunset. Heb ik weer hoor... De dag erop met de belgen via de franse brug naar het aangrenzende 'Don Khon' gelopen, en daar de 'Li Phi' waterval (noem het maar een stroomversnelling) te bekijken. Imposant, dat zeker. Wegens bewolking weer geen zon onder zien gaan. Heh, verdorie. Na het laatste avondmaal speciaal naar het westen van het eiland gelopen, in de hoop een buitengewone sunset te begroeten. Het weer voorspelde veel goeds. Gewoontjes was de zonsondergang in ieder geval, maar buitenaards...nee. Of misschien ben ik inmiddels wat verwend geworden. Wie zal het zeggen. Volgende halte; het gehucht 'Champassak', van waaruit het world heritage listed 'Vat Phou' complex bezocht kon worden. Het plaatsje lag precies op de route, volgens de kaart en diverse ondervraagde touroperators. Niets bleek minder waar. Bij het eerste de beste bordje, wijzend op de toeristische attractie, mikte de buschauffeur mij en een australische vrouw eruit. Daar stonden we dan, gestrand aan de hoofdweg. Geen mens of verder vervoer te bekennen. Dachten we ook eens even snel 'en route' wat te kunnen bezichtigen. Met moeite uiteindelijk toch een levend wezen, voorzien van tuktuk, kunnen vinden en onze reis doorgezet. Totdat we bij de Mekong uitkwamen. Aan de overkant lag Champassak en Vat Phou. Klein probleempje...hoe kwamen we daar? Waar de #%&* zijn al die andere toeristen? En hoe hebben zij de oversteek gemaakt? Er zou volgens inlichtingen regelmatig een ferry gaan tussen dit spookstadje en het gehucht aan de andere kant van de rivier. Na lang zoeken vonden we iets dat op een ferry leek, verankerd en compleet verlaten. Het zag er echter niet naar uit dat deze vandaag, of in de nabije toekomst, tot leven zou komen. Een alternatief bood zich aan in de vorm van een catamaran. Raar, maar waar...en betaalbaar. Eenmaal aan de 'andere kant' aangesproken door een man met guesthouse. Omdat we nogal haast hadden, in verband met een bezoek aan het werelderfgoed, hebben we meteen toegehapt, en ons direct laten vervoeren naar het complex. Het plan liep gesmeerder dan een goed geoliede stoomtrein. Het zat allemaal mee! Mocht ook wel eens een keertje. Van 'Vat Phou' was niet echt veel meer over, maar de locatie en de sfeer maakten dat meer dan goed, evenals het gebrek aan toeristen. Blijkbaar toch niet zo'n populaire bestemming als gedacht. Champassak was, op z'n zachts gezegd, haast net zo doods als het werelderfgoed dat in de buurt lag. Om zelf aan een voortijdig einde te ontsnappen, na 8 uur zonder voedsel, een maaltijd besteld die zijn weerga niet kende. Precies wat ik nodig had; een enorme trog met curry en een bak rijst. Over schransen gesproken. Ondanks de bezienswaardigheden, een goed guesthouse en grote maaltijden is Champassak niet de plek waar je langer als een nacht wil verblijven. Slaapverwekkend stil. Gelukkig vertrok de volgende dag al vroeg een bebankte truck naar 'Pakse'. Een stadje van waaruit ik een motorbiketour ('The Southern Swing') wilde maken over het nabijgelegen 'Bolaven plateau'. Alleen is natuurlijk nooit zo leuk als met anderen, en bovendien niet aan te raden, in verband met eventueel onverwachte pech onderweg. Zodoende aan het eind van de ochtend een stel berichten achtergelaten in het meest populaire guesthouse, in de hoop wat reisgenoten te vinden. Waarom, en hoe, deze backpackers-magneet naam heeft gemaakt blijft me een raadsel. Het personeel was zo onverschillig en ongeinteresseerd als maar kon. Gastvrijheid was hier ver te zoeken. Reden genoeg om ergens anders te verblijven! Zo dachten Frits en Yannick er denk ik ook over, want bij het inschrijven bij 'de goedkoopste' zag ik hun namen staan. Niet veel later kwamen ze terug, van dezelfde motorloop als die ik van plan was. Verbaasde gezichten toen ze mijn naam zagen staan. Mooie verrassing weer. Aan het eind van de middag kreeg ik al een reactie op mijn advertentie. Dat ging wel heel snel en gemakkelijk. Ben de persoon in kwestie gaan ontmoeten (een duitser), hebben plannen besproken en besloten samen de volgende ochtend op weg te gaan. De afgesproken vertrektijd haalden we echter niet deze dag. Voornamelijk omdat twee dames (een franse en een spaanse) ook graag mee wilden, maar nog geen motorbike hadden geregeld. Een uurtje of wat later zijn we begonnen aan het eerste motorbike avontuur in Laos. Onderweg naar de overnachtingsplaats ('Tad Lo') zijn we bij een ethnic village gestopt, dat in de buurt van een waterval was gebouwd. Ondanks dat het een beetje gemaakt aanvoelde was de locatie bijzonder goed gekozen. De houten huizen en boomhutten prikkelden de fantasie en voerden je terug naar de wonderlijke kindertijd. In Tad Lo hebben we een stel bungalows geboekt, gelegen aan de rivier. Enige minpuntje waren de gigantische grote rode mieren die de omgeving onveilig maakten. Gelukkig bleven ze buiten de hutten, en hebben we toch rustig kunnen slapen. Misschien hielp het dat de vrouw des huizes liet zien dat je ze best goed kon eten. Jammie! Mijn voorkeur ging toch maar uit naar een banana pancake met chocolate, die we als ontbijt kregen gereserveerd bij een restaurant dat adverteerde met 'big food, small kips' (kip = munteenheid van Laos). Het gevak was gemaakt met behulp van rijst, en minstens net zo lekker als het exemplaar in China (tijdens de Tiger Leaping Gorge trek). Een goed begin van de dag! De tweede helft van de motorbikeloop leidde ons via 'Paksong' terug naar Pakse. Daartussen lagen twee zeer indrukwekkende watervallen, waarvan er een meer dan honderd meter omlaag stortte. Zo'n 20km voor de eindbestemming besloten we een kijkje te nemen bij een feestelijk gestemde menigte, partytenten en luidde muziek. Even vlug wat foto's schieten liep uit op deelname aan een groot feest ter ere van de eerste verjaardag van een kind, dat er natuurlijk helemaal niks van meekreeg. Na een hartelijke ontvangst kregen we direct bier in de hand gedrukt en werd er een tafel speciaal voor ons vrijgemaakt. De duitser en ik moesten vervolgens naar de dansvloer. Kom daar maar eens onderuit, haha. Een tweede dans-sessie kon ik helaas ook niet weigeren, want werd letterlijk en figuurlijk van mijn stoel gerukt om weer mee te gaan dansen. Door een vrouw van, minstens, dik in de vijftig notabene. Waarschijnlijk zo zat als een toeter. Dat probeerde ik in ieder geval te voorkomen, door op een gegeven moment het onophoudelijke bijschenken van het bier een halt toe te roepen. We moesten namelijk nog een stuk rijden. Makkelijker gezegd dan gedaan. Met moeite kwamen we weg, maar wel een unieke belevenis rijker!