Evil Knievel, scheuren op 'The Loop', en kluts kwijt Hoewel opgeschrikt door een klap, reageerde de busschauffeur heel rustig en reed een stukje door. Totdat bleek dat de airconditioning van het voertuig was uitgebreid met een gat in het achterste raam, ter grote van een vuist. Nee; hier geen stenengooiende kinderen aan het werk, maar een heuse aanrijding. Op een of andere manier was er een wannabe Evil Knievel (met passagier) tegen de bus aan geknald. En er was niet eens een Guinness Book of Records official aanwezig... Een ongeluk zit in een klein hoekje, en daar heeft een bus er heel veel van. Uiteindelijk bleek de stuntman de juist hoek niet te hebben gevonden, wat resulteerde in ernstig hoofdletsel en een motorbike die total-loss was gereden. Kleine opmerking; misschien niet heel verstandig om een dergelijke actie uit te halen in Laos, waar enige medische hulp ver te zoeken is. Zijn compagnon, die achterop zat, zal zich vast gevoeld hebben als een 'human cannonball'. Al was deze lancering wat ongecontroleerder dan de gemiddelde NASA-missie. Houston, we got a problem! Bij gebrek aan een ambulance werd Evil Knievel op een motorbike getild en met spoed weggebracht. Over wegen waar je liever niet te hard overheen wild rijden. Ik heb er een hard hoofd in dat de man het heeft overleefd. De kanonskogel wachtte evenlater eenzelfde transport, al was hij er een stuk minder erg aan toe. Had vast al ervaring, of veel naar Jack-ass gekeken. Het allerergste was nog (neem me niet te serieus) dat de bus nu een enorme vertraging opliep. Wachten op politie, wachten op bureaucratie en bijkomend papierwerk, wachten op driver die nergens meer te bekennen was etc. Een 6-uur durende zit werd meer dan verdubbeld naar 13 uur. Nouja, we konden in ieder geval naar buiten, waar echt helemaal niets te doen/zien viel. De mogelijkheid om in de tussentijd in het nederlands over koetjes en kalfjes te praten (met een belgische dame), verzachtte de onvoorziene omstandigheden ietsiepietsie. Rond het middaguur was mijn mobiele voorraadkast (daypack) al helemaal geplunderd, in de veronderstelling dat we er 'zo' zouden zijn. Om 23.00u 's avonds maakten mijn maag zoveel geluid als een motorzaag, uit protest tegen de geforceerde hongerstaking. De ingewanden produceerden decibels vergelijkbaar met het gesnurk van een bekende van me; man van ver in de 50, behoorlijk kaal, docent en inmiddels opa, wonend te Panningen. Uit privacy-redenen zal ik geen naam noemen ;) Nu weet ik ook weer wat honger lijden is en hoe een mond, zo droog als het goedkoopste brood van de Aldi, aanvoeld. Wat heb ik dat gemist... Later dan laat gearriveerd op het busstation van Tha Khek, waar wonder boven wonder nog levende wezens actief waren. Als een zombie met een stel backpackers op zoek gegaan naar een guesthouse, en uiteindelijk, na hele omweg nog gevonden ook. Plof; bed in en brains uit. Op tijd opgestaan en al gauw aan de praat geraakt met een stel engelsen en franse, die net als mij van plan waren de volgende dag 'The Loop' te starten. Wederom een beroemde motorbiketour, vol uitdaging en avontuur. Ik werd meteen uitgenodigd om hen te vergezellen, en kon daar natuurlijk geen nee op zeggen. Diezelfde middag nog een motorbikeshop gevonden en het onervaren engelse koppel een lesje geleerd (motorrijden). 'Scared shitless' waren ze, maar met vallen en opstaan (letterlijk en figuurlijk) kregen ze het langzaamaan onder de knie. Bij het aanbreken van de volgende dag een big baguette 'getankt', en gestart met de driedaagse motorreis. In het begin verging het de rookies nogal moeizaam, wat heel begrijpelijk was. Naarmate de uren verstreken nam het zelfvertrouwen toe en kregen ze de smaak te pakken. Zo goed zelfs dat we de eerste bezienswaardigheid en route keihard voorbij waren gereden. Even backtracken dus, want de Buddha-cave was een must see (volgens de Lonely Planet gids). Regenseizoen en hoog water betekende zoiets als; geen overtocht per boot, geen grot. Dat had meneer de monopolist, ter plekke, goed bekeken. Hij vroeg 10.000 kip per persoon om de overkant te bereiken. Dat is zoveel als 1 euro; afzetter! Ware het niet dat er ook nog een bootje, zonder kapitein, uitnodigend op de kant lag. En zo kwamen we er, weliswaar minder vloeiend, goedkoop vanaf. Niet dat de grot al die moeite waard was hoor, maar de reis ernaartoe in ieder geval wel. Op de route naar onze eerste accommodatie scheurden we langs verscheidene caves, die onbereikbaar waren of waar veel te hoge entreeprijzen werden gevraagd. Schrap maar van de kaart. Lekker doorrijden naar de plek waar we wilden overnachten. Dat bleek nog een hele kluif, over zeer slecht begaanbare dirtroads. Continu geconcentreerd op de weg voor je, zou je haast de bijzondere 'flooded forest' missen, ontstaan door een dam. Prachtig! Volgens mij had het engelse stel, en met name de jongeman, zijn ogen meer gericht op de natuur dan de potholes in het wegdek. Hoezo ontwijken; ga er gewoon met volle vaart overheen joh. Dat resulteerde op een gegeven moment in een afgebroken standaard/pedaal. Ja, dan vraag je erom! Gelukkig waren we al bijna op de plaats van bestemming. Bij het vallen van de avond bereikten we een gastvrij guesthouse, gelegen op een ideale locatie, waar je zo een aantal dagen zou kunnen verblijven. Maar dat was niet de bedoeling. Na de nodige reparaties een dag later weer op weg gegaan. Ergens halverwege de route stopten de engelse dame en ik in een rivierdorpje genaamd; Tha Bak. Niet bekend vanwege rookwaren, maar van de tot boot omgebouwde Amerikaanse bombcases. De engelsman en franse reden ondertussen ongestoord door. Haastige spoed is zelden goed hoor je weleens zeggen. Wat ons in overvloed werd aangeboden, als partycrashers, lieten zij zonder het te weten achter zich. De engelse dame en ik waren de brug overgestoken en gestopt om foto's te maken van de omgeving. Laat nou net vlakbij onze kiekspot een feestje aan de gang zijn, waar we onmiddelijk uitgenodigd werden. Bier, bier en nog eens bier...met ijsklonten. Aan de flessen en lege koelbox te zien, waren de feestgangers al lang aan de gang. Weer kwamen we met moeite weg. 's Avonds zijn de engelsman en ik bij een restaurant alvast eten gaan bestellen omdat we stikten van de honger. Twee-en-een-half uur later bereikte ons geduld een ongekende diepte. Ongelofelijk dat we het zolang hadden volgehouden, zonder ook maar iets van onze bestelling te zien. Stonden we net op het punt te vertrekken, kwam het eerste bord aangelopen. Er lag zowaar nog voedsel op ook! Ondanks dit alles een leuke avond gehad, die afgesloten werd met een uiterst grappige bewering van een drietal fransen. Ze dachten serieus dat de engelsman en ik broers waren. Jullie zouden net zo hard hebben gelachen als ons, dat weet ik zeker. Als ze nou hadden gezegd dat de engelsman op Steven Seagal leek, dan kon ik niet anders dan ze gelijk geven. Als twee druppels water! Hij kon z'n vergeten tweelingbroer zijn. Het loopje, staartje, houding, bouw en samengeknepen ogen waren treffend. Alleen het 'houten' gezicht niet. De volgende ochtend zijn we van de hoofdweg geweken en naar 'Konglor cave' gereden, dwars door een vlakte omringd met karstruggen. Het leek alsof je met een madurodam-formaat vehikel een de Grand Canyon reed (enigszins overdreven). Eenmaal voor de cave aan boord gegaan op een van de vele ongebruikte boten. Erg weinig toeristen; een goed teken of juist niet? Yeah, super! We waren de enige in de hele grot, en die was gigantisch. Compleet donker, met ruimtes zo groot als een voetbalstadion. Echo...echo...echo. De lamp op je kop was de enige vorm van verlichting, wat de sfeer ten goede kwam maar tegelijkertijd best wel een beangstigend idee was. Over dezelfde weg, die in verbazingwekkend goede staat verkeerde, terug gereden naar de main road. Zo fijn dat je er lekker hard overheen kon scheuren. Tegenliggers waren er niet of nauwelijks. Ideale omstandigheden om even flink de gashendel open te trekken. Meer dan 90 km/h zat er helaas niet in, maar dat gaf genoeg voldoening ;) Ondertussen werd de tank natuurlijk leeggeslurpt, want erg energiezuinig reden we niet. Waar zijn die stations als je ze nodig hebt... Op de laatste restjes brandstof hebben we het weten te redden tot een tankstation op z'n zuid-oost aziatisch; een tafeltje met halve- en hele literflessen benzine. Meestal van twijfelachtige kwaliteit en geprepareerd als aanmaaklimonade. Maar he, je moet toch wat om de dorst te lessen! Twee flessen gekocht, verdeeld over de voertuigen en bij eerstvolgende officiele dealer de tanks volgegooid. Door onze trage start deze dag, de vele pauzes en petrol-perikelen liepen we een beetje achter op schema. De motorbikes moesten op tijd weer ingeleverd worden om extra kosten te voorkomen. Plankgas dus, haha. Ondanks een behoorlijke gemiddelde snelheid toch pas in het donker aangekomen in Tha Khek. Onderweg elkaar nog kwijtgeraakt ook, maar alles kwam op z'n pootjes terecht. Einde van de mooiste motorbiketrip tot nu toe. Verrekte heet Vientiane; een hoofdstad maatje dorp, met bijhorende feel. De deuren van de bus gingen open en een golf van hitte overviel je meteen. Gebakken lucht, net uit de oven. Snel een tuktuk ingedoken en ons laten vervoeren naar guesthouse 'goedkopi'. Die avond bij een van de vele indiase restaurants gegeten, waar ik inmiddels groot fan van ben geworden. Heerlijke cuisine met gerechten om van te smullen. Een culinaire dag ziet er voor mij ongeveer zo uit: ontbijtje bestaande uit grote dikke vette gevulde banana pancake met veel te veel chocolate, fried rice of fried noodles met beef/vegetables/egg als lunch en een indiaas diner. Gevarieerder kun je het niet maken. Afijn, na de maaltijd besloten mijn reisgenoten een internetcafe in te duiken en liep ik terug naar het guesthouse. Zou wel makkelijk zijn als je weet hoe de naam ook alweer luidde, en waar het onderkomen is gesitueerd. Niet erg oplettend geweest deze dag; hersens soep geworden door de hoge temperaturen. Twee weten meer dan een normaal gesproken, en daarom ben ik maar even teruggegaan naar het internetcafe. Engelsman stond net op het punt om ook naar het guesthouse te lopen, en wist de weg wel. Een uur later, 5 keer de weg te hebben gevraagd en vele rondjes te hebben gewandeld ('Hey, dat komt me bekend voor. Ja, zijn we al drie keer langs gelopen'), zijn we dan toch beland bij ons doel. De volgende ochtend vanuit het guesthouse binnen 5 minuten, eerlijk waar, in een haast rechte lijn naar hetzelfde internetcafe gelopen. Oh my god, haha...wat een beschamende gedachte. Met een stel gehuurde motorbikes ging het een stuk vlotter, ondanks de shitty dirtroads en potholes. Buddha-park was onze bestemming, waar een kunstenaar z'n levendige fantasie heeft vervormd in de meest vreemde buddha-beelden. Bizar. Echt afzichtelijk was de trots van Vientiane (Patuxai), gemaakt met door Amerika gesponsord beton bestemd voor de aanleg van een vliegveld. De ongetalenteerde architect heeft zich, bij het ontwerpen van het monument, laten inspireren door de 'Arc de Triomphe' van de voormalige kolonisator. Iets zegt me dat ie niet zo goed heeft gekeken in Parijs... Het bouwwerk herbergt niettemin een fraai staaltje symbolisme. Op z'n communistisch; net ietsje groter/hoger dan de concurrent, vier bogen in plaats van twee (om de fransen af te troeven) en...lelijker dan lelijk. Daar hebben ze ook een handje van. Thailand kom je niet in zonder visum, al krijg je aan de grens 15 dagen geheel gratis. Twee weken voor dit land is niet genoeg; twee maanden leek me wel voldoende. Daar gingen we (de franse en ik) eens 'eventjes' een permit voor regelen. Trek een nummertje met het getal 49, en wacht maar liefst twee uur op je beurt. Pfff. Kon je wel gelukkig een dag later al dat papiertje ophalen, dat scheelt. Vooral ook wanneer je zo fortuinlijk bent om nummertje 15 te bemachtigen, gedoneerd door een stel reizigers die om onbekende redenen het consulaat ontvluchtten. Bingo! De laatste dag een tempelcomplex bekeken, waar het nationale symbool van Laos; 'That Pha Luang' deel van uitmaakte. Deze gouden stupa had een officiele openingstijd om 8.00u, getuige het informatiebord. Een laotiaan en een klok is geen goede combinatie, heb ik al menigmaal ervaren. Vandaag stond de tijd maar liefst 1,5 uur later op het horloge. Ondertussen moest ik nogal nodig een plasje plegen. De enige toiletten die ik kon vinden waren gelegen achter een keet vol jonge monniken. Een oranje gewaad zou nu wel van pas komen, om undercover een wc binnen te glippen. Hup holland hup! Heb je de kleur niet; dan maar op goed geluk. Zo snel mogelijk erheen gesneaked en een heilige boodschap achtergelaten. Dat lucht op. Na de religieuze glitter en glamour moeten haasten naar het nationaal museum, want de tijd raakte op. Tik tak, tik tak. Lang had ik niet nodig voor de tentoonstelling, want die was uitermate saai. Check; afvinken maar. Door naar Vangvieng; party-paradise.