Lauwe Lao, bruin losweken, en 'disabled dude'. Zuipen, snuiven, spuiten en tuben. Dat is, of beter gezegd was, de aantrekkingskracht van de feestmagneet genaamd 'Vang Vieng'. De mooie omgeving een goede tweede. Mede door de vele doden dit jaar, door een combinatie van drank drugs en wateractiviteiten, is het beeld drastisch veranderd. Alle faciliteiten langs de befaamde tubingstrip waren op verzoek/bevel van de regering gesloten, waardoor veel op alcohol belustte toeristen uitwijken naar andere plaatsen. Reden te meer om dit oord een bezoek te brengen. Het was er inderdaad rustig, dat moet gezegd worden. Alcohol daarentegen vloeide nog rijkelijk, mede door de belachelijk lage prijzen voor onder andere; flessen whiskey (per stuk €1). Voor een habbekrats kun je je hier dus compleet van de kaart drinken. Sterker nog; bij het eerste terrasje waar we plaatsnamen kregen we meteen een gratis 'bucket' met een mix van alcohol, red bull en weet ik het wat voor ingredienten allemaal. Een goed begin is het halve werk. Met de schone natuur om je heen zou het zonde zijn om de hele dag alleen maar te consumeren. Het warme weer heeft echter een groot aandeel in het houden van dagvullende siesta's. De temperaturen dwingen je zo min mogelijk activiteit te ondernemen. De zon brand er een eind op los, net als de whiskey. Wat doe je als je toch wat wilt zien/doen maar niet teveel energie wilt verbruiken...een motorbike huren! Daar heb ik in mijn uppie de 'Vang Vieng west loop' mee rondgetourd; een mooie dagtocht. De eerste stop leidde me naar de top van een berg. Aah nee he, een hele steile klim van zogenaamd 20 minuten liep uit tot het dubbele. Waar ben ik toch weer aan begonnen. Zodoende alsnog zweten geblazen! Het panoramische uitzicht wuifde alle genomen stappen met een blik weg. De finale halte klonk aanlokkelijk; 'Blue Lagoon'. Een zwemgelegenheid voor de hele familie. Dat klopte letterlijk genomen helemaal. Precies 1 familie pastte erin, en daarmee was de poel vol. Schijnbaar hadden er die dag al vele families in geweekt, want het water was niet hemels blauw maar poepbruin. 'Brown Lagoon'; nee dat klinkt toch niet zo lekker. Gelukkig zat er bij de entrancefee (alles moet wat kosten tegenwoordig) ook een grot ('Tham Poukham') inbegrepen. En die was het wel waard. Waarom toch weer een behoorlijk stijgend wandelpad ernaartoe? Alsof ze het erom doen; toeristen pesten. Zo eigenwijs/cheap als ik ben, besloten om de grot binnen te gaan zonder een hoofdlamp te huren. Had tenslotte zelf een lampie bij. Achteraf gezien misschien beter wel kunnen doen, hehe. Met een lullig klein zwak lichtje door gitzwarte ruimtes lopen was op z'n zachtst gezegd, best riskant. Spekglad gesteente, verradelijke gaten en spelonken maakten rondstruinen niet geheel zonder gevaar. Wel een heel speciale ervaring, met slechts een sporadische tegemoetkomende toerist. 's Avonds, met franse en chileense, in een wel heel voordelig restaurant plaatsgenomen. Bij bestellen van een maaltijd werd er 1 gratis bier bezorgd, bij een totaalbedrag gelijk aan of hoger dan 30.000 kip kwam er ook nog 1 gratis cocktail bij. Hoe ze op deze manier rond komen is me een raadsel. Zulke superdeals zullen de kas niet spekken. Tourtijd: kayaking/caving/tubing. Als je in Vang Vieng bent moet je eraan geloven; tuben, met of zonder zuipfestijn. Ik hoopte op dat laatste, en mijn wens kwam uit. Met een multiculturele groep werden we stroomopwaarts gebracht, alwaar we tot halt kwamen bij de oever van een rivier. Aan de overkant moesten we wezen, om te startten met de tubes. Om daar te geraken werd ons de basics van kayakken uitgelegd. Hoe simpel kan het zijn... roeien is zo kinderlijk eenvoudig dat je daar toch geen 15 minuten lange instructieles voor nodig hebt? Maar pas op. De instructeur had een oog voor spotten van schlemielen. Nee; niet ik maar een Ier bleek de klungel van de kleuterklas. Een gebrek aan hand/oog coordinatie speelde hem parten. Of het was een ernstige spierafwijking, maar dat leek me sterk. Spastisch peddelend stoomde de sportman, samen met zijn al even getrainde duitse bootgenoot, heel erg snel naar de andere kant van het water. Ondanks de uitgebreide uitleg straalde het ongeleide projectiel, met een curve zo krom als een banaan, snoeihard richting het riet. Krrraaakkk! De gids zag het al aankomen en was het water in gerent om de gehandicapten te redden van de totale ondergang. Zijn helpende hand kwam net op tijd. Zelfs Stephen Hawking zou het er beter vanaf hebben gebracht, dat weet ik zeker. En die is toch niet echt het toonbeeld van bodybuilding. Dat voorspelde nog veel nattigheid deze trip... Bij het volgende parcours kon weinig fout gaan. Men pakt een tube (binnenband van groot wiel), legt het ding in het water (ijskoud), plaatst zijn/haar derriere in het gat, houd het begeleidende touw vast en trekt zich daarmee voort. Wat eenu opluchting. Dit alles verliep zonder noemenswaardige problemen, vermiste of verdronken personen of overmatig veel bloedverlies. Hoezee! Hartstikke leuk trouwens om dobberend een ondergelopen grot te exploren. Bij terugkomst een heftige lunch verorberd en vervolgens begonnen aan een drie uur durende kayaktocht. Maar eerst nog een reddingsvest aan, en die felwitte huid flink insmeren met zonnecreme, meneer uit Ierland. We houden jou en de duitse in de gaten. Ergens halverwege de tocht was er een stroomversnelling door een meanderend stukje rivier. Een brug te ver voor onze helden, waardoor de twee uit koers raakten en ondersteboven werden verwelkomt door de vissen. Blup blup.