Bob, black, blend & bend

Hippie, hippie, shake, shake. Ben je een 'long lost hippie', Bob Marley fan/dubbelganger, of hou je gewoon van de stijl en muziek... Dan is 'Pai' wat voor jou! Dit 'Little Jamaica' trekt een apart soort mensen aan die samen bijdragen aan een 'alternatieve' sfeer. Rasta's en reggae; overal waar je keek. Het heeft wel wat moet ik heel eerlijk zeggen. En de omgeving doet daar nog een schepje bovenop.
Ook in deze contreien weer de vrije vogel uitgehangen, en samen met chinese reisgenote een motorbike gehuurd en rondgetourd. Watervallen, tempels, viewpoints, een 'chinese village' en tot slot een mooie sunset vanaf een nabijgelegen heuvel; met uitzicht op de vallei en het stadje. Dat alles beviel zo goed dat we besloten om de volgende dag nogmaals van de tweewieler gebruik te maken. Ditmaal begonnen we echter wat minder fortuinlijk.
Binnen enkele minuten na de start, midden in het centrum, werden we aangereden door een gemotoriseerde studente. Gezakt voor je tentamen, dame. Volgende keer niet vergeten in je spiegel te kijken voordat je iemand afsnijd! Bang, klap, pats... Zij viel om en wij bleven staan. Een geluk bij een ongeluk; de extravagante, dure SUV die geparkeert stond aan onze andere zijde bleef ongedeerd. Zou anders een kostelijk grapje zijn geweest.
Onze motorbike had wat behoorlijke krassen opgelopen, die helaas nogal zichtbaar waren. Ook zat er een flinke scheur in de wielkap en was het boodschappenmandje voorop half ingedeukt. Hopelijk konden we het voor elkaar krijgen om, bij het retourneren, een fikse boeten te voorkomen. Daar hadden we nog de hele dag voor om over na te denken.
Bij het vallen van de avond, toen het schemerlicht plaats maakte voor de aankomende nacht, was het tijd om het onvermijdelijke tegemoet te gaan. Als een sluwe vos reden we, gehuld in duisternis, naar de verhuurder toe. Met een snelle handeling plaatste ik de motor, alsof het het allerlaatste stukje van een puzzel was, precies passend tussen een stel andere geparkeerde bikes. Zo, nou gaan we het zien.
De receptioniste nam de helmen in ontvangst en liet een andere werknemer het voertuig verplaatsen. Ondertussen ging ze mijn paspoort halen, die je altijd moet inleveren bij het huren van iets duurs. Zenuwslopend lang moment, die met een sisser afliep. 'It's your lucky day; doe er wat mee!' Zo gauw mijn precious paspoort zich weer bij me had gevoegd zijn we er, nog niet helemaal gerust op, toch maar vlug vandoor gegaan.

De dag erop ontsnapte ik uit Pai, via een white water rafting trip, naar Mae Hong Son. In je eentje een onbegonnen zaak, en dus werd er een team gevormd rondom de verplichte gids. Een duitse (al eerder ontmoet) en een australisch koppel completeerden de crew. De instructies voor het raften waren simpel; koppen houden, luisteren naar de kapitein en peddelen wanneer hij dat commandeerde. Dat alles onder het motto; no risk, no fun. Ok... Klonk een beetje hard en gevaarlijk, onze gids en zijn plannen. Niets was minder waar. Het was een grapjas, al moesten we serieus doen wat van ons verwacht werd. Maar met een goede reden; veiligheid.
De eerste lengte van de rivier was meer dobberen dan doen. Gelukkig veranderde dat geleidelijk aan in steeds heftigere stroomversnellingen. Rapids met klasse 3 waren rond het einde van het regenseizoen het maximaal haalbare. Maar dat was voor ons rookies al een hele kluif. Teamwork verliep zo soepel dat onze stuurman besloot zijn aanpak over een andere boeg te gooien. Het nieuw motto luidde: no pain, no fun. Om wat meer spanning te creeren werden we achterstevoren door de golven geleid. Blijf dan maar eens stevig in je schoenen staan, of op je kont zitten... Haast onmogelijk. Op de australische vrouw na is iedereen, inclusief gids, menigmaal van boord gekukeld. Adrenaline-rush!
Bij een stop onderweg kwam daar nog eens een extra lading bovenop. 'Crazy jump' werd de 7 meter hoge rots genoemd, waarvan drie van de vier waaghalzen naar beneden zijn gesprongen. Ik ook, maar niet zonder twijfels. Zeven meter lijkt niet zo hoog, maar dat valt tegen als je over het randje kijkt daar boven. Toch maar geen plat-op-je-buik duik of bommetje. Oh ja, ik zou het bijna vergeten. We hebben ook nog echte wilde apen en ijsvogels gespot! Niet aan een lijntje of in een kooi, maar zoals het hoort; vrij in de natuur.

Kleinschalig 'Mae Hong Son'. Bij inchecken een nederlandse ontmoet en de volgende dag motorbikes gehuurd. Jah, het word een beetje standaard. Maar heus, het is de beste manier om Azie te ervaren! Hoe dan ook, halverwege de trip sloot een chinees zich bij ons aan en reden we tezamen naar een chinese village met de mooie naam 'Mae Aw'. Kattig he. Raad eens wat daar op het menu stond...noodles en rijst :P
Vanuit de rand van het dorp lag, op steenworp afstand, de grens met Myanmar. Stop; wel realistisch blijven Mark. Daar zou je een arm voor nodig hebben als die van 'The Hulk', ondersteund door 7 liter aan energydrinks (epo shots). Misschien heeft Armstrong nog wat tips & tricks? Of anders laat je toch een ultieme mix van fruitshake-smaken samenstellen op de nightmarket. Geen probleem hoor, je krijgt alleen verbaasde gezichten. Kennelijk een onorthodoxe wens om alle smaken te laten blenden met ijs. Shockingly lekker!
Altijd leuk; verrassend uit de hoek komen. Sindsdien wisten ze iedere avond al wat ik kwam bestellen, en verscheen er bij allemaal een grote smile. Het land van de lach doet zijn naam eer aan.
Een grimas waar de koning van Thailand weleens wat meer van mag tonen. Overal stuit je op foto's van hem, maar nergens lijkt hij het naar zijn zin te hebben. En dat terwijl twee keer per dag het hele land een minuut stilstaat, speciaal voor zijne hoogheid en z'n koninkrijk. Hoog in de bol, of een geniale grap die steeds maar weer word herhaald? Als iedereen om je heen opeens stilstaat en je jezelf hardop afvraagt wie de tijd heeft gestopt, heb je wat gemist. Flashmob.
Na wat dagen luieren was het tijd om terug te gaan naar Chiang Mai. Nu via de langere (westwaartse) route, door 'Mae Sariang' ipv de eerder genomen oostroute via Pai. Het misselijkmakende aantal van 1864 (haarspeld)bochten, over de hele 'loop', werd overal geadverteerd. Nee, daar lok je toeristen mee... Doe je maag en hoofd een plezier en wees voorbereid!
Eenmaal terug in Chiang Mai eens alternatief gedaan. Bij het getipte guesthouse de meest originele manier van accommodatie gekozen; een tent, op een balkon midden in de stad. Lol. De rest van de dagen gesleten met het bezoeken van tempels in en om de stad. Met een chinees (hoe kan het ook anders) en een japans koppel naar 'Doi Suthep' gereden, een tempelcomplex hoog op de dichtstbijzijnde berg. Een bedevaartsoord voor buddhisten en toeristen. Veel goud, veel kitsch.
Broodnodig was het backuppen van de inmiddels duizenden extra foto's. Ja, het loopt de spuigaten uit, haha. Als ik fotorolletjes nodig had gehad voor dat alles kon je me voor gek, en failliet, verklaren. Ik houd wel van een markt bij nacht, maar de 'night bazaar' in Chiang Mai was iets teveel van het goede. Heel erg uitgerekt en overdone, met een shitload aan troep en mensen. Geen fijne sfeer, dus snel weer gesmeerd.
's Avonds op aanraden van een andere nederlander eens even lekker mezelf voor de tv uitgestald. 'Men In Black 3' zou uitgezonden worden op een van de betaalzenders. Sinds maanden geen tv meer gekeken, laat staan een film gezien, dus dit leek een mooie kans op een avondje ouderwets vermaak. Na de beste plek ingepikt te hebben; een relaxte fauteuil inclusief voetenbankje, de koeken en water binnen handbereik (chips en bier te duur) geplaatst en verstand op nul gezet.
Kom maar op Will Smith. Zet die donker geblindeerde bril op, doe je stropdas goed en ga aan de slag. Ontmaskeren en afknallen die extraterrestrials! Hey, sinds wanneer is Willy Smits door de bleker gehaald? Nee...dat kan hem niet zijn joh! Dit zijn niet de in zwart gekostumeerde investigators, maar een zootje bij elkaar geraapte researchers. Toevallig ook op onderzoek uit naar leven, maar dan op een andere planeet.
'Prometheus' was de werktitel die we voorgeschoteld kregen, en pas tegen het einde had ik door dat het een prequel was van de bekende 'Alien' reeks. Ocht, net zo vermakelijk en ook buitenaards ;)