Hoe verder we hetTerelj N.P in reden, hoe sprookjesachtiger deomgeving werd. En dan is dit nog het koudejaargetijde, wanneer er haast geen enkele toerist zo gek is om te komen. Behalve ik natuurlijk. Aan het eind van de dag zal ik ervaren waarom dat zo is. Het terrein waar mijn 4-persoonsgertent stond (uiteraard helemaal voor mij alleen), bevatte ook nog een hotel waar ik gelukkig 'gewoon' naar de wc kon en waar alle maaltijden (all-inclusive) konden worden genuttigd. Wat een luxe! Dat zal wel anders zijn de rest van mijn reis.
Elke dag, onder leiding van mijn superaardige gids, een paar trips gemaakt naar de bezienswaardigheden: Turtle Rock, boeddhistisch klooster, Djenghis Khan monument/museum en als klap op de vuurpijl een onverwacht bezoek aan een nomadefamilie. Bestaande uit een opa & oma + kleinzoon. Ze waren verrast maar erg gastvrij. We mochten een kijkje nemen in hun 2 yurts, 1 voor het dagelijkse leven en een voor familie/speciale gelegenheden. De eerste het primitiefste, waar ze als ze niet aan het werk waren de dag doorbrachten, samen met de binnen gestaldekalveren. En dat rook je ook wel. Tweede tent vrij luxe, met 'echte' bedden en zelfs een tv, aangesloten op een auto-accu. Zo konden ze toch nog genieten van Hollands Got Talent, ik bedoel; de jostiband (bedankt voor de tip Guus). TIjdens het bezoekkwamen er allerlei hapjes op tafel, gemaakt van meel, ei, melk of een combinatie daarvan. Ook de drank kon niet ontbreken;yak-melk-thee. Erg zout, maar best te drinken. Ik had erger verwacht.
Naast al deze tripstoch genoeg vrije tijd gehad, waarin ik veel heb gewandeld en geklommenin de omgeving, vergezeld door 1 of 2 honden die ook wel zin hadden in een uitdaging. Maar goed, jullie zijn zeker benieuwd hoe dat nou was, in zo'n 'yurt' slapen, met min ik-weet-niet-hoeveel. Heerlijk; als de kachel brand en je er iedere 3 uur wat brandbaars opgooid. Maar anders...brrr! Gelukkig boden 4 lagen kleding, 2 paar sokken en 5 dekens genoeg isolatie voor als je vergeten was om iets op het vuur te gooien. Maar een echte doorgewinterde nomade voelde ik me nou ook niet echt meer.
Doodop, verlaten trein en een mongool.
De hele treinreis van Irkutsk naar Ulaanbaatar een coupe voor mezelf gehad. En ik was vast niet de enige (zo onbezet was ie). In dezelfde wagon zaten nog slechts 2 duitsers en een mongool.
Zat ik net lekker muziek te luisteren en een beetje in slaap te sukkelen, komt de beste man van de coupe naast me om een praatje te maken. Dat bleek dus een native mongool te zijn, wonende in Ulaanbaatar. Met wat improvisatie en commons sense een gesprek gevoerd, omdat hij wel wilde maar eigenlijk geen engels kon spreken. Toch beide weer wat geleerd over elkaars culturen, en dat is natuurlijk altijd de moeite waard.
's Avonds 2 kant en klaar-pakketten noodles, die ik op het grens-station tussen Rusland en Mongolie had gekocht, naar binnen gewerkt. Daarna geprobeerd nog wat slaap in te halen voordat we zouden arriveren op plaats van bestemming; Ulaanbaatar.
Eenmaal op het perron een paar gezanten van guesthouses en tourbureuas vriendelijk weg moeten wuiven, en uiteindelijk mijn gids ontmoet. Een erg aardige vrouw!
Behoorlijk moe aanbeland in deze, rijkelijk met allerlei soorten afval 'versierde' hoofdstad van Mongolie. Wat een puinhoop. Alsof de mensen alles wat ze niet meer nodig hebben rechtstreeks op straat keilen. Niet echt een positieve eerste indruk zeg.
Wat ook opviel was dat overal, op ieder ongebouwd stukje grond een yurt stond. Meestal behoren deze tenten tot nomaden van het platteland, die op een beter leven hopen in de stad. Ik heb me laten vertellen dat dat toegestaan was, mits er geen plannen waren van gemeente of bedrijven om er iets mee te doen. Ze moeten natuurlijk wel geen gas/water/electriciteit/riolering of brute internetverbinding verwachtten, of enige andere vorm van luxe en comfort.
Samen naar Terelj National Park gereden, en onderweg mijn ogen uitgekeken. Helaas bleef de viezigheid, op en langs de weg, berm, tuin en zo in de natuur zich laten zien. Hoe verder van Ulaanbaatar, hoe schoner het werd, maar onze standaarden zullen niet worden gehaald.
Als je daar echter doorheen weet te kijken sta je versteld staan van de weidse, open vlakten, glooiende heuvels, witte bergen, bevoren meren en rivieren.
In een woord; adembenemend!
29 maart: aankomst in Irkutsk, waar onze wegen scheidden. Voor een homestay werd ik gebracht naar een dorp aan het immense Baikal meer, genaamd Listvyanka. Met uitzicht op het meer kreeg ik een kamer in het houten huis, slechts gescheiden van het meer door een weg. Later op de ochtend de omgeving gaan verkennen, boodschappen gedaan om vervol,gens 's middags de hoogste heuvel in de buurt te beklimmen. Prachtig panoramisch uitzicht, maar wel ijskoud. Onderweg naar de top zelfs een sneeuwstorm meegemaakt, waarbij je handen eraf vroren. Gelukkig had ik mijn thermokleding aan. Die komen de volgende dagen nog goed van pas!
's Avonds na lang zoeken toch nog een restaurant gevonden die open was. Helaas niet de goedkoopste...Zul je altijd zien; de budget-tenten zijn weer eens gesloten als je er een nodig hebt.
Volgende dag in de ochtend opgehaald en met gids het Taltsy openluchtmuseum bezocht (op de weg terug naar Irkutsk). Het museum onderhield een ruime verzameling van oude houten bouwwerken uit 16e tot en met 19e eeuw. Bijna overal kon je binnen een kijkje nemen en velen waren zelfs aangekleed met voorwerpen uit de betreffende tijd. Behalve houten huizen stond er ook een kerkje, een stuk verdedigingswal, sleden en zelfs glijbanen.
Na het bezoek aan het museum ben ik 's middags gedropt bij de homestay in Irkutsk, gelegen in een appartementencomplex. De inrichting zag er allemaal goed en schoon uit totdat ik de badkamer in keek. Eenmaal in de badkamer werd mijn blik getrokken naar iets bewegends op de muur; een kakkerlak! Weliswaar niet zo'n grote, maar wel een insect dat je eigenlijk liever niet in je huis wil hebben. Na het dier vermoord te hebben (wat klinkt dat erg he) de stad gaan verkennen. Irkustk is nu helaas een vieze vuile stad die vroeger ongetwijfeld best mooi moet zijn geweest, getuige een aantal straten waar nog voornamelijk traditionele huizen staan.
's Avonds een restaurantketen gaan zoeken die ik op een kaart had gevonden, maar die bleek niet meer te bestaan. Uiteindelijk bij een kebabzaak beland, wat ook niet verkeerd was.
Terug in het appartement weer een kakkerlak verslagen en geprobeerd om in slaap te komen. Dat lukte helaas niet echt door de herrie van claxonerende auto's en het gebrek aan gordijnen, waardoor het vele stadslicht de kamer binnenscheen.
Diep in de nacht transfer naar het station voor de trein naar Ulaanbaatar.
4 dagen treinen, 4 Nederlanders en hele korte stops.
Zondagavond 25 maart: opgehaald van het hotel en meteen 2 nederlanders (Frits & Yannick)ontmoet, die je raad het al, ook met de transmongolie express mee gingen. Het verhaal word nog sterker, want wat bleek nu; we zaten ook nog in dezelfde coupe. Eenmaal in de trein kwam een nederlandse vrouw ons op het spoor en waren we voor tenminste 1 dag met zijn vieren. Samen gezellig de avond doorgebracht in 'onze' coupe en de volgende dag, na een diner in de restauratiewagon, afscheid genomen van een van de reizigers (in de stad Perm).
De dagen erna waren heel erg relaxt, niet alleen omdat mijn medereizerigers hele leuke mensen waren, maar ook omdat je op een gegeven moment een ander ritme aanwend. Nou zul je denken; 4 dagen in de trein is wel heel erg lang. Maar eerlijk waar; die waren voorbij voordat ik het wist!
Starend uit het raam zie je het landschap steeds veranderen. Je bent continu onderweg, en hebt af en toe een stop van enkele minuten tot een kwartier. Niet echt lang dus. En als je wat etenswaren of drank wil kopen zul je echt de tijd in de gaten moeten houden. Een keer hebben we moeten rennen omdat een beetje waren afgedwaald. Gelukkig net op tijd de trein gehaald!
Als je in Rusland bent moet je natuurlijk echte wodka geprobeert hebben. Maar dat viel nog niet mee. De babuschka's en kleine shops op het station verkochtten alles; zelfs bier. Maar geen wodka. In de stad Omsk zouden we onze slag gaan slaan, dat was het plan. Maar we kwamen helaas enkel terug met brood. Ook niet onbelangrijk voor het ontbijt en de lunch natuurlijk. Nieuwe poging om wodka ter scoren ondernamen we in een stad genaamd Barabinsk. Aldaar snel uitgestapt en op zoek gegaan. Toevallig stuitte ik op een kraampje waar ze veel alcoholische dranken verkochtten. Maar ik zag geen wodka staan. Brutaal als ik ben toch even gevraagd of ze dat niet verkocht. Tot mijn verbazing knikte de verkoopster en greep een, in plastic zak verpakte, fles wodka onder de toonbank vandaan!
Had ondertussen mijn Yannick geroepen, toen de verkoopster maande dat ik stil moest zijn. Opeens voelde ik me toch niet helemaal gemakkelijk, misschien zelfs crimineel. Want blijkbaar is het illegaal om dat, in ieder geval, op het station de verkopen.
Heb de wodka maar gauw ongezien aan een van de nederlanders (Frits) gegeven, en met de fles onder de jas zijn we snel de trein weer in geglipt.
Om de russische gedachte vast te houden zijn we 's avonds in de restauratiewagon het typische 'Borsch' gaan eten. Ik moet zeggen dat het erg goed smaakte, ondanks de verhalen die ik erover had gehoord. Na het diner werd de verstopte wodka achter een van de kussens tevoorschijn gehaald en getoost op een geweldige reis.
PS. Dank allemaal voor jullie reacties! Ik lees ze allemaal maar heb niet veel tijd om iedereen antwoord te geven.
Moskou; sneeuw en een taal waar je echt helemaal niks van begrijpt.
Het heeft even geduurd, maar hier dan eindelijk een bericht. Heb met veel moeite een internetcafe weten te vinden, want die zijn er niet zoveel. Vandaag is ook meteen de laatste dag hier, dus wat dat betreft; mooi op tijd. De eerste dag was echt heel erg wennen. Je stapt het vliegtuig uit en daar sta je dan. Alleen; maar eigenlijk ook weer niet. Gelukkig heb ik het begin van mijn reis geboekt. Dat maakt de start gelukkig wat aangenamer. Al was de rit naar het hotel een hele erge lange. Enorme file van het vliegveld tot bijna bij de plaats van bestemming. Ging zo langzaam dat ik bijna in slaap was gevallen.
Wat ook zeker een uitdaging is; de cyrillische taal! De eerste keer met de metro was een gepuzzel zeg. Kennelijk toch niet genoeg 'ingelezen' thuis, haha. Na enige tijd natuurlijk wel wat letters (paar woorden) en symbolen geleerd die je vaak nodig heb. Toch wel handig als je weet waar je uberhaupt naartoe moet, en beter nog; als je weet hoe je weer terugkomt. Wat heb ik een moeite moeten doen voor een aantal 'simpele' dingen. En dat terwijl de culturele waarden en normen, zeker hier in Moskou, toch vrij westers zijn. Maar ach, dat zal alleen maar erger worden, met China in het vooruitzicht
Qua trekpleisters en must-see toeristische attracties is er hier minder te doen als in bijvoorbeeld Londen en Parijs. En een aantal van die sights zijn echt schandalig duur. Vooral alle bezienswaardigheden in het Kremlin. Als echte nederlander (Dortmans) heb ik me daar natuurlijk goed in verdiept. Zodoende wat keuzes moeten maken, maar die waren tot op heden wel de moeite waard (Kremlin Armoury, State Historical Museum).
Vanavond gaat de treinreis beginnen. Vertrek rond middernacht naar Irkutsk, waar in de buurt (Listvyanka) een homestay staat gepland. Ben benieuwd!
