Shangri-la & Dali

Proeven van Tibetaanse sferen, fietsen als een gek, en het geluk van goed gezelschap.

In Shangri-la met de hele groep het eerste hostel binnengelopen dat ons pad kruiste en daar overnacht. Dat was echter geen succes. Het feit dat er, bizar genoeg, geen koud water was in de ochtend (alleen maar gloeiend heet) gaf de doorslag om op zoek te gaan naar een andere accommodatie. Die was snel gevonden en een hele verbetering. Daarna op jacht naar het echte Tibet en lokale souvenirs.
De volgende dag hebben we voor een habbekrats fietsen gehuurd en om 'Napa Lake' getourd. Een mooie, rustige tocht over uitgestrekte vlaktes; omringd door heuvels en besneeuwde bergen. Puur genieten! Voor het meer zelf hoefde je het overigens niet te doen, want dat was voor meer dan 90% opgedroogd.
Na een aantal hele fijne dagen in goed gezelschap, kwam de dag waarop we ieder weer onze eigen afslag namen, op weg naar waar dan ook. Mijn volgende bestemming werd 'Dali', gelegen aan een groot meer, waar wel water in zat ;)
Na een 8-urige busrit, mede te danken aan de chauffeur die af en toe een extra pauze inlaste om boodschappen te doen of een sigaret op te steken, daar eindelijk aangekomen. Maar toen waren we er nog niet. Eenmaal uit de bus gestapt kon ik het hostel niet vinden. Dacht eerst dat het aan mijn, door elkaar geschudde en vermoeide brains te wijten was, maar ik bleek niet de enige. Samen met een andere backpacker, die ook hopeloos op zoek was naar dezelfde locatie, een taxi aangehouden. Met haar mobiel vervolgens het hostel gebeld en de receptioniste aan de chauffeur uit laten leggen waar we wezen moesten. Ondanks dit, veel te lange telefoongesprek, werden we op een totaal verkeerde plek afgezet. Lekker handig! Met weinig zin om weer te gaan betalen toch maar de receptioniste gebeld, en op haar aanwijzingen het welverdiende bed bereikt.
De volgende dag op zoek naar een ander onderkomen, omdat er geen bedden meer vrij waren. Geen probleem; ik had namelijk van andere reizigers gehoord dat er een heel fijn, rustig en afgelegen guesthouse in de buurt zou liggen. Nou, verstopt was ie zeker! Na wat rondgedoold te hebben werd ik opeens geroepen door een wel heel bekend voorkomende stem. Toen ik opkeek zag ik vol verbazing de canadese vrouw, ontmoet tijdens de 'Tiger Leaping Gorge' hike, voor mijn neus staan. Wat is de wereld dan toch klein. En het verhaal word nog sterker; ze overnachtte ook nog eens in hetzelfde guesthouse. En dat alles zonder dat we van elkaars plannen wisten! Ook de timing kon natuurlijk niet beter, haha. Nu kon ze me de weg naar het guesthouse meteen laten zien.
Na een dag op een laag tempo doorgebracht te hebben, was het tijd voor wat actie. Wederom een fiets gehuurd, en daarmee bijna de hele westkant van het nabijgelegen meer afgelegd. Een tocht van ongeveer 60km, en dat terwijl ik normaal gesproken niet zo'n fietser ben. Heb er wel de hele dag over gedaan, inclusief bezoek aan 3 'minority villages'. Meer dan 7 uur op een zadel; zere kont krijg je daarvan!
Bij het avondeten werd het weer afzien, haha. Ik kon mezelf er niet van weerhouden om experimenteel te wezen, en koos daarom voor het meest interessant ogende en exotische gerecht op het menu (van een islamitish fastfood restaurant). Het maaltje heette 'Intestine Noodles', en was een combinatie van stukken darm, lever en uiteraard; noodles. Het zag er nog mooi uit ook, precies zoals op de menukaart (dat heb ik nog nooit eerder ervaren...), en werd geserveerd in een wel heel grote kom. Dat was meteen ook de uitdaging, bleek na een aantal happen, want het was nou niet echt het meest smakelijke wat ik ooit heb geproefd. Maar ik heb mijn mannetje gestaan en toch nog alles achter de kiezen weten te krijgen. Daar mag ik best een beetje trots op zijn :)
Het avondmaal van de volgende dag was beter geregeld. Ik kon namelijk aanschuiven bij het diner van de vrouwelijke manager van het guesthouse, en kreeg zo een kijkje in de 'keuken' van een local. Niet alleen op gastronomisch gebied, maar ook door de interessante gesprekken die daarop volgden. Een alleraardigst mens, die het een dag later moeilijk had met afscheid nemen. Ik vond het ook jammer dat ik moest gaan en had graag langer willen blijven. Maar het einde van mijn reis is nog niet in zicht. Met nog zoveel te zien, doen en ervaren ben ik toch verder getrokken naar de volgende halte; Kunming.

Lijiang & Tiger Leaping Gorge

Werelderfgoed, made-in-china, en een epische tocht.

Via het stinkende mijnstadje 'Panzhihua' ben ik met trein en vervolgens bus in 'Lijiang' terechtgekomen. Een stadje wat hoog op mijn lijstje stond, maar na de verdere kennismaking toch niet echt meer dezelfde gevoelens opriep. Het moet ooit een erg mooi, traditioneel stadje zijn geweest, maar is na een heftige aardbeving een aantal decennia geleden, op z'n chinees gerestaureerd. Dat wil zeggen: het complete stadje grondig heropgebouwd/gekopieerd met nieuw materiaal. En dat is jammergenoeg te zien, en de sfeer voelt nep aan. Gemiste kans, en daarom zou ik zeggen; schrap maar van de lijst.
Niettemin heb ik genoten van de dagen aldaar, omdat ik al gauw een chinese vrouw en belgische man van ongeveer mijn leeftijd tegenkwam in het hostel. Het contact klikte meteen en samen hebben we onze tijd gesleten in Lijiang. We wilden allemaal graag de, hoog aangeschreven, 'Tiger Leaping Gorge' bewandelen en zijn daarom samen met een tourbus op weg gegaan naar het startpunt van deze tocht. Daar werden we vrij onverwacht om 11.00u gedropt op, wat blijkbaar, het begin was; een deels betonnen/geasfalteerde weg naar boven. Hmm, hebben ze hier ook al met hun handen aan gezeten...om het zogenaamd voor toeristen makkelijker te maken. Weg met de echte ruige ervaring van natuur, bergen en dalen. Maar niets bleek minder waar; gelukkig!
Zoals altijd begint een epische onderneming met een kleine stap in de goede richting. Zo ook vandaag. Een makkelijke eerste paar meters. Maar al gauw ging het beton en asfalt over in grind en zand. Het pad ging meanderen en werd steiler en steiler. Daarnaast steeg de temperatuur flink en bleef dat doennaarmate de uren vervlogen.
Geen wonder dat we al de hele tijd werden gestalkt door een man op een paard, die zijn viervoeter maar bleef aanbieden tegen een aanzienlijke vergoeding. We dachten eerst dat hij een verplichte gids was, die ons in de gaten moest houden. Maar hij was enkel hopende op een toerist die de klim niet meer zag zitten! Om heel eerlijk te zijn was de tocht tot dan toe veel zwaarder als ik me had voorgesteld, mede door de benauwde omstandigheden en de nog steeds herstellende spieren (heb me in Huanglong N.P. toch iets teveel uitgesloofd). Halverwege de weg naar het 'Halfway Lodge Guesthouse', dat zoals de naam al zegt; halverwege de trekking lag (wat een zin he; halvegare ben ik), werd ons expeditie-team aangevuld met een vrouwelijke canadese reiziger. Een paar uur later kwam daar ook nog een italiaanse bij. Zo groeide het gezelschap naar 5 personen, die allemaal heel erg blij waren toen ze eenmaal het hoogste, en later, het eindpunt van die dag hadden bereikt (omstreeks 19.00u). Meteen bij binnenkomst het avondeten besteld en, na te lang wachten, (we hadden honger) als een stel varkens verorberd. Mijn trog was gevuld meteen banana-pancake met chocoladesaus, en daarbij nog een bak rijst. Wat een combinatie he, maar watwas dat lekker zeg! De rest van de avond onderuitgezakt, moe maar voldaan, genoten van het magnifieke uitzicht vanaf het dakterras.
De volgende ochtend vroeg opgestaan, een best plekje op het dakterras ingenomen en genoten van de zonsopkomst. Ondertussen een zeer calorierijk ontbijt besteld, bestaande uit wederom een banana-pancake met chocoladesaus, dit keer vergezeld door een naxi-brood met chocoladesaus en een naturel naxi-brood (een typisch gerecht van een van de vele etnische minderheden in deze regio). Mmmachtig man.
Met dit stevige ontbijt als basis zijn we gestart met de tweede helft van de gekozen route, die ons zou leiden tot diep in de canyon van de 'Middle Tiger Leaping Gorge', waar we bijna letterlijk het wil stromende water van de Yangtze konden aanraken. Maar om dit pareltje te bereiken moesten we wel een belachelijk steile klim omlaag maken, en niet te vergeten, ook weer omhoog. Met twee opties voor de route naar beneden kozen we uiteraard voor de makkelijkste en meest veilige; een smal pad langs de bergwand. De andere weg zou ons via een gevaarlijk uitziende ladder naar beneden leiden. Daar was ik wel nieuwsgierig naar, maar besloot om met de anderen mee te gaan.
Na een aantal uren genieten van de bulderende rivier, en relatieve koelte in de canyon, zijn we we aan de terugweg begonnen. Met, voor de durfals in de groep (waar ik voor de verandering ook bij hoorde) route nr.2 als ultieme uitdaging. Een heel erg overhangende ladder, die er nog enger uitzag vanaf beneden dan toen we hem voor het eerst zagen; enkele tientallen meters hoger. Het ding voelde stevig aan en zag er ook degelijk uit, maar helde zoveel naar achteren, dat je meer aan je armen hing dan op je voeten stond. Wat was dat eng zeg! 'Once in a lifetime experience', zullen we maar zeggen.
Veilig en wel weer bij het hostel afscheid genomen van de canadese vrouw, die weer terug ging naar Lijiang, terwijl de rest van de groep 'Shangri-la' als bestemming had. Toen iedereen zijn kont had weten te parkeren, op een van de busstoelen, stond de chauffeur op en toonde een a4-tje met daarop de volgende tekst: 'Please don't take off your shoes.' Lachen joh! Dat zegt genoeg toch...

Leshan & Emei Shan

Big Buddha en de 40 'wilde' apen.

Na het bezoek aan de parken was het tijd om weer even wat cultuur op te snuiven. Daarvoor ben ik via Chengdu naar Leshan gereisd. Daar staat namelijk de grootste Buddha van de wereld. Gigantisch mag je eigenlijk wel zeggen. De timing was echter niet helemaal optimaal want 1 mei was het 'Labour Day'. Vrije dag voor alle chinezen, en dat zijn er een hele hoop!
Heb meer dan twee uur in de wachtrijgestaan voor de 'Big Buddha'. Gelukkig was de beloning ook groots, en dus niet voor niks entree betaald.
Na het dagbezoek aan Leshan de bus genomen naar 'Emei Shan'. Een van de bekende buddhistische bergen in China, met een beroemde gouden zonsopkomst en dito uitzicht. Het plan was om de berg helemaal te beklimmen, maar dat heb ik moeten laten gaan vanwege de veel te hoge temperaturen, en de nog steeds aanwezig zijnde spierpijn van de klim in Huanglong N.P. Omdat de top van de berg lonkte heb ik een beetje valsgespeeld; met een minivan naar de hoogst mogelijke parkeerplaats gereden. Tijdens de rit twee 'Hongkongers' ontmoet en samen de berg 'beklommen' (vanaf de parkeerplaats een cable-car naar de top). Aldaar op zoek naar een goedkope slaapplaats, die er wel zouden moeten zijn, maar voor ons verborgen bleven. Dan maar de goedkoopste 3-persoonskamer die we konden vinden.
Voor het donker werd nog even naar de echte top gelopen (een paar trappen), om nog snel even de gouden buddha en bijhorende tempels te bekijken. Maar er viel helaas weinig te zien, want we zaten midden in de wolken; een spookachtige sfeer en best wel koud in je zomerjasje! Met de wens vaneen heldere hemel de volgende ochtend,zijn we op tijd naar bed gegaan.Zo konden we vroeg in de morgen weer uit het nestkruipen omde befaamde 'golden summit sunrise' te aanschouwen.
Oh oh oh, wat was dat mooi zeg...op de ansichtkaarten die ze verkochten. Haha, wat een domper! Zijn we om 5 uur in de ochtend opgestaan, met goede hoop op beter weer; bleek Buddha ons niet gunstig te zijn gestemd. Misschien omdat we vals gespeeld hadden en niet de berg beklommen, maar een stiekeme shortcut genomen. Who knows...
In ieder geval; je zag geen hand voor ogen. Maximaal 10 meter zicht, en zo dichtbij kwam de zon nou ook weer niet. Geen zonsopkomst voor ons dus. Dan maar een paar uur ronddralen om hopelijk nog een glimp op te vangen van het uitzicht, als de wolken een beetje zouden opklaren tenminste. Het wachten loonde zich uiteindelijk, want aan een kant van de berg verdwenen de wolken als, jah...alssneeuw voor de zon. En zo hebben we toch nog iets gezien. Blij dat we waren!
Na de nodige foto's zijn we lopend, jawel...je leest het goed; lopend de berg afgedaald. Tot aan de parkeerplaats. Daar gebruik gemaakt van de minivan die ons halverwege de berg bracht van waaruit we een mooie wandeltocht hebben gemaakt. Een route door de jungle die ons langs verscheidene tempels enuiteindelijk bij de zogenaamd 'wilde' apen deed belanden. Wild als in; ze zijn gek geworden van al het eten dat naar ze toe word gesmeten, door misschien nog erger gestoorde chinezen, die daar dan weer intens van kunnen genieten. Bizar, maar goed...mij hoor je ook niet klagen als het eten vanzelf naar me toe komt ;)

Huanglong N.P. 2

Goede voorbereiding scheelt een hoop ellende.

Na het vuur uitgedoofd te hebben zijn we gaan slapen; althans, een poging daartoe gedaan. Het was namelijk zo steenkoud op circa 4000 meter hoogte! Gehuld in 6 lagen kleding, een gedeelde slaapzak, handdoek,twee paar sokken, een isolatiedeken, jassen en al het andere bruikbare lagen we te vernikkelen. Dachten we toch redelijk goed voorbereid te zijn op een nacht hoog in de bergen, maar dat viel zwaar tegen.
De eerste2 uur heb ik wel wat weten te slapen, waarsc!ijnlijk omdat de warmte van het vuur nog werd vastgehouden door de vele lagen stof. Maar eenmaal afgekoeld was het bikkelen geblazen. Af en toe weggedommeld, maar met steeds kortere intervallen weer klaarwakker. En dan bij wijze van opwarming maar wat bewegen om het bloed enigszins te laten circuleren.
Op een gegeven moment schoot het me te binnen dat we eigenlijk best wel gevaarlijk bezig waren, en zelfs onderkoeld konden raken. Toen maar gauw een flinke energieboost (snicker)naar binnen gewerkt, in de hoop dat dat genoeg zou zijn om mentaal en fysiek de helse nacht te doorstaan.
Wat was ik blij toen het 5 uur in de ochtend was; de tijd waarop we zouden opstaan om de zonsopkomst te aanschouwen. Ik wist niet hoe gauw ik weer in beweging moest komen. Ben de tent uitgekropen en heb van vreugde, en om het warm te krijgen,een dansje om de tent gedaan. Nadat ook Kenny was opgestart hebben we de tent opgeruimd en een provisorisch ontbijt gemaakt, bestaande uit koeken, cake en diverse snacks. Daarna de backpacks ingepakt enenigszins uit het zicht gelegd (je weet maar nooit), omdat we nog verder de berg op wilden gaan.Dit keer, vederlicht, de tweede berghelling bereikt en de daarachter liggende vlakte.
Het schouwspel, dat toen pas echt tot zijn recht kwam, was ronduit indrukwekkend; besneeuwde bergen van +/- 5500 meter hoog aan de ene kant en eenkilometers ver uitzicht aan de andere.
Om de Dortmans-traditie voort te zetten, of eigenlijk omdat ik gewoon moest, nog een souvenir (grote boodschap, nr.2, etc.) achtergelaten op, letterlijk, het hoogste punt dat we hadden bereikt. Kan ik trots op zijn...mijn stempel op China tot dusver, haha.
De weg naar beneden gaat , zoals altijd veel sneller, en voordat we het wisten waren de backpacks gelukkig weer getraceerd. Bij het voormalige kamp hebben wenog heerlijk kunnen genieten van de steeds sterker schijnende zon. Een paar uur nadat het park werd geopend zijn we begonnen aan de afdaling naar de gebaande paden. Dit keer een stuk voorzichtiger en nog meer gefocust.
Terwijl de eerste toeristen het park binnenstroomden, betreedden wij weer de officiele paden, waar we onze hachelijke tocht waren gestart. In een moordend tempo zijn we vervolgens de berg afgeraasd om op tijd te komen voor de terugreis naar Jiuzhaigou. Onderweg uiteraard nog even bij het winkeltjemijn achtergelaten bagage opgehaald, de backpacks weer volgepropt en op de bus gestapt. Het einde van een mooi, maar gevaarlijk avontuur.

Huanglong N.P.

Groot avontuur, grote gevolgen.

Wat is de wereld toch klein! Sta ik opde bus, met bestemming Huanglong N.P., te wachten,zie ik opeens Kenny zitten (de nederlander die ik op de reis van Beijing naar Pingyao ontmoette). Blijken we ook nog eens dezelfde kant op te gaan, en sterker nog; dezelfde bus te delen.
Tijdens de rit onze plannen besproken waaruit bleek dat hij, weliswaar illegaal, in het park wilde kamperen. Niet op de begane paden natuurlijk, maar een stuk hoger in de bergen. Dat klonk erg aantrekkelijk en vooral avontuurlijk! Zou zomaar mee kunnen gaan... En dat heb ik, na goed overleg,dus ook gedaan.
Kenny had ter voorbereiding een tentje, slaapzak, wat kledingen vooral veel eten en water meegenomen. De rest had hij achtergelaten bij zijn hostel. Ik daarentegen had de hele mikmak op mijn rug, en dat was natuurlijk onpraktisch en veel te zwaar voor wat we van plan waren. Zodoende mijn backpack letterlijk ondersteboven gehouden en vervolgens, bij het herindelen, de onnodige dingen eruit gepikt.Dezooi bij een lokale supermarkt gedumpt en op weg gegaan.
Voor een snelle start dachten we dat de cable-car een goed alternatief was, die ons meteen op een mooie hoogte zou brengen, in plaats van helemaal onderaan de berg te beginnen.
Het leek echter eerder een ritje op de kermis; die zijn ook zo voorbij en veel te hoog geprijsd. Waste of money!
Binnen no-time waren we op het hoogste punt beland, dat officieel toegankelijk is voor toeristen. Van daaruit wilden we ertussenuit glippen en snel de eerste berghelling beklimmen. Liefst zonder gezien te worden, want in China zullen de straffen voor 'trespassing' etc. niet al te mild zijn! Eenmaal aan de andere kant van deze eerste bergkam zouden we dan rustig aan kunnen doen en een mooie plek zoeken om het kamp op te slaan.
Het viel echter nog niet mee om de hordes toeristen te ontwijken, en zo duurde het tot eind van de middag totdat we het juiste moment toegeworpen kregen. Met een adrenaline-kick van jewelste zijn we de berg opgestormd en hebben zo snel als kon de eerste paar honderd meter afgelegd, totdat we bij een ijskoudriviertje met gevaarlijk uitziend bruggetje aankwamen.
Met de haast nog in de benen probeerde Kenny het, met sneeuw en ijs bedekte bruggetje, over te steken. Een spekgladde combinatie, ondervond ie plotsklaps, toen hij het water in tuimelde!
Iets te optimistisch en onvoorzichtig was hij te werk gegaan en dat had meteen grote gevolgen. Ondanks een supersnelle schrikreactie, waardoor hij zo weer op het droge stond, was ongeveer 75% van zijn kleding en 25%vanzijn backpack natuurlijk doorweekt.
Eenmaal op de over meteen kleren vervangen en alles wat nat was uitgeknepen. De schoenen vormden echter het grootste probleem, omdat ze onmisbaar zijn en je die niet zomaar droog krijgt. Met wat improvisatie een aantal, nabij hangende, Tibetaanse vlaggen uit de bomen gerukt en als surrogaat-handdoek/voetenbodem gebruikt. Ook wat gras toegevoegd, datals spons zou dienen, maar dat werkte niet echt.
Na even te zijn bijgekomen van de schrik, en onze gedachten weer geordend, hebben we besloten toch verder te gaan met de tocht. Ondanks, de voor Kenny zeer oncomfortable situatie, hebben we de weidse vlakte achter de bergkam nog gehaald. Zelfs, voor het donker werd, nog het kamp weten op te slaan; tentje neergezet, hout gesprokkeld en vuur gemaakt. Vervolgens, geheel in stijl, van een blikje eengeimproviseerd pannetje gecreeerd, omdat we geen kookgerei bij ons hadden. Daarmee een welverdiende maaltijd bereid (soep/noodles en thee).
Bij het heerlijk warme vuur wilde Kenny wel zijn kleren en schoenen drogen. Die laatste had ie, ondanks waarschuwingen van mijn zijde, veel te dicht bij de hete kolen en vlammen gezet. Resultaat: gesmolten stukken leer en verbrande rubber-zool. Deze, wederom, grote tegenvaller/blunder gaf de mokerslag aan Kenny. Nu zat ie er mentaal gezien echt helemaal doorheen. Begrijpelijk. Tijd omons bed in te duiken, en hopen op een goede nachtrust...

Jiuzhaigou N.P.

Een paradijs met een prijskaartje, maar onweerstaanbaar mooi.

Na een lange busrit was mijn knorrende maag toe aan een goed vullend maaltje. Lopende langs wat goedkoop uitziende eetgelegenheden, viel mijn oog op een afbeelding met een op (nederlandse) nasi-lijkende substantie. Onweerstaanbaar; dat moest ik natuurlijk proberen. Leuk om te vergelijken! En het viel zeker niet tegen ook. Niet helemaal vergelijkbaar, maar haast even lekker :)
Na een koude nacht op een knoerhard bed, of beter gezegd; een plank, ben ik krakend opgestaan. Op weg naar de ingang van het N.P. loop ik toevallig de chinese meiden, van de busreis een dag eerder, tegen het lijf. Op de vraag of we niet samen de dag in het park konden doorbrengen heb ik geen nee gezegd. Gezellig toch! Zeker toen er nog twee chinezen zich bij ons aansloten. En zo beleef je ineens samen met vier, tot voor kort wildvreemden, het prachtige park.
Jiuzhaigou N.P.staat, samen met het Huanglong N.P., op de werelderfgoedlijst en kan met recht paradijselijk genoemd worden. De prijs die je daarvoor betaald is hoog, maar zeker de moeite waard! Wonderschone, regenbooggekleurde meren in een prachtige omgeving. Heel erg divers; blauwe, groene, paarsgekleurde en zelfs oranjerode natuurlijk gevormde poelen. Ik kan er honderduit over praten, maar beelden zeggen meer dan woorden. Geniet van de foto's zou ik zeggen.
Bij terugkomst in het dorp hebben we om de dag goed af te sluiten samen gedineerd in een lokaal restaurant. Geen goedkope tent; behalve dan voor mij. Weer een free meal :P Heerlijk, die gastvrijheid!

Chengdu

Skyscrapers, banken en tropische temperaturen.

Heel erg vroeg in de ochtend in Chengdu aangekomen per trein. De meerprijs voor een 'hard sleeper' was het gelukkig meer dan waard. Net dat beetje extra luxe ga ik mezelf toch vaker cadeau doen op langere trajecten. Ik word ook een dagje ouder he...dan mag dat.
Even moeten wachten (paar uur) op het openbaar vervoer, want de werknemers lagen nog allemaal op een oor. Eens de werkdag echt begon meteen de metro gepakt naar het hostel, gelegen te midden vele skyscrapers.Kenmerkend voor deze stad, evenals de ontelbare vestigigen van de bankwereld. Een ATM op elke hoek; wel makkelijk als je cash nodig hebt.
Geld genoeg, daar in het westen van China. Mede mogelijk gemaakt door de gul sponsorende regering, die dit gebied extra aandacht geeft.
Na mijn spullen gedumpt te hebben, het 'Peoples Park' aangedaan. Daar was ik mooi op tijd om, vooral oudere mensen en huisvrouwen te zien tai-chi-en, yoga-en, dansen en rek en strek oefeningen te praktiseren.De sfeer was zo heerlijk sereen dat ik langzaam indommelde en bijna in slaap viel. Om toch wat meer uit mijn dag te halen heb ik weer even de motor moeten herstarten, en meteen even bijgetankt met wat snacks uit mijn knapzak. In de, inmiddels, stinkende hitte naar het totaal niet boeiende, ongeinspireerde'Tianfu Square' gelopen. Niet echt een mooie afsluiter van de dag, dus daarna ook nog even een bezoek gebracht aan de 'Wenshu Temple' en omgeving. Dat leek er meer op.
Volgende dag eiselijk vroeg opgestaan om een kaartje te bemachtigen voor een bus naar 'Jiuzhaigou N.P.' Een zit-rit van 10 uur, in een toch redelijk relaxte bus. Tijdens de reis kennisgemaakt met 2 chinese meiden, die ik later nog tegen zal komen. Meer daarover de volgende keer...

Xian 2

Een echte chinese 'tour de Xian' en traditionele gastvrijheid.

Vandaag op weg gegaan naar het 'Shaanxi Museum', zogezegd een van de beste van China, en vrij toegankelijk voor iedereen. Wachtende in de rij voor een gratis ticket, werd ik aangesproken door 3 chinese studenten (vrienden van elkaar), die ook als toerist hierheen waren gekomen. Hun plan was om zoveel mogelijk van Xian te zien in zo weinig mogelijk tijd. Het leek hun wel wat om samen het museum te bezoeken en daarna door te gaan naar de 'Big Wild Goose Pagoda'. Dat vond ik best, want het kwam overeen met mijn route, dus waarom ook niet.
Het museum was ik in sneltreinvaart doorheen omdat het ten eerste vrij klein was, ten tweede vooral voorwerpen tentoonstelde die ik al had gezien in vorige musea en ten derde; de collectie gewoon teleurstelde. De chinezen vonden het echter prachtig, en deden er verbazingwekkend lang over eer ze alles gezien...of eigenlijk; gefotografeerd hadden. Ook weer typisch chinees, of misschien wel aziatisch. Alles op die manier 'mee naar huis nemen' om aan familie te laten zien.
Daarna naar de grote wilde gans pagoda gelopen. Wat klinkt dat raar in het nederlands he.
Halverwege besloten we om te gaan lunchen en namen ze me mee naar een traditioneel chinees restaurant. Daar werd ik, op goed chinees gebruik,getrakteerd op een heerlijke uitgebreide maaltijd. Heb nog voorgesteld om gewoon mijn deel te betalen, maar dat werd vriendelijk geweigerd. Tja, tradities he; wat doe je eraan ;)
Met ons buikje rond gegeten liepen we om de pagoda heen op zoek naar het 'beste' plekje voor de ultieme foto. Toen we de straat overstaken kwam er een man op ons af, die duidelijk iets wilde verkopen. Het bleken locale tours te zijn langs alle bezienswaardigheden. De chinezen hadden er wel oren naar en vroegen mij of ik mee wilde komen. Voor 5 yuan kon ik geen nee zeggen, en het leek me ook wel eens grappig om zoiets mee te maken. Dus hop, de auto in en vooruit met de banaan.
Terwijl we reden, langs blijkbaar interessante plekken, vertelde de chauffeur het een en ander in het chinees. Daar had ik natuurlijk niks aan, maar af en toe vertaalde een van de vrienden wat voor me. Na een paar korte stops, voor een fotootje hier en daar, reden we een afgelegen parkeerplaats op. Daar stopten we, zoals eigenlijk wel te verwachten, voor een verplicht bezoek aan een jade-shop (jade = de meest belangrijke, vereerde en verkochtesteensoort in China). En daar bleef het helaas niet bij. Shop numero 2 kwam er ook nog bij...zucht.
Echt erg vond ik het ook weer niet want ik had die dag zeeen van tijd. De chinezen echter niet, met hun strakke planning. Tenminste, dat hadden ze me verteld die ochtend. Maar raad eens wie, bij elk verkooppraatje bleef staan plakken... Of dat uit interesse of beleefdheid was weet ik niet zeker. Feit blijft wel dat ze alledrie de nodige souvenirs hebben gekocht!
Toen de tour, na veel te lang geduurd te hebben, dan toch op zijn einde kwam heb ik het drietal getrakteerd om een echt westers ijsje (met chocolade of aardbeiensaus). Heb wel moeten lachen toen ik zagdat de driepas een paar happen hadden genomen, terwijl ik de koele versnaperingallang naar binnen had gewerkt. Aan hun gezichten viel af te lezen dat ze dit ijs, of zoiezo ijs op zich, niet gewend waren. Ze vonden vooral de saus veel te zoet. Maar uit beleefdheid zeiden ze het toch lekker te vinden.
Samen hebben we de bus genomen naar de stadsmuren, waar ze nog snel fietsend overheen wilden gaan, en ik lopend door het park terug naar mijn hostel zou lopen. Bij het afscheid vertelden ze me het een hele eer te vinden dat ik deze dag met hun had doorgebracht. Leuk om te horen!Goeie jongens die chinezen. Heb hun uiteraard ook uitvoerig bedankt voor alles en, na de handen geschud te hebben, zijn we weer onze eigen weg gegaan.

De volgende dag was alweer mijn laatste in deze oude hoofdstad, waar ik vroeg in de middagop de trein ben gestapt naar Chengdu. DIt keer wat meer luxe permitterend dan op mijn vorige reizen. Vooral omdat de reis ongeveer 16 uur zou duren, leek me een bed (maar dan wel de goedkoopste; een hard sleeper) toch wel comfortabel. In ieder geval een stuk beter als de hard seats die ik tijdens de 10- en 12-urige treintrips tot nu toe had gehad. Dat was echt afzien; als een koek in een koekblik.