Mai Chau

Vulcano, 'Mai Chau' en Ho Chi Minh's route.

Buikpijn, een opgeblazen gevoel en dan toch een banana pancake met chocoladesaus naar binnen werken. Geen goed idee; wel garantie voor een hele nacht plezier op het toilet! Heb de nodige keren uit bed moeten springen, naar de wc gesprint en de boel laten ontploffen (in de pot). Wat een opluchting... Totdat de druk zich weer opbouwde, al was het een vulkaan, wachtend op een verzwakking in de uitgeputte kringspier. Om dan vervolgens de boel weer te laten uitbarsten. Mt St. Helens was er niks bij. Misschien interessant voer voor vulkanologen/geologen? Arme kamergenoten trouwens, met wie ik een dormroom deelde :P Die zullen ook wel smakelijke ervaringen/verhalen hebben overgehouden aan hun verblijf in Hanoi, haha.
Na twee nachten in deze conditie had ik het toilet inmiddels uitvoerig kunnen bestuderen en besloot om actie te ondernemen. In de ochtend een afspraak gemaakt bij een kliniek waar je met engels uit de voeten kon. Het communiceert namelijk wat makkelijker, en voelt minder beschamend, in gesproken woord of schrift dan wanneer je je hele verhaal moet gaan uitbeelden. Na een intieme inspectie (nee hoor, haha), en het stempel 'food poisoning' ben ik voorzien van een lading medicijnen die me zouden helpen weer de oude te worden. Hopelijk doen de antibiotica snel hun werk; sneller als dat het er beneden uitloopt :)
Toen we 's avonds in een restaurant zaten te wachten op voedsel, zagen we allemaal mensen plotseling van hun motorbikes stappen en staren naar 'iets', een eindje verderop. Er was duidelijk wat te doen in de straat. Onze sensatiezoeker (Frits) ging er al snel naartoe om een kijkje te nemen, en wij volgden even later ook, uit pure nieuwsgierigheid. Bleek er een electriciteitskabel in brand te zijn gevlogen die behoorlijk aan het knetteren was. Spectaculaire fik, maar eigenlijk levensgevaarlijk! Ondanks de steeds groter wordende rookwalm was er, verbazingwekkend genoeg, geen enkel verontrust gezicht te bekennen. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.
Als een geluk bij een ongeluk had het even daarvoor behoorlijk geregend en was alles goed nat geworden. Dat vertraagde de boel zodanig dat een aantal bewoners, net voordat de brandweer arriveerde, in staat waren om het vuur te doven. Een aantal minuten later ging het dagelijkse leven gewoon weer door...
De volgende dag werd het tijd om Hanoi te verlaten. Op naar 'Mai Chau'; bekend om de Thai minority en hun huizen op palen (gemaakt van hout en bamboe). In het donker zijn we daar aangekomen, na een veel te lange en vermoeiende reis. Onderweg slechts een enkele toerist tegengekomen en dat beviel ons uitstekend. Dat is precies waarom we reizen, en de minder bekende wegen proberen te nemen. Pas dan ervaar je namelijk de echte native cultuur, en kom je dingen tegen die je niet meer ziet aan de verwesterde oostkust.
Van uitrusten kwam er echter niet veel, want het hele dorp stond al heel vroeg in rep en roer. Het dagelijkse leven start hier zodra de zon opkomt, en dat is helaas al om 5.30u :) En hoewel het natuurlijk hartstikke leuk is om in een traditioneel huis te verblijven, je hebt toch af en toe een schoonheidsslaapje nodig. En hoe kun je dat beter doen dan op een flinterdun matrasje, rechtstreeks op de vloer, een kussen en een klamboe (dat dan weer wel). De volgende dag zijn we verder zuidwaarts gereisd, totdat de 'dirt road in the middle of nowhere' overging in de Ho Chi Minh trail, die een stuk beter begaanbaar is. De overnachting vond plaats in een gebied waar het daadwerkelijk stikte van de vliegende insecten, die stuk voor stuk aangetrokken werden door verlichting. Het duurde daarom ook niet lang tot bij ons de lampen werden gedoofd; goedenacht.

Halong Bay 2

Als een moderne ontdekkingsreiziger door Jurassic Park.

Na de minder succesvolle tour, geregeld bij een vietnamees bureau, wilden we wel eens weten of het anders zou zijn en voelen bij een westers gerund bedrijf.
Nieuwe tour, nieuwe kansen.
Met een schoon geweten en een frisse blik lieten we ons meevoeren op een schuit naar en door 'Lan Ha Bay'. Na een eind varen tussen karstbergen en drijvende vissersdorpen werd het anker uitgegooid voor een eerste stop. Aldaar kon je deelnemen aan de activiteit waar je voor gekozen/betaald had; kayakken, rotsklimmen of verlaten strandjes verkennen. Wij wilden al varend genieten van de natuur, dus kayakken was helemaal ons ding. Dit keer kregen we gelukkig ruim de tijd, en zelfs een gids mee die ons alle hoeken van de baai liet zien. Zodoende de armspieren een aantal uur flink afgebeuld.
Om bij te tanken kregen we, weer aan boord van het schip, een machtige maaltijd voorgeschoteld. Na deze zware lunch voer de kapitein ons naar ankerplaats nummer twee, nog verder van civilisatie en dichter bij het paradijs. Van daaruit hebben we een aantal pikdonkere grotten bezocht (waar de nodige vleermuizen huisden), verlaten atollen 'ontdekt' en baaien aangedaan. Fenomenale omgeving; terecht werelderfgoed! Je waande je echt Columbus in een 'Jurassic Park' setting, maar dan zonder de dino's uiteraard. Mijn mede-piraten (Frits en Yannick) hebben op een van de karstgesteenten zelfs nog een aap gespot. En nee, ik was niet de beest aan het uithangen...
Klein minpuntje was wel dat het milieu nog niet zo hoog in het vaandel staat bij de lokale bevolking. Het afval word in de vissersdorpen namelijk gewoon overboord gekieperd, en daar zien ze blijkbaar nog niet de gevolgen van in.
De dag erop was Cutthroat...ik bedoel; Catba island, aan de beurt om te worden verkent. Op een wat modernere en snellere manier dan in de 16e eeuw dan wel; met motorbikes. En route hebben we 'Fort Cannon' ('best views of Vietnam'; but not today), 'Hospital Cave' (Vietcong hide-out) en de 'West Marshes' (niet de moeite waard) aangedaan. Halverwege de middag waren we alweer terug in Catba town, en hebben we meteen weer het strand opgezocht. Daar geen azteeks goud gevonden, maar wel veel meer toeristen als de vorige keer.
' s Avonds chinese noodles met 'goat heart' besteld en opgegeten. En het was nog lekker ook! Zoiezo vast beter als het gemiddelde piratenmaal; beschimmelde beschuit met rum en ratten :P
De volgende dag zouden we met een combinatieticket (bus-ferry-bus) het schateiland weer verlaten voor Hanoi. Einde van een avontuur in een van de mooiste gebieden van Vietnam.
Arrr!

Halong Bay

Low-budget tour; fantastische cave, een wrak van een schip en service om over naar huis te schrijven.

Vanuit Sapa voor een snelle stop-over naar Hanoi, waar we voor een schamele 49 dollar een 3-daagse tour hebben geboekt, die ons uiteindelijk op 'Cat ba island' zou laten stranden. Daar zouden we dan nog een aantal dagen vertoeven om het eiland en omgeving zelf te verkennen.
De volgende dag, met een afgeladen bus vol backpackers, naar de speciale toeristen-haven van Halong City gestoomd. Aldaar een behoorlijk schip geenterd, die ons na een tijdje bij een must-see cave afzette. Zoals ze in China in iedere berg wel een mens/dier scene zien, zo voorzagen ze in deze grot iedere stalagmiet en stalagtiet van een naam en verhaal. Om de verbeelding extra kracht bij te zetten was haast iedere hoek met kleuren verlicht. Met de juiste opstelling van de lampen hadden ze zelfs 'speciale' schaduwen gecreeerd die ook weer iets moesten voorstellen. Wat een kermisattractie!
Na de kleurvolle kitsch-show zijn we verder gaan varen, tot het anker werd uitgegooid in een plaatselijke baai met drijvende vissershutten. Voor maar liefst 30 hele minuten mochten we ons, met kayak en al, vermaken op het water alvorens het schip zijn reis zou hervatten. Dat werd snel roeien dus! Niet wat we ons ervan voor hadden gesteld tot dusver.
Aan het eind van de middag kregen we te horen dat we niet deze nacht, maar de volgende op de boot zouden verblijven. Geen probleem, zolang we maar aan het einde van de trip weer op Cat ba island werden gedropt. Zodoende werden we nu al afgezet op het eiland, en naar een hotel met de veelbelovende naam; Sunflower 2 gebracht. Klinkt lieflijk en mooi, maar het tegendeel was waar. Het personeel was hoogst onaardig, onbeleefd en ongeinteresseerd. Gelukkig hebben we allemaal toch gekregen waar we recht op hadden (kamers/ontbijt), maar dat ging niet met liefde van hun kant, en kostte heel erg veel moeite en geduld aan onze zijde.
Midden in de nacht, in een uitgestorven en doodstille lobby, hebben Frits en ik als 'echte' Holland supporters de voetbalwedstrijd NL-DU met argusogen bekeken. Wat een verspilling van een paar, ongetwijfeld veel waardevollere, uren slaap.
Slechts een paar uur later begon de ochtend alweer en werd ons een super-budget ontbijt (1 pistoletje met jam en een kopje thee/koffie) voorgeschoteld. Genoeg voor een klein kind, maar toch niet voor een volwassene? Na het luxueuze ontbijt kwam er blijkbaar iemand van onze geboekte tour binnen en mompelde wat over de plannen voor deze dag. Duidelijker werden we er niet van, en besloten om zelf maar achter het programma van vandaag te gaan. Uiteindelijk toch opheldering gekregen waarna we met z'n drieen een aanvullend ontbijt zijn op gaan zoeken om onze halfvolle magen te kalmeren. Onze, naar het bleek, vrije ochtend hebben we op een van de stranden van het eiland doorgebracht (Cat Co 2). Een mooi stukje zand en zee, en bovendien bijna geen kip te bekennen! Lekker een aantal uur kunnen zwemmen in de warme wateren van Halong Bay. Wat een verademing.
Rond het middaguur terug naar ons geliefde onderkomen voor weer een geweldige maaltijd, die ons van harte werd aangeboden door het uiterst behulpzame personeel. Ahum.
2 uur later zijn we met de hele groep naar het nationaal park van Cat ba island, die ongeveer het halve eiland beslaat, gereden. Aldaar zijn we naar de top van een karstberg geklommen waar een verroeste, gevaarlijk uitziende, uitkijktoren was opgesteld. Om het uitzicht van deze hoogte te kunnen aanschouwen moesten we ons een weg banen door zeer vochtige en warme, drukkende jungle, geplaveid met af en toe een man-made trapje. Een steile klim en een zware inspanning, met tropische temperaturen die je dwingen om een stapje terug te doen.
Alsof we op het land hadden gezwommen (zo nat van het zweet), werden we met z'n allen in de haven afgezet, en na een tijdje wachten op de boot gepropt. Van daaruit mochten we zelfs ook nog in de zee zwemmen, die af en toe bedekt was met een olie-achtige laag en ronddrijvend afval. Deed me denken aan de 'reine' wateren van Neerlandsch meest populaire strand; Scheveningen.
Na het gezamenlijke avondmaal wilde ik mijn kamer binnengaan en probeerde zodoende het slot te openen. Na de nodige draaiende bewegingen stond ik plots met de complete klink in mijn handen. Was dit nou zo'n wrak van een schip of kende ik mijn eigen krachten niet? Met een verbaasde blik stond ik nu voor een deur die niet meer open wilde gaan. En als ie eenmaal open zou zijn, zou ik hem ook niet meer op slot kunnen doen. Scheisse.
De eerste de beste crew-member in mijn vizier kreeg mjn verhaal te horen en bood aan om via de buitenkant van de boot, door mijn kamerraam, naar binnen te klimmen om vervolgens de deur van binnenuit open te rammen. Ok; stap 1 klonk logisch. Zo gezegd, zo gedaan. Stap 2, wat een gevalletje 'reparatie' zou moeten zijn, bleef echter uit. Het enige wat ik kreeg te horen was het volgende: 'I will fix it tomorrow'. Mooi is dat, haha. Daar heb ik wat aan...
De nacht doorbrengen op dit schip, die ook nog eens de helft van de tijd geen electriciteit had (omdat de generator steeds uitviel), kon ik ook nog wel overleven. In uiterste nood, of uit pure wanhoop, kun je altijd nog van boord springen en als zogenaamde schipbreukeling asiel aanvragen op een andere boot. Veel slechter als dit vaartuig, deze service en bijhorende karige maaltijden kun je toch niet treffen.
Achteraf gezien is het eigenlijk een grote komische show geweest, waarin we als figuranten geen zeggenschap hadden over de regie, die klaarblijkelijk niet zijn beste beentje voortzette.
De volgende ochtend werden we afgezet op Cat ba island, en niet volgens plan, in een bus geduwd die naar het nationaal park ging. Alweer...zie ik jullie denken. Ja, alweer. De bedoeling was dat wij drieeen van daaruit meteen naar Cat ba town werden vervoerd, maar zo nauw namen ze het niet. Na 2 uur gewacht te hebben, totdat de rest van de groep teruggekeerd was van de trekking, werden we gezamenlijk afgeleverd in het grootste dorp van Cat ba.
Alsof we nog niet genoeg gehad hadden van de betrouwbare en uitstekend geregelde tours, besloten we om er nog een te boeken, haha. Die zag je niet aankomen he!
Ons eerste stappen in dit gebied waren niet zoals we voor ogen hadden. Dat moest toch anders kunnen... We wilden perse een goede ervaring rijker worden; een die dit gebied waardig zou zijn. Meer vrijheid, verder varen, dieper het natuurgebied in, langer kayakken en betere service. En ik kan je alvast verklappen; deze nieuwe tour zou ons tenminste echt laten genieten van de omgeving! Meer daarover de volgende keer.

Sapa

Traditie, motorbikes en een blokje om.

Al slapend, in een overnight-bus naar 'Sapa' gevoerd. Althans, dat was de bedoeling. Meer dan 10 uur in een flipperkast , over niet al te beste wegen en de nodige haarspeldbochten, laten je voelen als een milkshake. Niet echt een succes deze keuze...maar wel de goedkoopste ;)
Bij het leven van een backpacker horen nou eenmaal, zo nu en dan, de begrippen 'afzien' en 'doorbijten'.
Ook in dit toeristische stadje werd je meteen overrompeld met mensen die je wat aan willen smeren of een speciale service bieden. De business-kaartjes werden je letterlijk in de handen geduwd! Niet alleen in China, maar ook in Vietnam word je aangesproken en doodgegooid met de leuzen: 'hello motorbike', 'hello taxi', 'hello bambooraft', 'where u from?', 'u buy from me i give u special price', 'cheap cheap', 'how much?' (als je even een blik werpt in een winkel) etc. Je zou er gek van worden :P
Maar ze zijn niet allemaal zo, gelukkig. Dat bleek wel toen ik aan de praat raakte met twee dames in traditionele kleding (van een bepaalde 'stam'). Ze gaven me twee home-made armbandjes cadeau en brachtten me naar het door mij gekozen hostel. Gewoon uit liefdadigheid. Zo kan het dus ook! Tijdens een verkenningsloopje, door het stadje, kwam er wederom een traditionele dame naar me toe. Eerst wilde ze wat proberen te verkopen, maar al gauw waren we over van alles en nog wat aan het praten. Ze vroeg waar ik vandaan kwam, en toen ik  antwoordde met 'Holland' zei ze; 'kijken, kijken niet kopen'! Ik moest echt keihard lachen. Wat een imago hebben we toch als nederlanders... Heb uiteindelijk met haar wel een uur staan kletsen, schuilend voor de regen. Wat een eerlijke, oprechte en vooral grappige vrouw.
De volgende ochtend vroeg opgestaan en met een duffe kop in de gezamenlijke ruimte gaan zitten, waar ik van de manager te horen kreeg dat mijn 'dutch friends' waren gearriveerd. Gaaf zeg!
Deze nieuwe dag, met aan mijn zijde Frits en Yannick, begonnen met een ontbijt op de centrale markt. Een plek waar we nog vele malen, tussen de lokale mensen en expats, zouden eten. Bij een openluchtkeuken, waar de mensen speciaal kwamen voor de overtreffelijk gekruide 'pork' die werd geserveerd. Daarna  zijn we doorgelopen naar 'Cat Cat village'. Een mooie wandeling in een evenzo mooie omgeving. Op de weg terug hebben we helaas twee uur voor een gigantische regenbui, en bliksem die wel heel erg dichtbij kwam, moeten schuilen. Vanwege de toenemende waterstromen, en lekkende shelters, waren we een aantal keer genoodzaakt te verhuizen.
Onder het motto; 'doe eens gek, doe wat anders', hebben we bij het hostel een drietal motorbikes gehuurd (1 automatic en 2 semi-automatic). Zonder ervaring, en met alleen een snelle basiscursus, zijn we als een kip zonder kop op weg gegaan. Spannend in het begin, maar met gezond verstand, en een portie doorzettingsvermogen, hadden we al snel het gevoel te pakken. Van een motorbike moet je in Azie trouwens niet al teveel voorstellen; alles wat twee wielen en een motor heeft noemen ze zo. Zie het meer als een kruising tussen een motor, brommer en scooter. Meer bike dan motor.
Van 's ochtends vroeg tot het donker werd hebben we rondgekneurd, over goede en slechte wegen, door kronkelende valleien. Tussentijds bij een aantal 'sights' gestopt, zoals de; SIlver- en Love Waterfall', waar we een wandeling door de natuur hebben gemaakt. Ook de hoogste bergpas van Vietnam (1900m) heeft ons mogen verwelkomen, al was daar totaal niks spectaculairs aan.
Toen de schemering begon in te zetten, en de zon aan zijn laatste werkuren bezig was, zijn we doorgereden naar 'Taphin village'. Een aantal bochten voor het dorp vloog er een bout uit Yannick's motor, waardoor de achterrem niet meer was te gebruiken. Nogal gevaarlijk dus, maar gelukkig hebben ze in heel Vietnam op iedere hoek een repairshop! Zo ook in dit afgelegen gehucht. Het probleem was dan ook in no-time verholpen.
Met onze geest weer vrij van zorgen, hebben we intens genoten van de vallei waarin we waren beland. Een omgeving bezaaid met rijstterassen en uitzichten waar je u tegen zegt. Met voorsprong de mooiste die we tot zover hebben gezien. Daar vielen zelfs de 'Dragon Backbone Rice Terraces' in China bij in het niet. Voornamelijk omdat de vallei veel ruimer en opener is, wat de ervaring nog grootser maakt.
Over groots gesproken; dat was de wandeltocht die we een dag later hadden ingezet ook zeker. Met z'n drie-en zijn we Sapa ontvlucht en de vallei ingetrokken op zoek naar authenticiteit en 'minority villages'. Een hele klim, die oneindig leek te duren, en ons bijna tot opgave dwong. Op karakter zijn we toch doorgegaan omdat we het uitzicht, waarna we verlangden, tot dan toe niet voldoende vonden. Tsjah...je moet iets hebben om naar uit te kijken he :) Anders was het toch zonde van alle moeite?
Eenmaal over de bergkam kregen we waar we 'recht' op hadden. Een verbluffende omgeving, waar een meer door hoge bergen was ingesloten. Blij dat we door hadden gezet! 9 uur later (gerekend vanaf de start) kwamen we afgepeigerd, en lopend op het laatste restje energie, in het dorp (Ta'van) aan waar we wilden overnachten in een homestay. Eindelijk een stoel onder de kont, en benen in de lucht. Moe maar voldaan, vanuit onze luie reet, de rest van de avond genoten van de accommodatie, omgeving en uiteindelijk een welverdiende nachtrust.
Als je een trip als deze maakt weet je dat je ook weer terug moet. Dat is dan weer de downside van 'exploring'. Via een kleine detour naar 'Rattan bridge' zijn we, over een door de regen praktisch onbegaanbaar gemaakt pad, aan de overkant van de vallei beland. Vanuit daar via de main road teruggelopen naar het hostel. Meer dan 5 uur op dezelfde voeten als de dag ervoor. Dat voel je wel!

Hanoi

Hiep hoi, Hanoi; holy shit!

Met de bekende quote; 'Good Morning Vietnam' in mijn hoofd reed de bus, na een vrij vlotte grensovergang, Hanoi binnen. Wat viel meteen opviel, en waar je niet omheen kunt, is de hoeveelheid tweewielerig gemotoriseerd verkeer. Alsof je een druk mierennest binnengaat, net nadat de eitjes bloot zijn komen te liggen. Chaotisch is misschien het juiste woord, want geregeld is het zeker niet.
Met knikkende knieen en een broek vol schijt neem je de eerste stap uit de bus, in de wereld van brommers, scooters, motoren, fietsen, auto's en kakkerlakken. 'One small step for man, one giant leap for Mark'.
Met een groep van 9 chinezen en hongkongers, die ook geen flauw idee hadden waar ze de nacht gingen spenderen, op zoek gegaan naar een goedkoop onderkomen. Dat leek me wel moeilijk met zo'n grote club, maar viel uiteindelijk toch nog mee. In datzelfde hotel kreeg ik naast een ontbijt, dat bij de prijs van een overnachting was inbegrepen, een gratis virus op mijn sd-kaart. En dat stond niet eens op het menu... Nooit zomaar je usb-apparaten inpluggen dus. Gelukkig vond ik een aantal dagen later een behulpzame receptionist, weliswaar bij een ander hotel, die me van de ongewenste digitale ziekte af wist te helpen. Reddingsactie gelukt; foto's gered.
In goed gezelschap van de aziaten 'St. Joseph Catheral' (franse koloniale stijl), het 'National History Museum' en het 'Ho Chi Minh  complex' bezocht. Daarna snel terug naar het hostel, waarvan we wisten dat er tussen 19.00u en 20.00u 'free beer' werd aangeboden. Een echt happy hour! Dat was me het uurtje wel. Het bier vloeide rijkelijk, en iedereen bleef maar drinken. Totdat iets voor de deadline al het gratis bier op was, en maar goed ook. Ik ben zelf al niet een grootverbruiker (en dat is een understatement) maar de aziaten kunnen echt niet veel hebben. Na 5 a 6 pinten waren ze, op een enkele na, allemaal laplazarus. Was natuurlijk ook niet heel verstandig om het happy hour in te gaan op lege maag, haha. En daarna een maaltijd nuttigen bleek voor sommigen toch iets te zwaar op de maag te liggen ;)
De volgende dag op eigen houtje de 'Temple Of Literature' en 'Quan Su Pagoda' bekeken. Onderweg van de ene naar de andere bestemming werd ik plotseling in het duits aangesproken, door een vietnamees. Die zag natuurlijk een blanke voor zich en dacht; die kent vast wel een woordje duits. En dat klopte; 1 woordje ken ik wel, maar mijn chinees is beter :P
En dit was niet de enige vreemde ontmoeting die dag. De ene na de andere bizarre ontmoeting volgde elkaar op.
Toen ik op een bankje bij het meer wat in mijn dagboek aan het schrijven was, kwamen er twee vietnamese jehova-getuigen naar me toe. Of ze me wat uit de bijbel voor mochten lezen. Maar natuurlijk, zelfs daar heb ik tijd genoeg voor, maar binnen 5 minuten ben ik niet te bekeren. Dat was geen probleem :) Na het voorlees-uurtje (was een stuk korter, maar dit klinkt zo leuk), zijn ze langzaam afgedropen, toen ze eenmaal beseften dat niet iedereen een sprookjesboek nodig heeft.
Geloof het of niet; er stond me nog een verrassing te wachten. Net toen ik op het punt stond om een zoektocht te starten naar een aantal nieuwe T-shirts, zag ik twee wel heel bekende figuren bij een souvenirshop staan. Ongelofelijk; waar we elkaar in China nog mis waren gelopen, kruistten onze wegen elkaar tweeeneenhalve maand later, in Vietnam. In het overvolle Hanoi notabene. Hoe groot is die kans...
Na een aantal uren bijkletsen op een terras moest ik hen helaas alweer verlaten. De bus naar Sapa stond op me te wachten. De twee nederlanders (Frits en Yannick), die jullie ongetwijfeld al eerder zijn tegengekomen in mijn reisverhalen, waren van plan ook die kant op te gaan maar wisten nog niet zeker wanneer. Misschien zouden we elkaar de volgende dag al weerzien. Dat zou leuk zijn!

Yangshuo & Aishanmen village

Kuddedieren, 'bamboo-raft' en een bijzondere ervaring.

Toen de boten aanmeerden bij een van de havens van Yangshuo stormden de passagiers als een kudde wildebeesten het land op. Al dat vee moest moest door een smalle corridor, die leidde naar het centrum van het stadje. Gekkenwerk was het. Je kunt wel voorstellen dat ik al snel genoeg had van deze zogenaamde toeristische trekpleister. Doe mij maar het 'echte' China!
Gelukkig herinnerde ik me nog een tip van een reiziger, die ik eerder had ontmoet, over een landelijk gelegen guesthouse even buiten Yangshuo. Later op de avond heb ik de betreffende accomodatie op internet gevonden en meteen weten te boeken. Slechts 5 km verderop, gelegen in een gehucht (Aishanmen village) aan de Yulong-rivier; te midden van rijstterrassen en karstbergen. Heerlijk rustig en super goede service! Wat wil je nog meer...
Vanuit deze 'base-of-operations' heb ik allereerst een verkennende wandeltocht gemaakt. De volgende dag samen met een NL-er fietsen gehuurd en naar 'Dragon Bridge' getrapt, om ons aldaar met behulp van een bamboo-raft stroomafwaarts te laten voeren richting 'Juxian village'. Meer dan 2 uur lang genieten van het kabbelende water, super uitzicht en het zonnetje. Dat is het echte leven, hehe. Het kon niet lang genoeg duren!
In Juxian zijn we een Nederlander wezen opzoeken, die een chinese vrouw aan de haak had geslagen en aldaar een gezin had gesticht. Samen met locals hebben ze een 200 jaar oud huis opgeknapt en dat dient nu als buitenhuis voor de familie. De beste man vond het volgens mij maar wat leuk dat er opeens twee NL-ers voor zijn deur opdoken, want we werden meteen hartelijk binnengehaald en rondgeleid! Erg interessant om zijn verhaal aan te horen en het pand te zien in de huidige staat.
De volgende missie werd ik bijgestaan door een Duitser en een chinees personeelslid, van het guesthouse. Tezamen zijn we naar 'Moon Hill' gefietst, en daar hebben we, ondanks de enorme hitte deze ongewone berg weten te beklimmen. Het panoramisch uitzicht was zeker de moeite waard.
Een dag later ben ik zelf naar Yangshuo gefietst, ondanks de slechte weersvoorspellingen voor de betreffende avond. Aan het einde van de middag zag de lucht er nog picobello uit; geen teken van een naderende bui. Aldus achtte ik het nuttigen van een snelle hap nog wel mogelijk. Helaas was het onweer sneller bij mij dan ik het voedsel naar binnen had gewerkt. Nog voor ik klaar was begon het te hozen en bliksemen. Wat een verrassing ;)
5 km door de nattigheid leek me geen goed idee, en daarom heb ik maar even (2 uur) gewacht tot het droog was. De zon was inmiddels helemaal onder gegaan en dat maakte de terugreis, over een onverlicht weggetje door niemandsland, extra spannend. Heel erg speciaal waren de vele vuurvliegjes, zwevende in de omgeving. Alsof ze een verloren gewaande avonturier huiswaarts wilden leiden. Wat een bijzondere ervaring!
Dezelfde avond kreeg verscheen er een bericht op mijn reislog van de 2 NL-ers waarmee ik een aantal dagen een coupe heb gedeeld in de 'Trans-Mongolie-Express'. Bleek dat ze vlakbij Yangshuo zaten, in een plaats genaamd Xingping, slechts 45 minuten rijden. Heb ze meteen een bericht teruggestuurd, in de hoop een eventuele ontmoeting te regelen, maar dat was helaas reeds te laat. Misschien kom ik ze in Vietnam nog wel tegen...je weet maar nooit.
Met de plannen voor het vervolg van mijn reis in het achterhoofd, ben ik naar Yangshuo afgereisd om me daar centraal te positioneren. Dat scheelde uiteindelijk weer tijd en moeite, al had ik niet zoveel zin in de toeristenplaag. Maar he, 'sacrifices must be made'. Uiteindelijk pakte dat helemaal niet slecht uit. Sterker nog; ik had een uitstekende tijd met 2 chinese roommates. Ze hebben me zelfs geholpen met het regelen van goedkoop vervoer naar de laatste tussenhalte voor de grens met Vietnam; Nanning. Dat is het voordeel als je de taal spreekt ;) De volgende dag werd ik zelfs door een van hen nog uitgezwaaid bij het busstation. Schattig!

Guilin & Dragon Backbone Rice Terraces

Verregende rijst, doolhof-dorp en bootje varen.

Guilin; 'Most beautiful city of China'. Nou...als je reis hier begint zou je spontaan een ticket terugboeken. Wat een stad zeg. Terwijl de karstbergen al om de hoek kijken, verpest de stad elk stukje natuur. Gelukkig voor mij niets meer dan een vertrekpunt naar, allereerst, de 'Dragon Backbone Rice Terraces'. Klinkt gaaf, en dat was het ook...als de weergoden je zo nu en dan toelieten om iets te zien.
Ik verbleef in een dorpje, genaamd 'Tiantou', dat een stuk minder toeristisch en gemaakt was dan zijn grote broer; Ping'an. Hoe ik dat weet...
Mijn hoofd liep over van al het water dat naar beneden kwam en dat leidde tot het briljante idee om, tussen de buien door, van Ping'an naar Tiantou te lopen. De eerste helft van de route geheel droog doorlopen, totdat ik bij 'Zhongliu' aankwam. Dat moet wel een voorteken zijn geweest, want toen begon de pret pas echt. Het begon al bij mijn eerste stap in het dorp. Ik werd meteen achtervolgt door een vrouw van in de 50 (beroep: toeristenjager/verkoopster/gids) die ik met geen mogelijkheid kreeg afgepoeierd. Ok; paardenkleppen op en gewoon doorlopen.
Makkelijker gezegd dan gedaan, als je weet welke kant je op moet...
Tot nu toe was de route vrij goed aangegeven met duidelijke bewegwijzering. Maar hier, uitgerekend nu, hield het plots op. Alsof ze het erom hadden gedaan. Met teveel mogelijke opties in het vooruitzicht werd ik wel gedwongen om de, inmiddels vrij irritante, vrouw te raadplegen. Maar ik wilde niet zwichten...nog niet. Voordat ik deze bij, van mijn blijkbaar gehoningde reet kreeg, was ik weer een half uur verder. Niet verder op weg naar het hostel, maar verder verdwaald. Omdat ik zo geen steek verder kwam, ben ik uiteindelijk toch gevallen voor de uitzonderlijke kwaliteiten van mijn stalker. Zij zou me voor 5 yuan door het dorp gidsen en me de goede kant opsturen. Zo; dacht ik daar mooi vanaf te zijn, bleek ze ook nog een dochter te hebben, die de achtervolging inzette en maar bleef janken. Heb haar sirene gauw omgekocht met 1 yuan 'zwijggeld', en de twee een zonnige dag gewenst, alvorens de tour te hervatten. Doorweekt en wel, na 3 uren te hebben genoten van het weer, het hostel binnen gesopt. Het einde van een waterige, maar allerminst boeiende dag.
De volgende ochtend vertrok ging ik weer naar Guilin, om daar meteen een chinese tourboot-tocht te boeken naar Yangshuo. Dat zal weer leuk worden!

s Ochtends met taxi naar tourbus gebracht die, na een ellenlange op-pik-ronde, op weg ging naar de boot. Zoals verwacht was ik als enige foreigner van de partij. En dat is het leukste, vind ik zelf. 'Do as the locals do'; 'blend in with the people'. Al gaat dat laatste wat moeilijker, wanneer je er anders uitziet dan de 'rest' (als een stuk witte chocolade op een schaal met alleen maar donkere, pure chocolade). Mmm, dat is ook het enige dat ik af en toe wel mis; chocolade. Ze hebben het hier wel maar het is erg duur...een echt luxe product. Wat trouwens booming is: melkproducten (melk om zo te drinken, milkshakes, yoghurt etc.). Het aanbod daarvan is ongelofelijk groot. Echt heel erg populair.
Maar we dwalen een beetje af...terug naar het verhaal.
Uiteraard moest er onderweg nog een stop ingelast worden voor een verplicht nummer bij een jade-store. Waste-of-time als je het mij vraagt, die je gewoon maar even uit moet zitten terwijl je lekker naar mensen aan het kijken bent. Ook leuk af en toe.
Eenmaal aan boord van het vaartuig was ik nog steeds de enige bleekscheet, en dat heb ik geweten.
Om de verkooppraatjes van bemanningsleden, verspreid door een veel te hard en schraal klinkende luidspreker, te ontvluchtten ben ik naar het bovenste dek gegaan. En ik was al gauw niet meer de enige, die vanuit daar van de voorbij komende scenery genoot. Meer en meer chinezen ontdekten ook dat het uitzicht, vanaf het 'dak', het meest ideale was voor het maken van mooie plaatjes. Al hadden ze hun lenzen op een gegeven moment meer gefocust op mij dan op de omgeving. In het begin probeerden ze me stiekem op de kiek te zetten, maar toen eenmaal iemand het aandurfde om mij te vragen, volgde de hele kudde. Wat een grap joh! Er kwamen zoveel mensen naar me toe dat de chinezen er zelf ook de lol van in zagen, en hard om moesten lachen.
De boottocht voerde ons over de Li-rivier naar een van de meest toeristische stadjes van China; Yangshuo. De omgeving is van uitzonderlijke schoonheid, maar die toeristen he. Dat mogen er wel wat minder worden. Ik hoorde van andere reizigers dat er jaarlijks 25 miljoen chinezen op af komen, en 3 miljoen foreigners. Zou me niks verbazen.

Kunming & Stone Forest

Rat-race, vietnamees visum en gekooid vlees.

Van de 'laid-back' sfeer, in het guesthouse te Dali, naar het grote onpersoonlijke hostel in Kunming. Maar ook daar wachtte weer een verrassing bij terugkomst, na een dag slenteren door straten en parken. Weer iemand van de 'Tiger Leaping Gorge' groep: de italiaanse vrouw. En zo kruisen de paden elkaar steeds weer.
Samen met 2 nederlandse twijfelmiepen zijn we op zoek gegaan naar het avondmaal. Tijdens de tocht door het centrum vonden de twee, bij iedere potentiele eettent, wel wat af te keuren; 'nee, niet dit voelt niet goed', 'ziet er niet lekker uit', 'heb ik geen zin in', 'veel te duur', 'geen sfeer' etc. En zo eindigden we met een knorrende, lege maag, bij de plek waar we gestart waren; het hostel en haar menukaart. Wat een avond...
Een dag later 'Haigeng Park' aan 'Kunming Lake' bezocht en een vietnamees visum aangevraagd. Ik dacht; daar kun je niet vroeg genoeg mee zijn. Maar dat viel reuze mee!
Al het papierwerk kon zelfs, voor een geringe meerprijs, de volgende dag al in orde zijn. Daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt, omdat ik niet teveel tijd wilde verspillen in dit gebied, en zeker niet later terug te moeten om mijn paspoort op te halen. Mooi opgelost dus.
De dag erna niet veel uitgevoerd, en dat is af en toe ook een heerlijkheid. Heb samen met italiaanse een aantal markten bezocht en souvenirs gekocht. 's Middags gedag gezegd, want haar trip zat er alweer op.
De volgende ochtend vroeg opgestaan en met heel veel moeite, en heen en weer gereis, toch de juiste bus weten te vinden die me naar het oostelijke busstation zou brengen. Van daaruit met een tourbus naar 'Shilin' gereden voor een bezoek aan het 'Stone Forest'. Wederom een world heritage site; het stikt ervan in China. Al gauw werd ik daar gekoppeld aan een groep chinese zakenlui (allen ongeveer van mijn leeftijd en collega's van elkaar) met wie ik het park in sneltreinvaart voorbij heb zien komen. Dat heb je als je een cable-car pakt... Weliswaar min of meer verplicht, omdat je anders een pokke-eind moest lopen om uberhaupt bij de ingang van het park te komen.
Aan het einde van de doldwaze rit ben ik uitgestapt en heb te voet nog de meest interessante highlights nagelopen. Zoals ik vantevoren eigenlijk van plan was; ruim de tijd nemen, en niet met plankgas erdoorheen jagen. Dat loonde ook nog goed ook! Heb onderweg een behoorlijke slang, cq 1.5m lang, zien wegsidderen en mooie kiekjes kunnen maken van de omgeving.
De laatste dag in Kunming gebruikt om een kijkje te nemen op de bekende 'bird & flower market', waar ze overigens veel meer waren verkochtten: reptielen, zoogdieren en een heleboel 'praktische' souvenirs. Een zeer interessante maar soms, zeker voor de dierenliefhebbers onder ons, schokkende ervaring. Dieren eindigen hier namelijk of in de pan, of in veel te kleine kooitjes.
Leef je maar eens in in de wereld van bijvoorbeeld een hond, in deze contreien. En bedenk dan of je het beter vind om haar het leed van een bekrompen leven te besparen door haar, kort maar krachtig, lekker te frituren...of een lang sociaal leven te geven, met een hele hoop soortgenoten, maar wel in dezelfde veel te kleine gevangenis. Wat is de beste keuze? Een hot-dog of een lege maag, lijden besparen of verlengen. Misschien is het een kwestie van kiezen uit 'the lesser of two evils'...
Daar kon ik zelf ook nog eens mooi over nadenken tijdens de 17,5-urige treinreis naar Guilin. Tijd genoeg ;)