Can Tho

Kippen, heksenjacht en romantisch varen. Gedurende de busreis naar 'Can Tho' bevond ik me op een gegeven moment tussen een aantal gewillige vrouwen. Met voorbedachte rade? Zou niet durven. Het was puur en alleen toeval. Als een van de eerste passagiers had ik een rustig plekje in het voertuig gevonden. Maar dat duurde niet lang. Tijdens de rit kwam de ene na de andere passagier opstappen die allemaal plaats namen rondom deze jongeman. En laat dat nou net allemaal dames zijn. Dames op leeftijd welteverstaan. Blijkbaar kenden ze elkaar bovendien, want het voelde al gauw als een reunie uit vroegere tijden. Als zo'n aangelegenheid zich ontwikkeld besef je, als man, dat je daar niks te zoeken hebt. Beste is om er stilletjes tussenuit te glippen. Samenscholende vrouwen gaan buurten en dat leid al gauw tot een heus kippenhok. Een van de dames had ook daadwerkelijk een kip in haar handtas zitten! Geen make-up, spiegeltje, sjaal of andere 'essentials'. Nee; een kip. Tsjah, je weet nooit wanneer je er een nodig hebt natuurlijk. Wat ik ook probeerde; ontsnappen uit dit gekooide transport was schier onmogelijk (Chicken Run). Vastgeklemd tussen een backpack en een gouwe ouwe scharrelkip, probeerde ik met een blik op oneindig naar buiten te staren. Diep in gedachten verzonken kwamen er ideeen op over hoe ik het beste van die gevleugelde bouten afkwam; barbecue chicken, kipburger, coq au vin, drumsticks, kip cordon bleu, kip kebab.  Gegrilled, gebakken, gebraden, geroosterd of als ovengerecht. Opties genoeg voor een culinaire afhandeling van deze legbatterij. Ik zag mezelf al als een Rambo met een machete gehakt maken van ieder die z'n snavel niet kon houden. Een brute bloederige slachtpartij zou het worden. Terwijl het water al in mijn mond begon te staan, klonk het gekakel van een van de hennen bekend in mijn oren. Het was een woordje engels; en ze kende er nog meer ook. Na wat over koetjes en kalfjes te hebben gepraat kreeg ik de nieuwste roddel te horen. De hoofdpersoon bleek een Hollandse snuiter met krullen. Verrassend ;) Hoofd-opper-moederkip deelde mee dat de tokkeltantes erover uit waren; ze vonden deze haan 'hansom'. Haha, hoe vleiend. Voor ik de taal van de Khmer-kippen machtig was, en ik pokpokpokpekaak kon zeggen met een lokale tongval, waren we alweer aangekomen in Can Tho. Eindstation voor deze lading pluimvee. Voelde me net 'oma’s gegrilde halve haantje' (recept). Met wat hulp van een motortaxi-chauffeur, die stond te popelen om een dollar te verdienen, was een budget-guesthouse zo gevonden. Een vriend van het huis wilde maar wat graag een graantje meepikken en kwam, nog voor ik had ingecheckt, aanzetten met verschillende tourmogelijkheden. Eerst even verder informeren voordat ik toehap. Met die instelling nam ik de behoorlijke drempel van het hotel (serieus meer dan een halve meter) en zette een eerste stap richting centrum. Vanaf dat moment werd ik achternagezeten door wederom een oud vrouwtje. En deze had pit! Ze wilde wel met mij bootje varen (naar de floating markets). Maar zelf roeien; nee dat denk/hoop ik niet. Lopen leek haar al moeilijk af te gaan, maar schijn bedriegt. Vasthoudend als ze was bleef ze bumperkleven. Of ik nou een winkel inging of bij een toeristenbureau naar binnen; als ik buiten kwam werd ik meteen weer opdringerig begroet. Ondanks haar zachte prijsje heb ik alleen al daarom meermaals een duidelijke NEE verkocht. Het statement bereikte echter pas na een lange, hopeloze, achtervolging haar door ouderdom gekrompen hersenen. Ondertussen had ze dan wel haar beweging voor vandaag gehad. Toch lief van mij he; een gratis bejaarden-gymnastiekles geven. Moegestreden, maar met ongetwijfeld snode plannen, droop ze uiteindelijk af. Na de ronde door de stad was het tijd voor een korte pitstop bij het hotel. Ik had mijn kamerdeur nog niet gesloten of de huisvriend stond al in de deuropening. Heel toevallig bood hij nu dezelfde tour als het oude vrouwtje, voor eenzelfde prijs notabene. Zou me niks verbazen als hij deel uitmaakt van het complot.  Het feit dat de man op een fatsoenlijke manier, zonder gezeik, zijn tripjes aanbood deed me besluiten om akkoord te gaan.Goedkoper kon toch nergens anders, dat was zeker. Toen ik het hotel weer verliet, op zoek naar een welverdiend avondmaal, kwam ik het oude vrouwtje weer tegen. Zittend op de stoep toverde ze een grote grijns op haar gezicht toen ze mij zag. Heks! Ik wist het... Voor het diner had ik een betaalbaar restaurant uitgekozen uit de Lonely Planet gids. Doe ik normaal nooit, maar eens moet de eerste keer zijn. Een italiaanse eettent leek me een goede afsluiting van deze merkwaardige dag. En zo geschiedde. Moeilijk te vinden was ie niet, want er is maar een 'foreignerstreet' in deze stad, en vast ook maar een italiaan. Staande voor de betreffende zaak werp ik een blik naar binnen. 'Mamma Mia', wie zie ik daar nou weer zitten; Frits en Yannick. Buongiorno gezegd, bij hen aan tafel geschoven en een grote beef-pizza besteld. Na weer een gezellig etentje een stukje gelopen en voor de zoveelste keer afscheid genomen. Arrivederci! Uitgerekend deze nacht, die erg kort zou duren vanwege de vroeg geplande boottocht, slecht geslapen. Zul je altijd zien. Om wakker te worden hield ik mijn duffe kop onder de douchekop en gaf een ruk aan de draaiknop van de koude kraan. Krakkk! 'Iets te ruw mee omgegaan' zei de huisbaas, nadat ik het probleem had gemeld. Daar kon ik hem geen ongelijk in geven, en betaalde omgerekend 7 euro voor reparatie en een compleet nieuwe aansluiting. Hier kun je nog eens wat slopen voor een prikkie :P Zou ik thuis eens moeten doen...kost een fortuin! Afijn, bij de pier in een klein bootje gestapt waar ik werd verwelkomd door een gezellige zwitserse. Met z'n twee (hoe romantisch), en een vrouwelijke kapitein, vertrokken we met zonsopkomst naar de eerste van twee floating markets. In tegenstelling tot mijn eerdere ervaringen waren deze allebei zeker de moeite waard. De eerste heette 'Cai Rang' en leek tenminste op een markt waar wat te beleven viel. De tweede, die 20km verderop plaatsvond had de naam 'Phong Dien' en bestond vrijwel geheel uit ongemotoriseerde vaartuigen. De lokatie en mensen creeerden een harmonieus samenzijn. Het was er zo sfeervol dat we als een stelletje werden aangezien, en handgemaakte cadeaus van rotan of riet kregen aangeboden (een setje ringen, een scepter en een look-a-like sprinkhaan). En we waren niet de enige. Erg grappig en creatief! Tussen het varen door hebben we nog een interessante rijstfabriek bezocht, ontbeten in een restaurant en een wandeltocht gemaakt langs de oevers van kanalen. Daar was het waar ik voor het eerst echte primitive omstandigheden (materialistische armoede) kreeg te zien, waar ze je als toerist meestal van weghouden. Eindelijk een tour die ook de minder aantrekkelijke kant niet schuwd. Ze zijn er dus toch! Na een 7-urige trip met onze priveschuit arriveerden we rond de middag weer aan land. Een mooie dag die pas half voorbij was, maar door het vele praten nu al een schorre stem opleverde. De resterende uren maar mijn mond dicht gehouden en in het park journal, blog en mails bijgewerkt. Moet ook gebeuren.

My Tho & Vinh Long

Delta deceptie, efficientie en een kwaaie. De eerste indruk van de Mekong delta was niet om over naar huis te schrijven, maar ik ga jullie er toch mee vervelen/entertainen. He begon allemaal met de 'te-triest-voor-woorden-tour' naar 'My Tho' en omgeving. Na aankomst bij de pier zijn we geloodst naar een boot waarmee een bee-farm werd bezocht. Daar mocht je honingthee en producten proeven en hadden ze gewild dat je ook wat kocht. Uit deze lading toeristen hebben ze echter weinig winst kunnen slaan. Met de geweldig vermomde verkooptruc achter ons, werd de grote groep in stukken gehakt, opgesplitst en in roeiboten gesummierd. De trip leek net de Fata Morgana in de Efteling. We draaiden nog net niet rond bij het opstappen, en de piraten (lokale roeiers) maakten graaiende bewegingen naar je portemonnee. Hand op de knip jongens! Als ze hier in Cambodia muntgeld hadden gehad leek het me wel toepasselijk om wat in het water te gooien, voor een echt portie schijngeluk. Maar helaas; alleen maar briefgeld. Daar moest je echter niet mee gaan rondzwaaien, want de rekruten van Holle Bolle Gijs loerden om iedere bocht. Het leken wel varende prullenbakken, die ook nog eens een groot geldbedrag tentoonstelde om ons te helpen herinneren vooral veel te storten. Om de haverklap vroegen ze, totaal onbeschaamd en onverdiend om tip-money; 'papier hier'. En als je ze dan wat aanbood zeiden ze niet eens 'dankjewel'! Kindvriendelijkheid was ver te zoeken. De natuur was wel echt en mooi (mangroven), maar de mensen geldwolven. Na deze tocht, aan een onzichtbare ketting, stapten we over naar een grotere boot. Daarmee voeren we naar een 'coconut candy workshop', waar we allemaal een snoepje kregen om ons koest te houden. Letterlijk en figuurlijk, want dat kreng plakte als kauwgum aan een schoenzool. Gelukkig smaakt het wel beter. Na de traktatie vervolgde we de reis per motorboot, die ons door kanalen leidde en uiteindelijk bij de lunch afzette. Een maaltijd die even op zich liet wachten, maar niet verkeerd was; hoezee! Daarna was het tijd om tropical fruits te proeven in de 'orchid garden'. Tropisch waren ze wel, maar niet echt exotisch; de smaak van banaan en mango kent iedereen tenslotte wel. Om toch wat flair te geven aan de bloementuin werd de hulp ingeroepen van een stelletje Vietnamezen, die samen een muzikaal ensemble (lokale traditionele muziek) vormden. Een groep op z'n retour, want de energie en plezier waarmee ze op zouden moeten treden was ver te zoeken. Dat was te zien en te horen vertel ik je. Als slagroom op de taart mochten we een tijdje gaan fietsen op het eiland. Jammer alleen dat er veel te weinig tweewielers beschikbaar waren, en de helft cruciale onderdelen als trappers en banden met luchtinhoud mistte. De benenwagen dus maar... Niet dat er veel te zien was hoor; paddestoelen met mysterieuze deuntjes hadden we ook niet meer verwacht. Wat een dag. En die was nog niet voorbij. Eenmaal gedropt op het vaste land van 'My Tho' gingen we op zoek naar een hotel. De eerste de beste lag vrijwel pal voor de pier waar we van boord waren gegaan. Na daar geinformeerd te hebben dachten we nog wel even iets goedkopers te vinden. Viel dat even tegen, haha. Een wandeling kriskros door de stad, met volle bepakking (+/- 20kg) liet ons bezweet en wel weer uitkomen bij het datzelfde hotel. Een lesje efficientie; soms is iets zonde van de extra moeite, en word het resultaat er echt niet beter op. Opvallend was dat we bij minstens de helft van de bezochte hotels steeds weer dezelfde man met motorbike (en grijns) tegenkwamen. Alsof hij er iets mee te maken had. Prijsafspraken iemand? Hoe dan ook; ik verklaar ons tot ver doorgeschoten low-budget reizigers. Miepen om 50 cent onder het motto; 'get rich or die trying'. Een Australier die we ontmoetten in Mui Ne beschreef Hollanders op z'n best: 'short arms and deep pockets'. So true. De volgende dag zouden we voor de zoveelste keer als drieluik uit elkaar vallen. Frits en Yannick gingen met hun biezen naar 'Can Tho', terwijl ik 'Vinh Long' als bestemming had. Het eerste stuk van de route werd afgelegd over dezelfde weg, en met hetzelfde busje, waar we pas instapten na heftig onderhandelen. De prijs die ze vroegen was namelijk schandalig. Het zou me niks verbazen als we ondanks de korting nog steeds teveel hebben betaald, maar meer kregen we er niet uit. In de tjokvolle minivan kregen ze ons er echter wel nog in. We werden gecommandeerd door een schijnheilige drill-instructor die probeerde te 'helpen'. Het begon met het inladen, wat schijnbaar niet snel genoeg ging. Daarna volgde een schreeuwpartij omdat we nog niet hadden betaald. Dat klopte, maar stemverheffend uithalen zal dat proces niet sneller doen gaan meneertje. Toen we duidelijk probeerden te maken dat we wilden betalen bij aankomst, begon zijn bloed te koken en kwam er stoom uit z'n oren. Pas betalen op plaats van bestemming geeft je meer zekerheid dat je ook arriveert op de bedoelde plaats. Maar iets zei me toch alvast het geld te overhandigen, omdat deze kwaaie in staat leek om ons er voortijdig uit te kieperen. Better safe than sorry! En dan maar hopen dat we goed terecht komen. Als stank voor dank begon hij ons overduidelijk belachelijk te maken tegenover de andere passagiers. Toen hij was uitgeraasd wilde hij lol met ons maken, maar daar hadden we natuurlijk niet zoveel zin meer in. Bovendien werden we niet zo vrolijk van de kotsende kinderen om ons heen, die allemaal autoziek waren. Niet gewend aan voertuigen met vier wielen denk ik :) Bij het instappen, aan het begin van de kwelling, zaten we al als sardientjes in een blik. Bij iedere potentiele klant stak onze instructeur echter toch nog zijn kop uit het raam en liet zijn verfijnde stem weergalmen, in de hoop nog wat extra geld te kunnen verdienen. En helaas had hij af en toe nog beet ook. Met iedere extra passagier werden de ruimtes kleiner, totdat je nog maar op een bil kon zitten. Oncomfortabel krap! Alsof dat nog niet genoeg was werd er ook nog een fiets bij gepropt, toen we stopten bij een markt. Blij toe voor Frits en Yannick, die er daar uit moesten en overgeplaatst werden naar een andere bus. Hier scheidden onze wegen wederom. Tot ziens, zullen we maar zeggen. Het afgeladen busje vervolgde zijn reis naar Vinh Long waar ik eruit ben gekicked. Meteen kwamen er lui op je af die; of een motorbike taxi aan wilden smeren, of wel een leuk hotelletje wisten. Een ervan begon over een homestay, en dat was precies wat ik zocht. Super service inclusief ontbijt en zeer uitgebreid diner. Een relaxte rustgevende omgeving, ideaal om even lekker niets te doen. Nou ja, niets... De volgende ochtend, eiselijk vroeg, ging ik in gezelschap van twee franse dames en een kapitein op avontuur naar de 'Cai Be' floating market. Een reis die verrekte lang duurde, omdat de boot al teveel jaren dienst had gedaan. Zo lang, en saai, dat we alledrie in slaap zijn gedommeld. Toen we bijna bij de drijjvende markt waren werden we ontwaakt door de kapitein, met de mededeling dat Cai Be naderde. Meende die dat nou, of was dit een dwaze droom? Het stelde echt niks voor. En dat terwijl het een hoog aangeschreven toeristische trekpleister is. Weer een illusie armer. Vanuit deze onovertreffelijke highlight zijn we de kanalen in gevaren, gepicknicked bij een restaurant aan de waterkant en wederom naar een coconutty tent geweest. Daaropvolgend met een roeiboot dieper in het kanalenstelsel verder verkend. Maar goed dat er een peddelaar bij de prijs inbegrepen zat, want het navigeren door de smalle kanaaltjes vereistte vaardigheden. Als laatste hebben we een bonsai garden bezichtigd, waar best een aantal mooie bloemen en planten groeiden. De dag erop had ik het wel weer gezien; tijd voor vertrek.

Ho Chi Minh City 2

Oorwassing, scam en engelse les.

'The day after' heb ik de gedeserteerde kledingstukken gelokaliseerd en onderworpen aan een ellenlange ondervraging. Dat was nodig om te achterhalen wat hun beweegredenen waren, zodat we dit soort praktijken de volgende keer kunnen voorkomen.
Na een ruwe behandeling wist 'De Pyjama' te vertellen dat ie zich had verscholen bij de gevonden voorwerpen. Zijn vriend en medeplichtige; 'De Sok' zat ondergedoken bij de was van iemand anders. Ze hadden elkaar tijdens de vlucht uit het oog verloren en waren beide in een compleet andere wereld beland. De ene rebel (noem hem maar Mr.P) was, gezien de feiten, vertrokken zonder te weten waarheen. Hij heeft overhaasd een verkeerde keuze gemaakt, of werd geforceerd de wil opgelegd. Hoe dan ook; ik vond hem in het vluchtelingenkamp, waar gelijkgestemden bij elkaar waren gepropt in plastic zakken. Plastic zakken! Stel je voor zeg...
De omstandigheden waren ronduit erbarmelijk; vermagerde, doorleefde, verrimpelde, vieze en stinkende stoffen bij elkaar. En dat rook je. Sterker nog; zo ben ik hem op het spoor gekomen. Het moet hels zijn geweest! Zonder te worden geinformeerd, of uberhaupt een keuze werd gelaten, gingen alle gevangenen uiteindelijk stuk voor stuk achter glas en grendel. Om te verdwijnen voor een oorwassing met onhoudbare g-krachten.
De andere rebel (Mr. S) had het heel wat beter getroffen. Het leek wel of hem een beauty-arrangement cadeau was gedaan. Hij zag er tenminste verzorgd, netjes en uitgerust uit. Je zou er zo mee voor de dag durven komen. Omdat vieze en schone inmates niet bij elkaar kunnen worden gezet heb ik Mr.P, die duidelijk zijn vuile goed aan het buitenhangen was, in het geheim overgebracht naar de repatrieringsfaciliteit voor een grote beurt. Daar hebben ze hem even een eco-friendly lesje geleerd over wateren en bewaterd worden. Zo was het snel gedaan met de praatjes en ging ie vrijwillig mee terug naar zijn maat, die al lekker en wel gevouwen zat.

Tijdens een flinke wandeling, langs historisch belangrijke spots in de stad, werd ik aangesproken door een Thaise man. Na de gewoonlijke vragen als; waar kom je vandaan etc. vertelde hij dat ie heel toevallig een (schoon)dochter bleek te hebben die van plan was om in Amsterdam te gaan werken. Hij vroeg of ik tijd en zin had om met haar en de familie informatie uit te wisselen over Nederland. Leek me leuk, maar het verhaal voelde vreemd, en iets hield me tegen. De man bood aan om me naar het huis van een familielid te brengen, waar de vrouw in kwestie dan ook zou zijn. Doodeerlijk zei ik meteen nooit zomaar met iemand anders mee te gaan. Zie het maar als een voorzorgsmaatregel. Klinkt misschien kinderachtig, maar beter het zekere voor het onzekere.
Als alternatief stelde ik voor om op een publieke plaats, zoals een cafe of restaurant, af te spreken. Daar stemde hij mee in en zou me diezelfde dag nog mailen om een afspraak te maken. Maar nee hoor; niks meer van gehoord. Of ik was erg onbeleefd geweest door een uitnodiging te weigeren, of het was een scam.
Later erachter gekomen, middels gesprek met een local, dat het hoogswaarschijnlijk een tourist-trap was. Een scenario die er zo uit zou zien: je word als nietsvermoedend zwak lam naar een huis gebracht en sociaal vastgezet. Letterlijk en figuurlijk; in een hoek achter een goktafel, waar je je dan min of meer gedwongen voelt om met de aanwezige mensen casinootje te spelen. Je zet geld in wat je uiteraard altijd meteen verliest. De andere spelers zitten namelijk, verrassend genoeg, ook in het complot. Een smerige en sluwe manier om iemand te beroven!
Maar goed; ik heb de self-employed citytour vervolgens uitgebreid met een bezoek aan het 'History Museum' die, voor een belachelijk lage entreeprijs, niet gemist kan worden. Weer bijna bij het hotel begon het keihard te regen en ben ik door het eerste de beste open deur gesprongen; een tourist agency. Een verbaasd gezicht verwelkomde me en vroeg; 'Do i know you?' Nee, niet dat ik weet. 'Do i know you?' vroeg ik aan haar. Nee, zei ze. En daarmee was het ijs meteen gebroken, haha. Het voelde even als een westernfilm, waar twee triggerhappy cowboys tegenover elkaar staan. Met de hand boven de revolvers, in afwachting wie de eerste beweging gaat maken. Spannend!
Vanwege de regen, en de gezelligheid, heb ik er een paar uur doorgebracht. Als zogenaamde potentiele klant danwel, want ze was officieel nog gewoon aan het werk. Op mijn vraag wat nou echt een goede manier was om locals te leren kennen, adviseerde ze me naar het dichtsbijzijnde park te gaan. Daar zou je als foreigner gewild voer zijn om engels mee te oefenen. Dat leek me nou eens een geweldig plan, en tevens nuttige tijdsbesteding! Een soort van vrijwilligerswerk zullen we maar zeggen.
Zittend op een bankje in de schaduw strooide ik mijn onweerstaanbare blanke charmes uit en lokte daarmee al gauw een student die zijn engels wilde verbeteren. Niet lang daarna kwam de ene na de andere gemotiveerde vogel aangevlogen, om wat mee te pikken van de gratis les. Het zijn net duiven; je strooit wat voer en als de eerste eenmaal van je schoenen aan het eten is volgt de rest vanzelf. Laten we alleen hopen dat ze je niet onderschijten ;)
Vier uur later besloten we dat het tijd was om uit te vliegen. Veel lol gemaakt en gelachen; heb ervan genoten! De leergierige jongen waren weer wat wijzer, alsook de 'oude' uil. Misschien had hij er nog het meest van opgestoken...wie weet.
Een van de gevleugde vrienden vroeg of ik nog een keer tekst en uitleg wilde geven deze week. Vooruit dan; heb toch tijd zat. Voor de middag erna afgesproken met wie er dan ook maar zin in had.
De volgende ochtend was ik bij de goedkoopste agency een tour aan het boeken toen, heel toevallig, Frits en Yannick binnenliepen. En zo kwam het dat we, een dag later, gezamenlijk naar 'My Tho' af zouden reizen. Maar eerst nog een even een lesje engels doceren! Ik had Frits en Yannick blijkbaar ook nieuwsgierig gemaakt, want ze verrasten ons in het park met een bezoek. Dit tot groot genoegen van de studenten, die nu 3 bleekscheten als freelance teachers hadden. Je kunt je wel voorstellen dat de groep alsmaar groter werd, en daardoor draaide het uiteindelijk uit tot 'gezellig kleppen'. Ook niet mis natuurlijk, en wederom een unieke en interessante ervaring!

Ho Chi Minh City & Cu Chi

Ladyboys, boobytraps en zieke plaatjes.

Nog maar net in Saigon en nu al aangesproken door de eerste ladyboy, die mij wel eventjes alle hoeken en gaten wilde laten zien. Nee dank je, de Lonely Planet kopie voldoet prima voor dat doel, al is die ook dubbelzijdig afgedrukt.
Al meer dan 6 weken in dit land en nu pas een Vietnamese pancake gegeten; schandalig lekker. De gastronomische kaart is hier trouwens nog net wat uitgebreider dan in Hanoi, en daarbesloten we extra goed van genieten. Vooral omdat er weinig variatie zat in ons dieet van de afgelopen weken. Die bestond namelijk uit 'Com Pho' (noodlesoep bestaande uit bouillon met noodles) en af en toe wat rijst met prut; ontbijt, lunch en diner. Veel anders was er niet te verkrijgen op de Ho Chi Minh trail. Dat was toch wel even afzien, een aantal weken lang. Ondanks dat ik een echte liefhebber ben van de aziatische keuken, kwam op een gegeven moment vooral de noodlesoep mijn strot uit. En ik was niet de enige.
Om de verkoop van de bikes, en daarmee het einde van ons motormuizen-avontuur te vieren, besloten we als trio een dineetje te houden. Een pizza calzone, twee mexicaanse gerechten en een biertje of wat later vroeg ik de rekening. Frits en Yannick hadden namelijk nog een etentje van mij tegoed, bij wijze van cadeau en bedankje, voor de uitstekende tijd die we met elkaar hebben doorgebracht. Maar daar kwam niks van in hoor. Ik mocht alleen voor Frits betalen omdat ie jarig was geweest. Vooruit dan maar (je kunt ook niets slijten aan die twee), haha.
Na de maaltijd op zoek gegaan naar een cheap-ass toeristenbureautje, om een budget-trip naar de Cu Chi tunnels te boeken. Zo gezegd, zo gedaan.
Was ik de volgende dag op de afgesproken tijd in de desbetreffende tourbus gestapt, zaten die twee er niet in. Nog geen spoor van ze te bekennen toen de deuren dichtklapten en we vertrokken. Bleek later dat ze zich min of meer hadden verslapen, en een bus later hadden gepakt. Zodoende dus deeerste trip 'in me uppie' sinds weken; nouja...niet echt natuurlijk. Het was weer eens een welgeoliede toeristenmachine waar je in belandde. Eentje die overigens zeker de moeite waard was!
Alleen al de brute boobytraps en de vietcong-voorbeeldtunnel, met een lengte van 100m, maakten indruk. Op de terugweg was het mogelijk om gedumpt te worden bij het 'War Remnants Museum' ergens in Saigon, waar ik dankbaar gebruik van maakte. Het museum huistte een onvergetelijke collectie gruwelijk oorlogsmateriaal; in de vorm van foto's, verhalen en wapentuig.
Zoals eigenlijk wel verwacht kwam Amerika er niet best vanaf. Niet geheel verrassend gezien de verhoudingen tussen kapitalisme en communisme. Het verhaal word overal nogal eenzijdig vanuit Vietnamees perspectief uitgebeeld, met de meest heroische vertellingen over geweldige daden (of beter geweldadigheden) van de Vietcong. VC was de bijnaam voor de guerilla's die stand hielden in een relatief klein gebied rondom Cu Chi, op slechts een aantal kilometer van Saigon (destijds hoofdstad van het Zuiden en belangrijkste bolwerk van de Amerikanen).
Opvallend was dat veel van het verschrikkelijke beeldmateriaal geschoten was door non-Vietnamese fotografen; vaak notabene Amerikaanse professionals. Van gecensureerde snapshots zal dus wel geen sprake zijn geweest, en photoshop bestond nog niet.
Neemt niet weg dat Amerika zijn boekje ver te buiten is gegaan op de speelplaats die Vietnam heette. Alle boys-toys werden uitvoerig aan tests onderworpen, of dat nou bij een onschuldig ogend dorp was of midden in de drukke stad. Van al dat geexperimenteer genieten de Vietnamezen nog altijd na, getuige de vele duizenden doden ieder jaar door 'unexploded ordnance'. En daarbij komen dan nog alle verminkingen en geboorteafwijkingen door o.a. het gebruik van napalm en 'Agent Orange' (dat was geen nieuw energiedrankje van Coca Cola).
Kortom; van deze impressie werd je niet vrolijk.
En dat werd ook niet beter toen ik bij terugkomst in het hotel mijn bed kwijt was. Nee...hij was niet verdwenen, maar wel ingepikt! Mijn pyama was ook nog eens met vakantie gegaan, want die was nergens meer te bekennen.
Na wat geregel besloot de vrouwelijke manager me te helpen en kreeg ik een ander bed aangewezen. Overduidelijk al bezet door iemand anders, en dat leek me nou ook niet echt de beste oplossing. Vragende om tekst en uitleg kreeg ik te horen dat de betreffende persoon niet had betaald voor die nacht. Hmm vreemd verhaal...niemand betaald vantevoren, maar pas bij het uitchecken. Toen ze zag dat ik nog niet overtuigd was van de hele zaak pakte ze alle spullen van het bed en smeet zonder pardon het hele zootje op de nabijgelegen bank. Zo; een vrij bed in een handomdraai.
Hopelijk krijg ik vannacht geen draai om mijn oren als de eigenaar van de gedumpte waren terugkomt, en ziet dat er iemand anders op zijn matrasje ligt. Ondanks de, mogelijk naderende klappen, heb ik het aangedurft om het bed te bemannen. Zonder pyjama welteverstaan, want die was zoek.
Terwijl ik daar lag flitsten twee scenario's door mijn hoofd. De eerste betrof een dreun en een blauw oog; maar dat was nog de meest aangename. Minder welkom was het tweede hersenspinsel: iemand van de 'verkeerde' kant treffen die wel zin had in een verzetje, en zonder vragen hetzelfde bed in zou stappen. Nachtmerrie! Zo gezellig hoeft het nou ook weer niet te worden. Zodoende toch maar klaarwakker gebleven :P
Rond middernacht stapt een verbaasde reiziger de dormroom binnen, die lekker dacht te gaan pitten in zijn eigen vertrouwde nest. En ik was de bevoorrechte persoon die mocht vertellen dat dat mooi niet door ging. Jippiekajee!
Gelukkig bleek het een goede gozer die, in tegenstelling tot de manager, wel wist dat er nog een bed officieel vrij was. Problem solved! Al zouden we de ongewenste situatie de volgende dag nog wel eens aankaarten bij de vrouw in kwestie. Zo run je geen zaakjes.
Ja; de held-op-sokken-status ben ik allang voorbij. Dat krijg je als een van de twee de pyjama achterna is gevlucht. Zal wel iets met zweet, stank en viezigheid te maken hebben.
Misschien moet ik ze toch eens laten wassen, en een oor aannaaien. Lopen ze misschien niet meer weg.

Top Secret

Top Secret; tijd om mijn vrijwillige zwijgperiode op te heffen.

Samen met met mijn reisgezellen heb ik de weg tussen Hanoi en Ho Chi Minh City inmiddels gecompleteerd. Normaal gesproken een reis van bijna 1800 km, als je tenminste de 'snelste' en tevens toeristische route (langs de kust) zou nemen. We hebben er echter voor gekozen om via de meest avontuurlijke en uitdagende manier Vietnam de doorkruisen; de Ho Chi Minh trail.
Niet met bus of trein (rijd daar niet eens), maar met onze eigen motorbikes! Een onder backpackers steeds populairder wordende manier van vervoer. En al is het niet legaal om een motorbike te hebben of zelfs te berijden als buitenlander; ons werd verzekerd dat dat geen probleem zou zijn.
Het meest gebruikte motormodel, door en voor backpackers, bleek de Honda Win 110cc; overal te repareren en makkelijk te verkopen aan het einde van de trip. Dat klonk als muziek in onze oren, en wakkerde het enthousiasme alleen nog maar meer aan.
Na flink wat research, waardoor we veel langer in Hanoi doorbrachten dan eigenlijk bedoeld, zijn we alledrie overstag gegaan en hebben we de deal gesloten. Als kersverse en trotse eigenaren van deze stalen rossen zijn we zo het helse verkeer van Hanoi in gedoken. Niet de beste plaats om het motorrijden onder de knie te krijgen. Het was een vuurproef die je, met slechts een paar uur oefening, niet snel zal vergeten!
Hoewel we reeds 2 keer motorbikes hadden gehuurd (automatic & half-automatic) waren we nog praktisch 'rookies'. Zeker als je bedenkt dat deze beesten een koppeling nodig hadden om ze te temmen. Als een stel onervaren gekken vielen we echter niet zozeer op in de stad, want niemand heeft daar volgens mij ooit een rijles gehad. Aan verkeersregels moet je je als mechanische rijder ook niet houden, want dan word het pas echt gevaarlijk.
In het wilde westen van Vietnam geld het recht van de sterkste, en dat zijn helaas niet de motorbikes! Met name de toeristische, maar ook de lokale, bussen zijn levensgevaarlijk. Ze rijden veel te hard, halen alles en iedereen overal in en sturen je zonder pardon de berm in. Meermaals zijn we ontsnapt aan wat slecht had kunnen aflopen. Maar he; af en toe een adrenalinekick kan geen kwaad toch, haha. Het houd je gefocust en sterkt de concentratie. En die had je iedere dag voor de volle 100% nodig, want ook mens en dier wil nog wel eens zonder waarnemen de straat oplopen en oversteken.
Heb zelf bijna een botsing gehad met een andere motorbike, een vrouw zowat aangereden, en net niet over een hond gedenderd maar gelukkig slechts geschampt (noem het maar een corrigerend tikje). Je maakt wat mee gedurende een rit van meer dan 2500km, door stukken Vietnam die je normaal gesproken nooit zal zien!
Om onze geliefde familieleden en vrienden niet angstiger te maken dan ze misschien al waren, besloten we deze en andere 'details' maar niet te vermelden. Vergeef ons :)
Ik moet eerlijk zeggen; het was af en toe verdomd moeilijk om helemaal niets los te laten over onze manier van transport. Heb wel wat gelekt naar directe familie, maar met geen woord over gerept op de reislog. Nu kan het gelukkig officieel weer, nadat mijn reisgenoten de stilte hebben verbroken.
De motorbikes zijn ondertussen alweer verkocht. Zelfs veel sneller en gemakkelijker dan verwacht, maar daar hield ik wel een dubbel gevoel aan over. Van de ene kant aangenaam verrast om de 'Black Stallion' zo gauw kwijt te zijn en natuurlijk blij dat de verkoop, na een dag in deze stad, al was afgerond. Aan de andere kant lever je wel een stukje vrijheid in en ben je weer afhankelijk van anderen.
Ook al heeft het beest me een klein fortuin (denk in low-budget termen) gekost, je raakt er toch aan gehecht. Al was ik na 3 weken rijden nog steeds niet gewend aan het zadel, dat een comfortniveau had van een houten kerkbank.
Vanaf Ho Chi Minh City is het weer lekker ouderwets genieten van het openbaar vervoer. Ook leuk hoor...en gezellig! Zo kun je bijkletsen met een kip, die naast je zit, of mag je de hele reis een fiets vasthouden. Wie wil dat nou niet?

Dalat & Mui Ne

Overvloed aan water, feeen en het einde van de wereld.

'Dalat'; een stad in de bergen, speciaal aangelegd voor de franse kolonialisten om lekker af te koelen. Dat hebben ze wel heel letterlijk genomen. Wat een koud zeikweer!
Als je poncho niet voldoende beschermde tegen de regen, kon je het water zo uit je schoenen gieten. Eigenlijk kon je beter niks aan hebben want alles werd meteen door en door nat. Dat was echter ook geen optie want de temperatuur was net zo lekker aangenaam als de gemiddelde zomer in Nederland (15°C). Brrr, zeker als je inmiddels de dubbele cijfers bent gewend.
Nog tijdens het ijskoude ontvangst, die zo welkom was als een cornetto op Antarctica, zijn we hotel na hotel binnengesprongen om te informeren naar de prijzen. In wat voor weer je namelijk ook verkeerd, je bent en blijft een low-budget backpacker...
Bij een van de hotels ben ikzelf iets te enthousiast van de beregende trap gestormd, en was dan ook bliksemsnel weer beneden. Onverwacht en niet echt de bedoeling; auw! Omdat we de bui al gauw beu waren, en niks goedkopers konden vinden hebben we uiteindelijk maar water bij de wijn gedaan.
Moegestreden door de eindeloze oorlog met de elementen, vonden we onszelf 's avonds terug in een restaurant dat gerund werd door een wel heel energieke vrouw. Gezellig druk zullen we maar zeggen, en hoewel we daar eigenlijk niet aan toe waren na een uitputtende dag, konden we toch erg genieten van haar hemelse pizza's. Zo goed zelfs dat we nog een aantal keer terug zijn geweest. Ook het nabijgelegen bakkerijtje mocht ons meermalen begroeten. Wat een lekkernijen!
De volgende dag startte pas laat, na een welverdiende uitslaapsessie, en kabbelde traag voort. Toen we 's middags nog half slaapwandelend over straat sloften, werden we opeens opgeschrikt door piepende geluiden en een doffe klap. Instinctief draaiden alle hoofden dezelfde kant op en zagen we nog net een oudere vrouw op de grond vallen. Ze was aangereden door een busje. De chauffeur stapte meteen uit, tilde de vrouw naar de kant en legde haar op de stoep. Na een paar woorden en een aai over de bol haastte hij zich weer naar zijn voertuig. Die stond namelijk nog steeds midden op de weg. De man stapte in, smeet de deur dicht, gaf vol gas en verdween om de hoek. We stonden met open mond te kijken.
Weg was ie! Verbaasd als we waren dachten we aanvankelijk dat hij even zijn busje ging parkeren, om daarna als geboren sociaal wezen het slachtoffer bij te staan. Maar nee hoor; de prioriteiten lagen duidelijk niet in de buurt bij wat wij voor ogen hadden. Belangrijker was blijkbaar de politie, en daarmee een onvermijdelijke straf en of geldboete, te ontlopen.
Als een wonder boven wonder leek de vrouw gelukkig in orde en was ze min of meer bij kennis. Aan haar lichaamstaal was wel af te lezen dat ze last had van haar nek. Maar ja, dat vind ik niet gek als je een tegenstander, die minstens 30x zoveel weegt, uitdaagt voor een stoeipartij. Dan mag je niet klagen :P
Na twee etmalen soppen was de zongebruinde huid, bij wijze van spreken, van je lichaam losgeweekt. Maar zoals het Hollandse gezegde luidt; 'na regen komt zonneschijn', en dat verstaan ze gelukkig ook in Vietnam. Op onze laatste dag in dit vakantieoord kwam het schuchtere zonnetje voorzichtig tevoorschijn. Eerst om te kijken of de donkere wolken van de tegenhanger al aan het afdruipen waren (richting Nederland). Eenmaal overtuigd van zijn verborgen krachten, werd de universele warmtelamp weer aangezet en konden we toch nog even ouderwets bakken en braden, voordat we vertrokken naar 'Mui Ne'.
Zon, zee, strand en veel minder druk als we dachten. Zal wel komen door het regenseizoen, die dit jaar verrassend genoeg heel erg plaatselijk is (Dalat). In Mui Ne overigens geen gebrek aan resorts; van budgetkamers tot 5-sterren hotels. Wel aan echtheid en identiteit. De strip langs de kust is helemaal gericht op toeristen, en dan met name Russen. Bij iedere shop staat er, naast het Vietnamees, tekst en uitleg in het cyrillisch. Het leek alsof we weer terug waren Rusland! Niks dan goeds over de Russen; ze waren er namelijk niet. Duitsers echter wel, en met een van hen hebben we samen een jeeptour geregeld.
De verouderde, duidelijk allang gepensioneerde, wagen bracht ons 's middags naar verschillende highlights. Als eerste de zogenaamde 'fairy stream'; een soort mini canyon. Sprookjesachtig was het zeker, maar er liepen iets teveel feeen rond. Konden we er maar een paar wegtoveren... Na klein-Disneyland weer het karretje ingestapt, en onderweg naar de volgende bestemming, langs de kant gestopt voor een fotosessie van het verderop gelegen 'fishing village'. Ondanks dat er een geruime afstand tussen ons en de vissenkoppen lag, was de penetrante geur al te ruiken. Wat een opluchting dat we daar niet doorheen hoefden te jakkeren. Daar zou mijn neus, die inmiddels toch al heel wat is gewend, de nodige moeite mee hebben gehad.
Na de stank achter ons te hebben gelaten puften we naar het overduidelijke hoogtepunt van de trip; de 'white sand dunes'. Een uitgestrekt surrealistisch gebied bestaande uit, zoals de naam al aangeeft, (opgestuifd) wit zand. Vanuit het juiste perspectief leek het alsof je je in de woestijn bevond. Danwel ten tijde van de Dakar rally, want de quads scheurden om je heen alsof er wat te winnen viel. Diepe zucht...
De menselijke gave om natuurschoon te gebruiken voor zinloze doeleinden, en bovendien het milieu sterk te vervuilen, is ongehoord. Ik voorspel een treurige ondergang van de mensheid. Vast ergens halverwege december; nog dit jaar, haha.
De zonsondergang heb ik in ieder geval al gezien, vanaf de 'red (eigenlijk meer yellow) sand dunes', waar op zijn zachtst gezegd nogal wat mensen op af kwamen. Einde van een 5 uur durende ervaring, waarbij je voor slechts $7 meer dan een halve dag werd 'vermaakt'. Ondanks de gebaande wegen heeft de tocht toch een unieke indruk achtergelaten. Zeker de moeite waard!
Als afsluiting van deze feestelijke dag zijn we 's avonds met z'n vieren ergens gaan dineren, alwaar we een toost hebben uitgebracht op de mensheid, en Frits z'n verjaardag (14 juli) in het bijzonder. Nogmaals van harte gefeliciteerd!

Hue, Hoi An & My Son

Almachtige wafel, stempeltje en fata morgana's.

Op halve kracht in Hue gearriveerd. Al snel werden we voor een hotel gechartered door een aasgier op een brommer. Omdat we vantevoren vrijwel nooit weten waar we gaan overnachten, laten we ons graag op onze wenken bedienen. Scheelt een hoop moeite, en als we niet tevreden zijn met het aanbod, zoeken we gewoon even verder.
Na een kleine inspectie van de kamers in het desbetreffende hotel, en onderhandeling over de prijs, zijn we daar neergeploft. Daarna hebben we eigenlijk niet veel anders meer gedaan dan eten. En dan bedoel ik niet de hele dag door schransen natuurlijk :) Wegens energiegebrek en hitte gewoonweg geen zin en puf om van onze, nog steeds spierwitte, achterste af te komen. Ook de volgende ochtend geen 'bah' (betekent trouwens '3' in Vietnamees) kunnen zeggen en zodoende besloten om een ultieme relaxdag te houden.
Op de menukaart van het dichtstbijzijnde restaurant stond het volgende: 'waffle with banana and chocolate'. Zoals jullie misschien inmiddels al doorhebben, ben ik voor een maaltijd met banaan en chocolade wel te porren. Van het een kwam het ander, en zodoende startte ik mijn dag met de meest machtige en goedvullende wafel ooit. Oh my goodness! Heb er meer dan een uur over gedaan om het geheel achter de kiezen te krijgen. En toen was het alweer lunchtijd, haha. Die heb ik toch maar overgeslagen; mijn buikje was zo rond als Jennifer Lopez's kont. Ohoh, wat ben ik toch creatief met woorden, lol.
De volgende dag was weer eens een van constructieve aard. Voor een broodnodige visum-extensie hebben we onze paspoorten afgegeven bij een toeristenbureau, die dat voor ons ging regelen. Voor een whopping 588.000 dong (+/- 28 dollar), goedkoper konden we niet vinden, kregen we een heus stempeltje erbij. Sjongejonge, dat is makkelijk geld verdienen.
Opeens weet je het; je word 'stempelier'. Hele dag gewapend met een stempel en munitie (inkt) op papier rammen. Dat zou zomaar een typisch aziatisch voorbeeld kunnen zijn van werkverschaffing. Dat kunnen ze hier goed!
Hie dan ook; het was geld over de balk smijten of je werd het land uitgekickt. En daar waren we nog niet aan toe. Zo makkelijk komt Vietnam niet van ons af, haha.
'Je bent niet in Hue geweest als je de citadel niet hebt bezocht'. Daar ontkom je niet aan, en het was ook zeker de moeite waard. Het complex word weleens vergeleken met de 'Forbidden City' in Beijing, maar dat is wel erg vergezocht. Bovendien is het tijdens de oorlog misbruikt door de strijdkrachten, en daar zijn nog steeds sporen van te vinden.
Net buiten de citadel, toen we op een bankje wat aan het 'gebruiken' waren (geen drugs), hoorden we een enorm krakend geluid en zagen we een behoorlijk stuk boom afbreken en op straat vallen. Een aantal bikers kon de plotselinge onheil nog maar net ontwijken. Gelukkig geen gewonden gevallen of zelfs maar blikschade! Zelfs de geparkeerde bikes onder de boom kwamen er goed vanaf. Het leven ging ook na deze gebeurtenis meteen weer verder. En de halve boom die de straat grotendeels versperde...die bleef lekker liggen waar ie lag. Who cares?
De volgende ochtend de 'Thien Mu Pagoda' opgezocht; het icoon van Hue. Mooi om te zien, maar niet zo'n imposant symbool als we hadden gedacht. Direct daarna naar Hoi An, via de steile maar prachtige 'Hai Van Pass', van waaruit we geweldige views hadden op de kust en de stad 'Da Nang'.
Toen we eenmaal een nest gevonden hadden in Hoi An, en onze vleugels daar hadden uitgespreid, zijn we ieder ons eigen ding gaan doen. Heb 's ochtends vroeg de 'Japanese Covered Bridge' een blik waardig gegund, net voordat de toeristenstroom op gang kwam. Verder wat doelloos rondgestruind door het centrum (werelderfgoed); oude straten, handelskwartieren en een levendige markt. Rond het middaguur kwam ik mijn metgezellen alweer tegen; zo groot is Hoi An ;)
Laatste dag in Hoi An stond in het teken van zon, zee en strand; 'Cua Dai Beach' om precies te zijn. Ons werd afgeraden om daarheen te lopen, terwijl het maar 5 km verderop gelegen was. Onzin, dat kunnen we best bewandelen! Goed voor de benen en gezondheid. Later toch een beetje spijt van gekregen, want de zon had geen medelijden en de weg leek eindeloos door te gaan. Om iedere bocht een fata morgana die ons misleidde met veelbelovend uitziende glinsterende golven. In plaats van een verkoelende zee bleek het steeds weer heet asfalt te zijn.
Water...water... 20.000 dong; nee dank je, veel te duur. Sjok, sjok. Na teveel stappen en een gortdroge mond stonden we dan toch op het strand. Het zand was zo wit als de blanken die er lagen te bakken in de zon, gedurende het heetst van de dag. Alleen een bleekscheet is zo gek om, grotendeels ontbloot, van een brandende zon te 'genieten'. De locals die er waren zaten allemaal in de schaduw, onder de palmbomen, en dat leek ons ook het beste idee. Tegen het einde van de middag, toen de zonkracht begon af te nemen, verschenen er hordes Vietnamezen waarvan het merendeel er ook als toerist uitzag. De lokale ondernemers speelden daar slim op in door op het strand complete gaarkeukens en bijhorende zitjes neer te zetten. Het werd een drukte van jewelste, ook in zee. Dat betekende maar een ding; tijd om te gaan.
Vandaag trouwens eindelijk tijd gevonden om het boek 'The Monk Who Sold His Ferrari' uit te lezen! Meer dan 2 maanden geleden in Chengdu gekocht en ergens halverwege China aan begonnen met lezen, maar had geen kans meer gezien om de resterende pagina's te verslinden.
Hoezo vakantie? Reizen is keihard werken! 6 reacties | Reageer